Μπλογκοπαίχνιδο είδους... ζούγκλας

Η αγαπητή φίλη Roadastirt, με προσκάλεσε να παίξω σε ένα καθ' όλα όμορφο μπλογκοπαίχνιδο. Επειδή νιώθω πως στερούμε έμπνευσης τις τελευταίες μέρες, θα προσπαθήσω όσο καλύτερα μπορώ. Πάμε λοιπόν.

1. παρε μια πενα

2. βουτα την στο μυαλο σου

3. γραψε 3 προτασεις που θα ελεγες μπροστα σε ολους αυτούς που μας κυβερνουν

4. προσκαλεστε οσους θελετε...

Μάλλον δεν ξέρω τι να πω πρώτο. Θα τα έλεγα ευχαρίστω μπροστά σε όλους και στον καθένα χωριστά.

1. Σταματήστε να ξεπουλάτε τη χώρα μας. Σταματήστε να δίνεται (ακόμη και χωρίς να σας ζητηθεί κάποιες φορές... δυστυχώς). Έχουμε δώσει πολύ περισσότερα από ότι θα έπρεπε. Σταματήστε να σκύβεται το κεφάλι. Γεννηθήκατε Έλληνες και μόνο σαν Έλληνες δεν φέρεσται. Με ποιό δικαίωμα δίνεται απλόχερα ό,τι είναι δικό μας? Γιατί ξεπουλάτε ιστορία και πατρίδα κάθε φορά? Γιατί δεν κάθεστε στους άνετους καναπέδες σας αφού αλήθεια δεν είστε ικανοί αλλά ούτε και άξιοι να κυβερνήσετε.

Γιατί δεν ανοίγετε την τηλεόραση να δείτε τους εαυτούς σας (λυπηρό θέαμα) και να κάνετε αυτοκριτική? Γιατί είστε κρυψίνοι , αλλαζόνες , αυθαίρετοι , κλέφτες και τόσο απαίσιοι παίκτες ?

2. Βοηθήστε το σύστημα υγείας να 'γιάννει' που λένε και κάποιες γιαγιάδες. (σωστές οι γιαγιάδες). Νοσεί. Νοσεί τρομερά και δεν έχει γιατρειά. Τις 7 πληγές του Φαραώ μου θυμίζει. Άσε που οι 7 πληγές του Φαραώ , ωχριούν μπροστά στις δικές μας. Το χάλι μας έχει γίνει χάλι που το πατάμε και λέμε και ευχαριστώ. Παιδιά και ενήλικες πεθαίνουν καθημερινά από καρκίνο και κάθε είδους ανίατης αρρώστιας. Αλλά και όταν υπάρχει ίαση δεν υπάρχει οικονομικό και εκεί πάλι πεθαίνεις. Σταματήστε την αφόρητη γραφειοκρατία σας εκεί που ΔΕΝ πρέπει να υπάρχει.

Ποιοί είναι που μπαίνουν και κυριολεκτικά απλώνουν τους πισινούς τους (ας μου επιτραπεί η έκφραση για να μη το πω διαφορετικά) , στις άνετες καρέκλες τους και γίνονται κριτές του κάθε χειρούργειου ή κάθε είδους ίασης που προβλέπεται για τους ασθενείς με σοβαρές αρρώστιες ?

Ποιοί νομίζετε πως είστε ? Γιατί δεν βάλατε ποτέ τον εαυτό σας στη θέση ενός από όλους αυτούς τους γονείς που κρατούν στην αγκαλιά τους τα αγγελούδια τους μη ξέροντας αν θα τα δουν την επομένη μέρα? Γιατί δεν σκέφτεσται ότι και το δικό σας παιδί (που το απεύχομαι) μπορεί να είναι αύριο στη θέση αυτών που εσείς οι ίδιοι δεν βάζετε μία υπογραφή σε ένα ρημαδόχαρτο για να τα βοήθησετε ?

Ακόμη και τα γουρούνια έχουν γνώση πως είναι βρώμικα . Εσείς είστε βρώμικοι και δειλοί. Αφ' ενός γιατί ξέρεται τι είστε, και αφ' ετέρου γιατί δεν καθαρίζεται τη βρωμιά σας (απαξιώση για τους εαυτούς σας έχεται.. πόσο μάλλον για τους άλλους).

