ILive2LoveMe

Σκέψεις

2010-04-26T07:07:00.003+03:00

Κι είν' εκείνος ο ήλιος. Εκείνος ο αλήτης ήλιος. Αυτός που στέλνει την αχτίδα του να φωτίσει ακριβώς το κέντρο ενός τοίχου. Στα πλάγια , σκιά. Στη μέση αυτή η αχτίδα. Την παρατηρώ και βλέπω τις σκιές των φύλλων του δέντρου.

Παίζουν μαγικά με το μυαλό μου, δεν ξέρω τι θέλουν να μου πουν. Ίσως θέλουν να μου δείξουν πως η ελπίδα πάντα υπάρχει για όλα τα πρόσωπα, πράγματα... Κλισέ. Δεν με νοιάζει, μ'αρέσει.

Σκιές που τρεμοπαίζουν στον τοίχο μου, σκέψεις που παίζουν στο μυαλό μου. Άλλη μια νύχτα δεν κοιμήθηκα. Περίεργο πως η ζωή περνάει από την ευτυχία στη δυστυχία και το αντίθετο. Εκεί είναι η στιγμή που ίσως θα έπρεπε να δείξουμε πόσο εκτιμάμε αυτά που έχουμε. Μα πως να λυπηθείς λιγότερο γι αυτά που έχεις χάσει? Για όλα αυτά που χάνεις...

Αναθεματισμένοι φόβοι. Αναθεματισμένοι υπερευαισθησία. Τι να αποδιώξεις πρώτο? Κι αυτός ο κυκλοθυμικός χαρακτήρας έρχεται κάποιες ώρες που δεν θα έπρεπε. Βαρετά και τα πρέπει.

Ένα κουβάρι τυλιγμένο το μυαλό μου. Σαν κι αυτά που παίζουν οι γάτες. Πολύχρωμο θέλω να είναι το κουβάρι. Ξέρω που είναι η άκρη του, ξέρω πως να το ξετυλίξω. Όμως νιώθω εγκλωβισμένη μιας κι οι προτεραιότητές μου είναι άλλοι, εγώ έρχομαι δεύτερη, ίσως και τρίτη... ίσως και παρακάτω.

Ποιός είναι πιο δυνατός τελικά? Αυτός που δεν μοιράζετε , δεν μιλάει? Ή αυτός που τα λέει όλα ? Πείτε μου εσείς , γιατί εγώ κουράστηκα ακόμη και να σκέφτομαι.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

2010-04-02T23:31:00.001+03:00

glitter-graphics.com

Καλή Ανάσταση, Καλό Πάσχα, Ανάσταση Αγάπης , Ανθρωπιάς, Ειρήνης , Υγείας και Κατανόησης πραγμάτων, ανθρώπων , καταστάσεων πριν να κρίνουμε όλοι μας!

Αγάπη και πάλι Αγάπη σε όλους!

glitter-graphics.com

Λόγω Ευγένειας!

2010-02-23T20:41:00.003+02:00

"Αγαπητοί Εταί(ε)ροι, ευχαριστούμε κι ανταποδίδουμε! Με όλη μας την καλώσυνη, απέραντη ευγνωμοσύνη για τα εγκλήματα που έχετε διαπράξει κατά της πατρίδας μας και των πολιτών της!
Έχετε απόλυτο δίκιο, η Ελλάδα 'διασύρει' το έρμαιο euro - που αν το γράψουμε στα ελληνικά και του αφαιρέσουμε το Ε θα είναι κάπως σαν το 'βρω' που να το βρω το euro - , έχετε απόλυτο δίκιο, γιατί η Ελλάδα δυστυχώς κυβερνήθηκε από πολλούς ανθέλληνες!
Έχετε απόλυτο δίκιο γιατί θέλετε να αφανίσετε ότι είχε κι έχει αληθινή αξία στη γηραιά ήπειρό μας!
Έχετε απόλυτο δίκιο γιατί ήρθατε στον ευρωπαικό χάρτη πολύ μετά και διεκδικείτε αυτά που δεν θα έχετε!
Έχετε απόλυτο δίκιο γιατί ακόμη δεν έχετε πληρώσει τα εγκλήματα του 2ου παγκοσμίου πολέμου κατά της Ελλάδας, δεν έχετε δώσει πίσω αυτά που κλέψατε επίσης και που μέχρι σήμερα κρατούνται σε μουσεία ή ιδιωτικές περιουσίες κάποιων προνομιούχων Γερμανών και όχι μόνο!

