Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

'Αγαπητέ... Κύριε...'

Αγαπητέ Κύριε Ξεφτ-φίλη

 Μόλις ενημέρωσα τη φαιά ουσία του μικροσκοπικού μου εγκεφάλου με τις αρχές του  Κώδικα Δημοκρατικού Ανθρωπισμού , σε ότι αφορά τα ελληνικά σχολεία και τα παιδιά μας.

 Οιμέ αλί και τρις αλί! Πάμε λοιπόν!

1. Το παιδί καθενός είναι μοναδικό και ξεχωριστό για τον ίδιο. Ωστόσο, είναι ένα παιδί ανθρώπων όπως κάθε παιδί ανθρώπων: Διαφορετικό αλλά ίσο με τα άλλα, και όχι πριγκίπισσα ή βασιλόπουλο.   

Φυσικά και θα ήταν μια πολύ όμορφη πραγματικότητα αν όλα τα παιδιά είχαν την ιδέα του 'ίσου προς ίσο' , αυτό όμως να το πείτε στους γονείς Έλληνες και αλλοδαπούς, γιατί η χειρουργική επέμβαση δυστυχώς ή ευτυχώς , λαμβάνει μέρος στο σπίτι! 
 Σαφώς και τα παιδιά του καθενός είναι βασιλόπουλα και πριγκίπισσες, εσείς για τη δική σας μητέρα τι ήσασταν; αναρωτιέμαι... 

 2. Στο σχολείο (ο όρος περιλαμβάνει και την προσχολική αγωγή) πηγαίνουμε επειδή το σχολείο είναι σαν δεύτερο σπίτι μας. Εκεί συναντάμε πολλά άλλα παιδιά και μαθαίνουμε να ζούμε μαζί και να κάνουμε πράγματα μαζί που είναι ευχάριστα και χρήσιμα για όλους και δεν ενοχλούν κανέναν.   

  Όλα καλά εδώ, εύχομαι να μπορούσε να γίνει αυτό ακριβώς! Αλλά που είστε... να φροντίσετε και για τα διαλλείματα.. γιατί μάλλον πλανάστε πλάνην οικτράν! 

 3. Στο σχολείο δεν πάμε για επίδειξη, αλλά για γνώση και χαρακτήρα. Για να μάθουμε πράγματα και τρόπους και να γίνουμε άνθρωποι καλοί κι αγαπητοί. Για να γίνει κάθε παιδί ένας ξεχωριστός άνθρωπος για τους άλλους.  

  Πολύ καλό για να είναι αληθινό! Δεν πάμε για επίδειξη λοιπόν. Οι επιδειξεις αγαπητέ , συμβαίνουν , από έναν καλό βαθμό, από το ακριβό υπόδημα ή ρούχο, και από την ανάλογη έπαρση ή όχι που έχει κάθε παιδί για την οικονομική του κατάσταση ή το μαθησιακό του. Συμπέρασμα: βαλτώσαμε πριν πατήσουμε στο έλος! Η μήπως θέλετε να μας πείτε να μην παίρνει τα εύσημα ένας καλό μαθητής ή ένα παιδί που προσπαθεί;;;; Να εύχεστε να γίνουν καλοί άνθρωποι! Μόνο που αυτή την ευχή ακριβώς εμείς οι γονείς την έχουμε δώσει πριν από εσάς!!! Δεν σας περιμέναμε βλέπετε , μας συγχωρείτε! 

4. "Είναι ντροπή και γελοίο να κάνεις επίδειξη ότι έχεις χρήματα και πράγματα, όταν άλλα παιδάκια στερούνται και υποφέρουν. Και είναι τιμή και ωραίο να νοιάζεσαι για τον άλλον και να τον βοηθάς όπως μπορείς."   