3. Κάντε κάτι γι αυτούς του μισθούς αίσχους , τόσους και τόσους "βολέψατε" σε καίριες θέσεις , που ΔΕΝ θα έπρεπε να είναι καν. Που δεν έχουν γνώση , που αγνοούν ακόμη και το τι θα έπρεπε να κάνουν. (όχι πως φταίνε οι άνθρωποι, του βολέματος είναι η Ελλάδα). Δημιουργήστε λοιπόν περισσότερες θέσεις εργασίας , αφού η Ελλάδα έχει ανάγκη από φύλακες στα σύνορα μας , αστυνομικούς που είναι ανεπαρκείς σε μεγάλο βαθμό, μιας και η εγκληματικότητα μας ανεβαίνει με κατακόρυφο ρυθμό τα τελευταία χρόνια. Υπάρχουν αλήθεια τόσα πολλά από τα οποία έχουμε έλλειψη. Δώστε μεγαλύτερους μισθούς, μπορείτε ... και μιλάω για την εκάτοστε κυβέρνηση... Σταματήστε να κρύβεται κάθε είδους Ζαχόπουλους πίσω από σεισμούς και ενδεχόμενα κακά. Τα κακά είναι στην πόρτα μας .

Σταματήστε να είστε σύριζα , ΝΔ , ΠΑΣΟΚ ή οτιδήποτε άλλο , και γίνεται ΕΛΛΗΝΕΣ!

Αυτά τα λίγα μη εμπνευσμένα από εμένα. Γιατί όλοι μας φαντάζομαι θα μπορούσαμε να γράφουμε χωρίς τελειωμό. Μόνο η Αρχή υπάρχει σ'αυτό το θέμα , δυστυχώς το τέλος είναι μακρινό...

Τέλος , προσκαλώ τους πάντες που θα ήθελαν να συμμετάσχουν, όλοι έχουμε κάτι να πούμε.

Φιλιά και καλό απόγευμα σε όλους.

Στο βάθος; Κανείς γλυκέ μου

Κοινώς 'έφαγες πόρτα' φίλε μου. Το εικονιδίο αφιερώμενο αν και ποτέ δεν θα το δεις , αλλά δεν πειράζει. Με ενόχλησες τρομερά , και θεωρώ τώρα , πως κακώς άφησα τον εαυτό μου να ενοχληθεί από έναν άνθρωπο σαν κι σένα. Βλέπεις όμως , μάλλον είμαι χαζή ή ευαίσθητη ή στεναχωριέμαι για το χάσιμο μιας φιλίας και κάθε είδους ανθρώπινης σχέσης, ιδίως όταν αυτό το θεωρούσα τόσο χρόνια κάτι τόσο σημαντικό.

Όμως ξέρεις τι γίνεται; Δεν μου το επιτρέπω πλέον. Ναι , ναι καλά το καταλάβες. Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου πλέον να νιώσω ενοχλημένη από ένα άτομο σαν εσένα. Όσο ενοχληθήκα , ενοχλήθηκα , αυτό δεν αλλάζει. Αλλά όχι πια.

Και δεν ενοχλήθηκα για τα λόγια σου, αλλά για την αχαριστία σου, και τον τρόπο που προσπαθήσες να στρέψεις τα πάντα , να τα γυρίσεις όλα ενάντια σε κάποιον που δεν έκανε τίποτα από όσα του καταλογίζεις.

Ενοχλήθηκα γιατί δεν έμαθες να εκτιμάς ούτε τη βοήθεια, ούτε την αγάπη, ούτε τον καλό λόγο. Εσύ θα ενοχληθείς αργότερα γιατί μάλλον προς το πάρον έχεις ένα κενό στο μυαλό σου, ίσως γιατί αυτό σε συμφέρει. Και καλά κάνεις , καπέλο σου , που λέει και ο λαός.