Δεν μας είπατε όμως γιατί εδώ και αρκετά χρόνια κόπτεστε για τα ακίνητα της Ελλάδας, γιατί κόπτεστε για τη γη που αγοράζετε; Γιατί θέλετε να παίρνετε όλο και περισσότερα ανάμεσα στου απατεώνες και λωποδύτες Έλληνες ;

Γιατί έρχεστε κάθε χρόνο στην Ελλάδα και μαζί με κάποιες άλλες 'φυλές' ευρωπαικές το παίζετε καθ' όλα τίμιοι ενώ δεν γαλουχείτε τα παιδιά σας; Γιατί δεν τους μαθαίνετε πως δεν πρέπει να συμπερίφερονται σαν χοίροι μέσα σε κόπρανα; Γιατί δεν τους λέτε πως το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι; Ή μήπως στα δικά σας χωριά το εξαγόμενο γάλα έρχεται από κατσίκες που βόσκουν euro και μίζες στα καταπράσινα λιβάδια της αλαζωνείας σας;

Είχα αποφασίσει να χυδαιολογήσω κι όμως δεν το έκανα, γιατί δεν αρμόζεται εσείς στη χυδαιολογία, έχει κι αυτή την αξιοπρέπειά της!

Έτσι 'καλοί' μας εταίροι. Αλλά τι να κάνουμε είστε και τυχεροί - προς το παρόν τουλάχιστον- απλά και μόνο γιατί ο Προκρούστης έζησε σε λάθος εποχή!

Απορίες, Αντοχές, Ανοχές

2010-01-22T21:08:00.003+02:00

Πόσο μεγάλα είναι τα όρια της υπομονής σου, όταν ο άλλος σου λέει ψέμματα? Όταν έχει πράξει λάθος , το έχει αναγνωρίσει αλλά δεν κάνει τίποτα για να το διορθώσει ?

Πως μπορείς να αγνοήσεις τα παιδικά πρόσωπα που προσμένουν αυτούν που κοιτούν καθημερινά με την ίδια σχεδόν πρωτόγνωρη λαχτάρα?

Πως μπορείς να αγνοήσεις τα παιδικά κατσουφιασμένα πρόσωπα στο άκουσμα μιας λέξης μια φωνής που ξεφεύγει από το δικό τους πρότυπο/όνειρο/θέλω?

Πόση ανοχή μπορείς να έχεις για τον ευατό σου ζώντας μια καταστάση που δεν σου κάνει?

Μη βιαστείτε να απαντήσετε, αναλογιστείτε ... υπάρχουν χιλιάδες διαφορετικές ή και ίδιες καταστάσεις...

Οι απαντήσεις ποικίλουν.

Καμιά φορά πρέπει να σκεφτείς τι αξίζει να σπάσεις. Γιατί δεν είναι πάντα ένας απλός κρίκος.

Πάει κι αυτό...

2010-01-08T00:06:00.011+02:00

Περιμέναμε τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά κτλ όπως κάθε χρόνο. Να που πέρασαν κι αυτά. Και τέλος του μήνα έρχονται και οι Απόκριες. Νωρίς φέτος όλα , πολύ νωρίς θα έλεγα.
Κι είναι τόσο όμορφα τα σπίτια με τα φωτάκια, τόσο ζεστή και η ατμόσφαιρα στο εσωτερικό των σπιτιών, πραγματικό στολίδι το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ας είναι και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά, να τα ξανακάνουμε όλα κι ακόμη καλύτερα αν είναι δυνατόν.Η Αθήνα ομολογώ πως ήταν όμορφη αυτές τις ημέρες, τουλάχιστον εκτός από το Σύνταγμα, το Ζάπειο και ο Εθνικός κήπος όλα στολισμένα και έτοιμα να υποδεχτούν τους λιλιπούτειους. Έχει κι άλλη όψη το νόμισμα αλλά...