Ναι, εγώ θα συμφωνήσω μαζί σας, είναι ντροπή! Να φέρετε λοιπόν πίσω τις ποδιές εφόσον είστε τόσο καλοί και πρακτική. Α και να χρησιμοποιείτε και τη θρησκευτική φράση 'ο έχων δύο χιτώνες να δίνει τον έναν' . 
Βέβαια τώρα θεωρώ πως μας μειώνεται ιδιαίτερα Αγαπητέ Κύριε.. έχω μια απορία... Εσείς όλοι οι κάτοικοι του ελληνικού κοινοβουλίου γιατί δεν κάνετε κάτι για τα παιδάκι που στερούνται τροφής , ρούχων, σχολικών ειδών;;;;;;;;;;;;
Γιατί εμείς κύριε Ξεφτ-φίλη πάλι δεν σας περιμέναμε να μας διδάξετε τους κανόνες σας!!!! Σας προλάβαμε και πάλι φροντίζοντας ήδη οικογενείες και παιδιά των σχολειών μας που είναι σε πραγματικά δεινή οικονομική κατάσταση! Όποτε για κοιτάξτε .. ερχόμαστε από την γωνία και βρήκαμε την Αγωνία ... σας;;;;;

 5. Το σχολείο είναι το δεύτερο σπίτι μας. Το αγαπάμε και το φροντίζουμε από κάθε άποψη   

Συμφωνώ!!! Αλλά ΠΡΩΤΑ εσείς οι 'καλοί άνθρωποι' της βουλής , να αγαπάτε και να φροντίζετε την  ΧΩΡΑ ΜΑΣ και τα ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ και το ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥΣ!!!! 
Καλή η καρέκλα κύριε Ξεφτ-φίλη πολύ καλή!!!! Αλλά όπως έλεγε και η Σμυρνιά γιαγιά μου, τα μεταξωτά βρακιά θέλουν κι επιδέξιους κώλους!!!! 
Λυπάμε!!! Νουθετήστε πρώτα τους ευατούς σας εκεί μέσα γιατί είστε το χείριστο παράδειγμα για τα ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ!!! Όλοι σας , δίχως εξαίρεση !!! Και αφού το πράξετε να ζητάτε υπογεγραμμένους όρκους από γονείς και μαθητές!!! 

Και επειδή το επίπεδο είναι στο δάπεδο, ας γίνω κι έγω ένα με αυτό , μήπως και καταλάβετε τι λέμε εδώ!!! Αι σιχτίρ όλοι σας αγαπητοί !!! 

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

Τελικά...


 Τελικά εμείς Οι Έλληνες, ραγιάδες στον τόπο μας. Το ιερό "προσκύνημα" που πρέπει να αποδίδουμε σε καθημερινή βάση στον κάθε "αφέντη", υπάρχει πάντα στην ιστορία μας.
  Τελικά εμείς Οι Έλληνες, ένα κοπάδι που το έστελναν πάντα από τη Σκύλα στη Χάρυβδη, ένα κοπάδι χωρίς ουσιαστικά δικαιώματα, ένα κοπάδι που βίαια ακολουθεί τα "θέλω" των αφεντάδων.
  Τελικά εμείς Οι Έλληνες, με τα ελάχιστα δικαιώματα μέσα στον ίδιο μας τον τόπο, εξακολουθούμε να κάνουμε τα ίδια λάθη ξανά και ξανά, γηράσκουμε αεί διδασκόμενοι.
  Τελικά εμείς Οι Έλληνες, οι φραπεδοπότες, ο ξένοιαστος λαός με τη μακρά ιστορία σε εθνικά 'εγκλήματα' και ξένους αφέντες, αποδεικνύουμε γι άλλη μια φορά την "ευελιξία" μας.
  Τελικά εμείς Οι Έλληνες , ανήκουμε στα αιλουροειδή, έχοντας ερπετά κι αετούς σαν δυνάστες του είδους μας, να μας δείχνουν τον δρόμο για μια αμβροσία κι ένα νέκταρ που μόνο Θεϊκό δεν είναι πια.
  Τελικά εμείς Οι Έλληνες, ένας περήφανος αρχαίος λαός, που μόνο κατά την αρχαιότητά μας κυβερνήθηκαμε από Έλληνες, αφυπνισμένα κοιμώμενοι γέρνουμε το κεφάλι στη μοίρας μας.
  Τελικά εμείς Οι Έλληνες, υποκύπτουμε στου ζυγούς και τους ζυγούς δεν λύνουμε, αιώνιοι εραστές της τσέπης μας χάνουμε το τάλαντο της ζωής κερδίζοντας αυτό του "θανάτου".
  Τελικά εμείς Οι Έλληνες, είμαστε Έλληνες;