Εγώ πάντως μέσα μου πιστεύω, πως ξέρεις πως είσαι λάθος. Το ξέρεις κατά βάθος , (στο πολύ βάθος είναι ακόμη μάλλον , αλλά καλή αρχή ). Έχεις όμως έναν τεράστιο εγωϊσμό που τον προσέχεις και τον τρέφεις ανάλογα. Να προσέχεις μόνο, να προσέχεις γιατί στη ζωή εκτός από τα πρόβατα που νομίζεις πως μπορείς να κοντρολάρεις υπάρχουν και οι λύκου γλυκό μου πλάσμα. Εκτός κι αν είσαι της οικογενείας... οπότε λόγος ανησυχίας ... μηδέν.

Για να είμαι ειλικρινής κουράστηκα. Με εξάντλησες θα έλεγα... δοκιμάστηκε η υπομονή μου και η κατανόηση μου , και μου τελείωσε. Βέβαια εσύ ποτέ δεν πίστεψες ή σκέφτηκες πως θα μου τελείωνε. Σωστά. Λάθος μου. Εγώ φταίω.

Μιας και η καλή μου θέληση έγινε έρμαιο της διαθεσής σου κάθε φορά. Μιας και η αγάπη μου έγινε 'αστυφύλακας' όπως είπες. Μιας και η ανεκτικότητά μου έγινε χαλάκι για να το πατάς και να σκουπίζεις και τα ποδαράκια σου όποτε σου έκανε κέφι. Μιας και η κατανόησή μου έγινε εκμετάλλευση πραγμάτων, ιδεών και πράξεων.

Όμως , μέχρι εδώ. Εγώ πόνεσα μέχρι εδώ , ενώ προσπαθούσα να βοηθήσω μια κατάσταση. Εσύ θα πονέσεις από δω και πέρα , όταν θα νιώσεις το κενό. Γιατί , έτσι πάνε αυτά. Τώρα αν δεν πονέσεις μπράβο σου! Δεν θα ήθελα αλήθεια να σε πονέσει οτιδηπότε. Εύχομαι όμως να μάθεις να εκτιμάς στη ζωή σου. Να μάθεις να αναλάμβανεις τις ευθύνες σου. Για να μπορέσεις να πας μπροστά.

Λυπάμαι που δεν έμαθες να εκτιμάς τη φιλία και την καλωσύνη. Μάλλον δεν είδες ποτέ πίνακες του Ελ Γκρέκο του Πικάσο και τόσων άλλων. Μάλλον δεν έμαθες ποτέ πως η φιλία είναι όπως και η ζωή , έργο τέχνης , που πρέπει να το φιλάς σαν κάτι ιερό. Μάλλον δεν ήπιες ποτέ ένα παλιό καλό κρασί για να ξεχωρίσεις την αξία του από το ξίδι. Μάλλον δεν έμαθες ποτέ τίποτα για τους αρχαιολόγους και τους συντηρητές. Γούστο σου...

Όμως μέχρι εδώ , όπως είπα και πριν. Το τόσο οικείο σήμα που βλέπεις εδώ ισχύει για σένα. Αφού υπάρχει πλέον απαγορευτικό στην πόρτα και στην καρδιά μου για σένα. Ξέρω , ξέρω , είναι νωρίς ακόμη κι έχω πικρία μέσα μου. Εντάξει, δεν εύχομαι και τίποτα κακό , θέλω μόνο να μείνεις μακριά από εμένα. Σου τελειώσα , όπως με τελείωσες . Αυτό είναι όλο.
Περαιτέρω φιλοσοφικές συζητήσεις, πιθανές λύσεις, κλάματα , γέλια , αγκαλιές , αγωνίες , βοήθειες και όλα τα σχετικά περί φιλίας, στην επόμενη πόρτα. Η δικιά μου έκλεισε , και έβαλε και σιδερένιες μπάρες. Συρτάκι και συναγερμό για τυχόν παραβίαση. Η παραβάση τιμωρείτε ε , να το θυμάσαι.
Με πολύ ειλικρινή αγάπη. Αγάπη , ναι, ναι.

Παιχνιδάκια ποιηματάκια

Ο αγαπητός μου Lockheart με προσκάλεσε να παίξω σε ένα παιχνιδάκι. Με χαρά λοιπόν θα προσπαθήσω να ανταπεξέλθω αν και δεν είμαι και η καλύτερη στους στίχους.

Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι οι εξής :
1) Φτιάξε ένα ΤΕΤΡΑΣΤΙΧΟ

2) χρησιμοποίησε τις λέξεις (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά):

ΣΟΦΙΑ, ΠΑΡΕΟΥΛΑ, ΠΡΟΘΕΣΗ, ΣΟΥΠΙΑ

3) Το ύφος να είναι σατυρικό (κατά προτίμηση)

4) προσκάλεσε 4 φίλους, να παίξουν

Μια και δυο είπα κι εγώ Παρεούλα να βρεθώ,

με τη πιο γλυκιά Σουπιά τη Σοφία τη ξανθιά.

Και η Πρόθεση μεγάλη για τ' απέναντι ακρογυάλι,

να βρεθούμε να τα πιούμε τραγουδάκια για να πούμε.

Με τη σειρά μου να καλέσω κι εγώ 4 άτομα :

όναρ, nikiplos, lifewhispers, Vampirella.

Και φυσικά όλα τα ποιηματάκια καλοδεχούμενα από όλους!

Αναζήτηση...

Λοιπόν , δεν ήταν αυτό εδώ το επόμενο ποστ που ήθελα να κάνω, αλλά ας είναι... Ε νιώθω και λίγο ηλίθια που δημοσιεύω κάτι τέτοιο, όμως επειδή δεν έχω άλλη λύση, γι αυτό και το κάνω.
Έκανα ένα λογαριασμό στο γνωστό πλέον σε όλους Facebook. Όμως επειδή δεν γνωρίζω τα ονόματα/επίθετα όλων των μπλογκόφιλων, σαφώς και δεν μπορώ να βρω τους πάντες.
Βρήκα μόλις 3 άτομα. Γι αυτό σας παρακαλώ όσοι ήδη έχεται εγγραφεί ήδη εκεί αφήστε μου ένα μήνυμα εδώ , να μπορώ να κάνω add ή να με κάνετε.
Και για να διευκολύνω λίγο την καταστάση, δεν έχω βάλει το όνομά μου, έχω αφήσει το nick που χρησιμοποιώ και εδώ.
Οπότε θα με βρείτε σαν Ilive toloveme. Ε ελπίζω μετά από αυτό να μπορέσω να αλλάξω το όνομά μου στο φυσιολογικό του :D
Αυτάααα και επειδή αλήθεια νιώθω κάπως γι αυτό το ποστ... τι να πω , είναι σα να ντρέπομαι λιγάκι και δεν ξέρω και γιατί , απλώς δεν μου κάθεται καλά να 'ζητάω' μάλλον.
Άντε ας το ονομάζω 'αναζητώ' μου επιτρέπεται ε ?
Φιλιά σε όλους και ευχαριστώ.

Χειρόγραφο

Μετά από πρόσκληση των αγαπημένων μου όναρ και Roadartist, έστω και με λίγη καθύστερηση, αποφάσισα να ανταποκριθώ και σε αυτό το μπλογκοπαίχνιδο όλο χαρά. Να πω μόνο πως η φωτογραφία είναι από κινητό και όχι τόσο καθαρή , εύχομαι να είναι ευδιάκριτη.


Οδηγίες παιχνιδιού: 1. Γράψε (με το χέρι), 2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε…), 3. Πόσταρε, 4. Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com/, 5. Προσκάλεσε άλλους να συμμετέχουν.

Για το: http://autographcollectors.blogspot.com/

Θα ήθελα με τη σειρά μου να καλέσω τους : Thogias, mad2luv, nikiplos, Sweet December, votsala sto pani, angel vs life, και όσους θέλουν ακόμη να συμμετέχουν.

Δεν ξέρω κατά πόσο είναι ευδιάκριτο το κείμενο. Μάλλον θα πρέπει να κλικάρεται επάνω στη φωτογράφια ώστε να ανοίξει σε μεγαλύτερο παράθυρο για να το διαβάσεται.

Φιλιά καληνύχτας σε όλους.