Πριν πολύυυυυυ καιρό είχα σκεφτεί να βάλω φωτογραφίες από διάφορα πραγματάκια που φτιάχνω. Ξεκίνησα για να 'σκοτώνω' την ώρα μου, ώσπου έγινε ένα πολύ αγαπημένο χόμπι, κι όταν περνάνε λίγες μέρες χωρίς να φτιάξω κάτι μου λείπει πάρα πολύ. Εθιστικό!

Καταλαβαίνω απόλυτα τη Φαραόνα , αν κι εγώ δεν μπορώ να κάνω αυτά που κάνει , ούτε στο μικρό της δαχτυλάκι! Η δημιουργία πάντως είναι επαναστάση, είναι ξέσκασμα, είναι εθισμός , και από τους καλούς μάλιστα, είναι αγάπη γι αυτό που κάνεις.

Μήπως καμιά φορά είμαι υπερβολική που ξεκινάω να φτιάχνω και δεν μπορώ να σταματήσω? Η αλήθεια πως πραγματικά αγαπώ ότι κάνω, αν και δεν έχω πετύχει ακόμη να φτιάξω κάποια πράγματα. Όμως επειδή είμαι αυτοδίδακτη, και τα μόνα μου ουσιαστικά 'μαθήματα' είναι κάποια βιντεάκια που βρήκα online, μη με κρίνετε πολύ αυστηρά λολ.

Δεν μπορώ βέβαια να αναρτήσω όλα όσα έχω φτιάξει εδώ, ίσως κάπου κάπου να βάζω μερικές φωτό έτσι να μου λέτε τη γνώμη σας. Είναι πολλά τα υλικά , πολλές οι επιλογές, μου αρέσει το ασήμι πάρα πολύ να το δουλεύω, όπως μου αρέσουν και όοοοοοοοοοοολα τα άλλα.

Μπαίνω στα μαγαζιά να αγοράσω πέτρες και μπορώ να κάτσω για ώρεεες ολόκληρες να κοιτάζω την κάθε μια ξεχωριστά.

Αυτές προς το παρόν, είναι λίγες, αλλά κάπου κάπου ίσως βάλω κι άλλες, με άλλα υλικά, άλλο στυλ εντελώς διαφορετικό.

Να είστε όλοι καλά, να περνάτε όμορφα, κουράγιο και γρήγορο ξεπέρασμα στα δύσκολα, αγάπη ζεστασιά και χαμόγελο και εκτίμηση στη χαρά.

Φιλιά.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

2009-12-30T01:58:00.002+02:00

Οι ευχές μου που όλοι κάνουμε είναι πολλές. Τα όνειρα που θέλουμε να δούμε να πραγματώνονται περισσότερα. Οι επιθυμίες μας... ωκεανός.

Τη χρονιά που πέρασε είδα πολλά άσχημα, έτυχε... Τη χρονιά που θα έρθει δεν ξέρω τι με περιμένει, δεν ξέρω τι θα φέρει. Ότι κι αν είναι καλώς να έρθει, αν είναι καλό ας μείνει λιγάκι για να μας δώσει χαρά, αν είναι κακό ας περάσει γρήγορα κι ας μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.

Η Υγεία, η Αγάπη, η Ευτυχία, η Ανθρωπιά, η Κατανόηση, ο Διάλογος, η Σκέψη (προ του λόγου) και πολλά άλλα, ας γίνουν δώρα μας , δώρα ζωής, ας γίνουμε λιγάκι καλύτεροι , λιγότερο εγωϊστές. Δεν είναι ανάγκη να πω παραπάνω πράγματα. Τα ξέρετε, τα νιώθετε , τα σκέπτεστε.

Σας αγαπάω μέσα από τις γραμμές σας, σας έχω πει είστε η συντροφιά μου, και θέλω να είναι έτσι και τη νέα χρονιά.