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Κι όμως υπάρχει





  Όσο μεγάλωνα , ένιωθα να μου κλέβουν τα όνειρα... Ένιωθα να σπάει αυτός ο 'μαγικός κόσμος' , ο τόσο καλοδουλεμένος, σαν κρυστάλλακι-κρυσταλλάκι από το πολύτιμο παραμύθι μου.
Όσο μεγάλωνα μάθαινα, πως η ιδέα των Χριστουγέννων και του Άγιου Βασίλη είναι κάτι ουτοπικό.
Πως είναι μια απλά μια ιδέα . Μια ιδέα που προσπαθούμε κάθε χρόνο να την στολίσουμε στα σπίτια μας , στους δρόμους μας , στους κήπους μας στις βεράντες μας, ίσως για να την πιστέψουμε λιγάκι παραπάνω. Ίσως γιατί τελικά κάποια παραμύθια είναι τόσο όμορφα...

  Τώρα πια, που μεγάλωσα αρκετά, έχοντας φτάσει στα 41 μου χρόνια, ξέρω καλά πως κάποια παραμύθια , περιέχουν τις μεγαλύτερες αλήθειες. Κι αυτές οι αλήθειες είναι που εύχομαι ολόψυχα να κρατηθούν από όλους μας. Οι κλισέ φράσεις ότι 'θυμόμαστε τα πάντα τις ημέρες των γιορτών' είναι αληθινές.

  Υπάρχει όμως και μια αλήθεια γι αυτόν που όλοι αγαπάμε και που πιστέψαμε κάποτε πως μας έφερνε τα δώρα κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο μας. Η αλήθεια του Αγίου Βασίλη , έτσι όπως την βιώνω εγώ. Υπάρχει παντού, ακριβώς επειδή ζει μέσα στον καθέναν από εμάς!
  Υπάρχει ακριβώς γιατί ο καθένας από εμάς είναι ένας Άγιος Βασίλης. Γιατί η αγάπη που δίνουμε στους ανθρώπους γύρω μας, δεν έχει χρόνους κι εποχές. Γιατί το δώρο που θέλουμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας, ότι κι αν είναι αυτό, το κάνουμε με πολύ αγάπη κι είναι διπλό και τριπλό. Ακριβώς επειδή δεν είναι κάτι υλικό μόνο.

  Γιατί το χαμόγελο των παιδιών μας , όλων των παιδιών του κόσμου , είναι το πιο πολύτιμο.. Είναι αυτό που κάνει τα φωτάκια στο δέντρο πιο λαμπερά. Είναι αυτό που κάνει κάθε καρδιά να νιώθει την μεγαλύτερη ζεστασιά.

  Η ευτυχία είναι ένας 'Αγιος Βασίλης , το γέλιο  και η χαρά επίσης.. Και τελικά για όλους μας υπάρχει ένας Άγιος Βασίλης , ακόμη κι αν δεν τον περιμένουμε κι αν έχουμε παραιτηθεί της ιδέας...

  Δώστε από αυτό που μπορείτε ,κι από αυτό που δεν μπορείτε, ξέρετε εσείς...
Έτσι , γιατί ο Άγιος Βασίλης υπάρχει!

Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

Ξύπνημα

  Κι όταν θελήσεις να ταξιδέψεις την ψυχή σου, μην περιμένεις μέχρι το τέλος. Ταξίδι είπαμε. Διαδρομή. Φτάσε στα όρια της. Ξεπέρασέ τα αν θέλεις. Αλλιώς βγάλε το σηματάκι με το στοπ από το τσεπάκι του μυαλού σου και μόστραρισέ το στους οφθαλμούς σου.
Ίσως είναι κι αυτό μια δικλείδα ασφαλέιας.
  Δεν ξέρω να σου συστήσω διαδρομές. Γιατί ο καθένας πληρώνει αυτά που επιλέγει, αυτά που θέλει να έχει. Προσωπική λοιπόν και η διαδρομή. Τα όρια ελαστικά τόσο ώστε να αλλάζουν με μεγάλη ευκολία πάνω σε ράγες , θάλασσα ή και ουρανό. Αδιάβατοι δρόμοι για κάποιους...
  Στις φλέβες του κορμιού σου θα νιώσεις τον παλμό της ύπαρξής σου, ακροβατώντας στου νου σου τα πεδία, γεμάτος όνειρα και χίμαιρες που και που. Δεν είναι αλήθεια όμορφο να μην γνωρίζεις πάντα τον προορισμό; Φοβάσαι. Μη δειλιάζεις. Κανείς δεν έπαθε τίποτα με μερικές λαβωματιές στην καρδιά. Κανείς δεν βγήκε απόλυτα χαμένος ακόμη και από την προδοσία.
  Μόνο που Εσύ... Εσύ δεν ξέρεις που πας. Δεν ξέρεις που πατάς. Δεν μπορείς να νιώσεις τα πέλματά σου, τα πόδια σου... Δεν μπορείς να σταθείς.
Λησμονήμενος σε κατακόμβες του μυαλού σου, αφήνεις την ύπαρξή σου να μουχλιάζει σε ένα δήθεν Είναι. Που το ξέχασες γλυκέ μου; Που πήγε η μάγκικη δυναμή σου που την ποστάρεις στις βιτρίνες της δικής σου ρούγας; Που τελειώνει η ύπνωση του εγκεφάλου σου;
  Τι να κάνω για να σε ξυπνήσω; Ποια ιαχή να σου φωνάξω για να σε ξυπνήσω; Ποιο τραγούδι να σου πω με την απαίσια φωνή μου για να σε αφυπνίσω; Ποια αίσθησή σου να μαγέψω; Κι αν τίποτα δεν λειτουργήσει;
  Εγώ θα έχω προσπαθήσει όμως. Εσύ;