Πραγματικό όνειρο

...Δεν ξέρω τελικά τι ακριβώς σκεφτόμουν. Μάλλον ήταν χιλιάδες οι σκέψεις που έρχοταν έξω από την άβυσσο του μυαλού μου. Η φαντασία μου έπαιζε παιχνίδια με την πραγματικότητα σε μια αδιευκρίνιστα τρελλή κόντρα μεταξύ τους.

Κι εγώ ξαπλωμένη σ' ένα κρεββάτι από ροδοπέταλα, προσπαθώντας να ξεχωρίσω το όνειρο από το αληθινό. Πες μου εσύ να φύγω , να σβήσω ή να χαθώ; Αρνούμαι πεισματικά να τα παρατήσω, αρνούμαι να σ'αφήσω. Η κόκκινη μπαλαρίνα με τις πουέντ εμφανίζεται μπροστά μου, χωρίς να ξέρω πως. Αγκαλιάζει το κορμί μου και τις αισθήσεις μου. Ναι θυμάμαι...

Νιώθω ένα ηδονικό φιλί... στο λαιμό το φιλί και στο νου το δάκρυ μου. Θέλω να βγω στη σκηνή, με εμποδίζουν όμως. Με εμποδίζουν, αραχνοϋφαντες σκιές σαν κολασμένες ψυχές που η γαλήνη πέταξε μακριά τους . Προσπαθώ να ξεφύγω μα πολεμώ κι οι πολλοί , πολεμούν την άκρη μου.

Τα καταφέρνω να ξεφύγω. Όχι δεν έτρεξα μακριά, δεν έφυγα , δεν δείλιασα. Είμαι εδώ μπροστά στα μάτια σου. Κουρασμένη από το κυνηγητό, αποκαμωμένη από την αίσθηση του φόβου και της μάχης. Μα δυνατή αρκετά να μη μείνω κάτω στα πληγωμένα πόδια μου , και στη ιδρωμένη ψυχή μου.

Είμαι εγώ πάνω στη σκηνή. Ξαφνικά η μαγευτική μουσική αρχίζει. Δεν ξέρω πως, σαν μουσική αγγέλων. Μια μουσική που παίζει μόνο για μένα, γνώριμα μα συνάμα απόμακρη. Αρχίζω να χορεύω χωρίς να ξέρω πως , η μουσική με οδηγεί , και δεν υπάρχει τίποτα άλλο, εγώ και οι νότες. Οι νότες που αγκαλιάζουν το κορμί μου το μυαλό και την ψυχή μου.

Τις αφήνω να με αγγίξουν σαν κάτι ολοκληρωτικά παρθένο και ανεξουσίαστο πριν. Κάτι ανέπαφο και ανέγγιχτο. Ηδονικά όμορφο. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο, απλά χορεύω. Χορεύω ασταμάτητα την Άνοιξη. Με κοιτούν το ξέρω έστω κι αν τα μάτια μου δεν είναι επάνω τους. Μ' έλεγαν μάγισσα από τις νωχελικές κινήσεις που καρδιές ράγισα.

Με κοιτούσαν και περίμεναν το τέλος. Χόρευα κι άργησα, κάθε αρχή κατάργησα. Με κοιτούσαν εκστασιασμένοι καθώς εκτός από τη φιγούρα που ξεδιπλωνόταν μπροστά τους , ξεδιπλωνόταν και η ψυχή.

Το τέλος της πράξης ήρθε, και μαζί του και το χειροκρότημα. Αγκαλιές τα λουλούδια να φτάνουνε στα χέρια μου, και μια φωνή να μου ψιθυρίζει "Είσαι αγγελική , καλή σου νύχτα".

Ευχαριστώ την VVampirella και τον Thogias που με κάλεσαν να συμμετέχω στο παιχνίδι αυτό. Ελπίζω να ανταποκρίθηκα επάξια, αφού ποτέ δεν έχω ξανακάνει κάτι παρόμοιο. Οφείλω να πω πως ήταν διασκεδαστικό. Κι επειδή ήδη αρκετοί το έχουν παίξει ή έχουν πάρει πρόσκληση, καλώ και τους υπόλοιπους να το κάνουν αν θέλουν.

Το τραγούδι ήταν το "Μάγισσα" της Αλεξίου, μ' αρέσει πολύ η μουσική του και οι στίχοι εννοείται. Φιλιά πολλά σε όλους για μια υπέροχη (έστω κι αν είναι συννεφιασμένη) ημέρα.

Στον ίσκιο των πουλιών - Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι κάτι νύχτες, που τ'αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά.
Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει.
Θρονιάζεαι στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. "Αυτάαααα! Που είχαμε μείνει;"
Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα.
Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά.
Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είναι αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς.
Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Μια άνοιξη σκληρή, ανελέητη, που έστηνε καρτέρι στα χελιδόνια και τα παγίδευε, για να κάνουν τραγούδι τα όνειρά της.
Αν έπεφταν, λέει, μόνο τα χελιδόνια στην παγίδα της άνοιξης...
Αν γινόταν, λέει, όλα τα όνειρα τραγούδι... Αν... Αλλά που...

-Ό,τι πεις. Πίστευε και μη ερεύνα. Τζιζζ η έρευνα, κουμπάρεεε!... Μόνο τα δικά μου ξέρετε ν' αναμασάτε. Και σας διαφεύγει πως η καρδιές είναι ελεύθερες, σαν τις πεταλούδες. Μπορούνε να πετούνε σ' όλα τα άνθη. Ακόμα και σ' αυτά που κρύβει το σποράκι τους δηλητήριο.

Μήπως θέλει πολύ η ψυχή για ν' ανθίσει; Μήπως θέλει πολύ για να σαλπάρει στ' όνειρο; Ένα ελαφρό αεράκι κι έφυγε...

Λένε πως ο κατήφορος έχει μόνο αρχή. Λένε πως όταν φτάσεις ως την άκρη του γκρεμού και δώσεις τη βουτιά, φταίει το κεφάλι σου που δεν σε κράτησε. Και στο τέλος, αν κάποιος άλλος σου κατάφερε την τελική σπρωξιά, δικός σου καλεσμένος ήταν. Παρεάκι σου.

Μόνο που όποιοι τα κηρύττουν όλ' αυτά, δεν είδαν ποτέ τη θέα από την τελευταία πέτρα του γκρεμού. Βαδίζουν πάντα επί του ασφαλούς. Και το κακό μ' αυτούς είναι πως συνήθως έχουν δίκιο. Διαθέτουν ατσάλινα επιχειρήματα. Στο τέλος, σου γανώνουν το μυαλό.

Όμως... Αν έφτασες ως εκεί... Λέμε αν... Αν έφτασες ως εκεί γιατί βιαζόσουνα να μάθεις, τι γίνεται πιο κάτω; Αν είχες πάρει φόρα, γιατί φοβόσουνα μη στήσεις την αγάπη; Αν στο ίσιωμα, που γνώρισες τα κολλητάρια σου, σου χάρισαν το ρούχο της άνοιξης και σε ξελόγιασαν; Κι εσύ πάλι... Ήταν ανάγκη να το φορέσεις κατάσαρκα και να πετάξεις, σαν ηλίθιος, τη στολή παραλλαγής που σου 'ραψε η μάνα σου;

Λέμε κι εμείς... Διάφορα. Μόνο οι άλλοι θα λένε; Σίγουρα πάντως, την ώρα της πτώσης, έβγαλες μια δυνατή φωνή: "Αγάπη!" κραύγασες. "Αγάπη!" . Οι πάντες ορκίζονται πως δε σ' άκουσαν. Τι φταις εσύ , αν δεν βρέθηκε κάποιος να σου έχει πει πως κι η αγάπη, όταν γίνεται κραυγή, τρομάζει...

Η αγάπη είναι στο κουκούτσι. Κι εσύ βρίσκεσαι στη φλούδα.

Η αγάπη είναι στο κουκούτσι. Η φλούδα είναι πόρνη.