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

Και λίγα λέω...

  Δεν μου είπες ρε κορίτσι μου, τι όνομα έχει η ξεφτίλα; Πόσα γράμματα έχει επίσης ; Μήπως και βρούμε το όνομα γιατί μια υποψία μεταξύ 4 και 6 έχω. Πόσο στοιχίζει το πλασάρισμα της ψυχής σου;
Πόσο κοστολογείς το κορμί αυτό που το περιφέρεις μεταξύ της δήθεν αξιοπρέπειάς σου και του κουταλιού της μερέντας; Πόσο στοιχίζει η ψυχή των παιδιών σου για να τα κάνεις έρμαια , παίζοντας την καλή μαμά που ξεφτιλίζεται στο πρώτο κρεββάτι και στο δεύτερο και στο τρίτο;
  Άκου λοιπόν καλή μου. Όταν κάτι μας έχει τελειώσει , το αφήνουμε και πάμε παρακάτω.
Το να ξεφτιλίζεις την ύπαρξή σου , είναι αναφαίρετο δικαιωμά σου, το να ξεφτιλίζεις τα παιδιά σου και τον άνθρωπο που υπάρχει και στέκετε δίπλα σου είναι βωμολοχία ψυχής.
Κι επειδή με βρίσκω αρκετά ήπια στους χαρακτηρισμούς μου, θα σου πω μόνο να προσέχεις.
Να μαζεψεις την μίζερη υπαρξή σου που τόσο την αναλώνεις σε φωτογραφίες δείχνοντας τα σημεία του κορμιού σου... Να μαζεψεις το μυαλό σου που τόσο πετάει από ευτυχία με ευκαιριακούς έρωτες.
 Να ξέρεις πως ότι δίνεις παίρνεις. Να ξέρεις πως τη  μέρα που θα χάσεις δεν θα το αντέξεις.
Να ξέρεις πως θα πρέπει να μάθεις να μαζεύεις τα συντρίμια σου, γιατί αυτό είσαι ακριβώς.
Πριν να είναι αργά....

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Ας ήξερες...

  Ένας κόκκινος Χριστός, χαραγμένος ως τις φλέβες να ξεψυχάει για ένα ωσαννά.
Μια μητέρα που το κλάμα της δεν θα βρει ποτέ ανακούφιση, που ο πόνος της θα είναι απέραντος.
Μια γαλάζια θάλασσα πικρή από δόλο και φαρμάκι ,για τη ζωή αυτού που θα ήθελε να καμαρώσει.
  Μια σταγόνα αίμα από το μυαλό εκείνου που θα ήθελες να είσαι. Κι εσύ αρκείσε να κουβαλάς σταυρούς και να θρέφεις ύαινες. Μικρός κι απέριττος στην απεραντοσύνη του χαμένου είναι σου.
Φοβισμένος γίγαντας στις παρυφές του φόβου σου και του δικού σου πελάγους. Ένα πέλαγος που δεν θα το κολυμπήσεις , δεν θα το αλλάξεις,δεν θα το εξερευνήσεις.
  Να ήξερες πόσο εύχομαι να έχω άδικο... Ας ήξερες μόνο πόσο....