Είναι η οργή η άτιμη... Η πατικωμένη οργή που όταν βρει μέρος αχαμνό κι αρχίσει να πετιέται, αν δεν τα κάνει όλα λίμπα, δε χορταίνει. Κι άντε να βρεις μετά κουράγιο να μαζεύεις τα γυαλιά. Άντε να βρεις καρδιά για το συγύρισμα. Και τι συγύρισμα να κάμεις μ' αυτά που απόμειναν; Που να βάλεις τα ρημάδια τα λουλούδια , που στέκεις σαν ηλίθιος και κρατάς; Αφού το 'καμες θρύψαλα το ανθόγυαλο...

"Θα μ'αγαπάς πάντα, Βαγγελίτσα;" Αχ, αυτό το "πάντα" στα χείλη των ανθρώπων! Τ' ακούν οι Αγγέλοι και παίζουν φυσαρμόνικα. Κι ύστερα, μόλις τελειώσει το τραγούδι, τρέχουν και κρύβονται, μην τους μαλώσει ο Θεός.

Λες και σε προειδοποιεί ποτέ το κακό. Λες και σου κάνει νόημα η κακιά ώρα. Σιγά μη σου φωνάζει: "Έι, ψιτ! Ψιτ! Κοίτααα! Σου 'ρχομαι..." Έτσι είναι αυτά τα χτυπήματα. Γίνονται πισώπλατα. Την ώρα που είσαι ανοχύρωτος. Την ώρα που έχεις χαλαρώσει κι απολαμβάνεις το άρωμα της βροχής. Έτσι είναι... Την άνοιξη μπορεί να τη σκοτώσει ξαφνικά, μπροστά στα μάτια σου, ένα χελιδόνι. Κάποιο το ξέρουνε αυτό, πολύ καλά.

Είν' αυτές οι άσχετες σκέψεις που βάζει μπροστά σου σαν ανάχωμα το μυαλό, για να σε κρατά λίγο πιο πέρα από την κραυγή.

- Πάντα φέυγω. Φεύγω, φεύγω, και πάντα φτάνω εκεί ακριβώς απ' όπου έχω φύγει... Μια ατέρμονη, αδιέξοδη φυγή. Σαν λιποταξία. Μακάρι να μπορούσα να φύγω κάποτε να φύγω από τη φυγή μου. Μα μου φαίνεται πως είναι αργά πια. Σουρούπωσε...

Που να καταλάβει ο "κερατάκης" πως η εθελοτρυφλία είναι το έσχατο μονοπάτι για να περάσεις υστά από το σκατόλακκο... Έτσι και κάνεις πως ανοίγεις τα ματάκια σου για ν' αντικρίσεις το τοπίο, πάει... Καταπόντιστηκες!

- Δε γίνομαι άδικη. Μα θέλει κι η πίκρα το τοιχάκι της. Αν την αφήσεις να πάρει δρόμο, δεν έχει μαζεμό μετά.

Το ποτάμι κυλούσε πάντα πάνω στα νερόκρινα. Και τ' αηδόνια έβγαιναν τις νύχτες από τις φυλλωσιές των δέντρων κι έστηναν καρτέρι στα όνειρα...

"Νύχτα κι αυτή..." είπε σιγανά ένα μικρό φιδάκι στη μάνα του. "Σσσσσ!" τ' απάντησε εκείνη φοβισμένη. "Μη μιλάς". Και του 'δειξε με το κεφάλι της τον έρωτα. "Σσσσ! Φύγε! Δε βλέπεις το φονιά, που ήρθε να πιει νερό;".

Μερικά ακόμη αποσπάσματα όπως καταλάβατε ήδη, μιας από τις αγαπημένες μου Ελληνίδες συγγραφείς. Και για να μην ξεχάσω να το αναφέρω , αυτό το βιβλίο όπως η ίδια γράφει , είναι αφιερώμενο : Στους φίλους που χαθήκαμε στις στροφές της ζωής, με αβαστάχτη νοσταλγία.

Από εμένα μια ευχή , για να ακούμε όλοι το τραγούδι των αηδονιών παντοτινά αν γίνεται , χωρίς οι Αγγέλοι να φεύγουν μετά, αφού ίσως το τραγούδι κρατηθεί για πάντα στις ψυχές μας. Χωρίς να τους μαλώσει ο Θεός , αλλά ίσως τους χαμογελάσει και σε αυτούς , αλλά και σε εμάς.

Όνειρα γλυκά.