Και καθώς γράφω και απολαμβάνω ένα ποτήρι κόκκινο κρασί με το καπνό του τσιγάρου μου να μπαίνει ανάμεσα και στην οθόνη, σας εύχομαι από καρδιάς, να έχετε την καλύτερη Χρονιά, την πιο Ευτυχισμένη Χρονιά!

Φιλιά και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

glitter-graphics.com

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

2009-12-23T00:31:00.002+02:00

glitter-graphics.com
Θέλω να ευχηθώ από καρδιάς σε όλους σας να περάσετε Υ Π Ε Ρ Ο Χ Α Χριστούγεννα, ευτυχισμένα, κι αν για κάποιους δεν είναι και τόσο , να ξέρουν πως οι ευκαιρίες και οι ευτυχισμένες στιγμές πάντα θα έρχονται και θα φεύγουν και θα ξανάρχονται.

Εύχομαι και θέλω να είστε όλοι καλά, όπου κι αν είστε με όποιους κι αν είστε. Το βράδυ των Χριστουγέννων εκεί κάπου ανάμεσα στη παρέα , το ποτάκι , το χορό, το αστείο ή ότι άλλο, ας στείλουμε από μέσα μας μια ευχή, κι ένα γλυκό φιλί, που ο άνεμος θα φέρει στα μάγουλα όλων μας. Κάτι σαν ενός λεπτού σιγή, ενός λεπτού σκέψη για την συντροφικότητα και την ανθρωπιά.

Πολλά γλυκά φιλιά σε όλους σας, εις το επανιδείν.

glitter-graphics.com

Πάει καιρός...

2009-11-10T22:25:00.002+02:00

Πάει καιρός που δεν έγραψα εδώ. Παρ'όλα αυτά , έμπαινα, σας διάβαζα, χαιρόμουν ή λυπόμουν. Αναρωτιόμουν. Μάθαινα τα νέα , ποιοι μένουν ποιοι φεύγουν. Λυπάμαι γι αυτούς που έφυγαν, που έκλεισαν τα μπλογκ τους , αλλά σίγουρα θα είχαν το λόγο τους.

Εγώ προσωπικά ένιωθα ένα κενό, πως δεν έχω τίποτα να πω. Γιατί δεν ξέρω... Ίσως ακόμη να νιώθω έτσι. Δεν έχω πάντα την όρεξη, τουλάχιστον όχι όπως είχα πριν μήνες. Καμιά φορά είναι καλύτερα να σιωπάς και να μένεις ως ακροατής. Ωραίος ο ρόλος του ακροατή, παίρνεις πολλά από αυτό. Αρκεί να υπάρχει υπομονή. Υπομονή και κατανόηση. Για όλους και για όλα.

Πέρα από αυτό προσπαθώ να 'βολέψω' αυτό που εγώ νιώθω και κατανοώ σαν ψυχή στο κορμί μου. Αστείο ή σοβαρό; θα δείξει.

Ας μιλήσω γενικά και αόριστα. Βαρέθηκα τους κακεντρεχείς ανθρώπους - στην καθημερινότητα εννοώ - κι όμως σαν λαοθάλασσα είναι οι άτιμοι. Ούτε τσιπούρες ιχθυοτροφείου δεν πολαπλάσιοζονται έτσι γρήγορα.
Κουράστηκα με τους δήθεν. Με απογειώνουν άσχημα αυτοί όλοι που μιλούν - και προσπαθούν ως ένα βαθμό τους το αναγνωρίζω- για την ηθική, την εκκλησία τις καλές πράξεις, και οι ίδιοι ενώ θέλουν και προσπαθούν ή νομίζουν πως κάνουν καλό, ανακαλύπτεις και την άλλη μεριά τους , που αναιρεί όλο το καλό.

Άτιμο πράγμα να μπλέκει κάποιος τη θέα της δικής του οπτικής γωνίας με τη θέα του Θεού. Ριψοκίνδυνο να το παίζεις θεούσα ή το καλύτερο παιδί όταν κατηγορεία και κρίνεις εύκολα τον απέναντι γιατί βάζει στο σπίτι του ή στο κρεβάτι του ότι έχει αναιρεθεί από τα πρέπει σου.

Κ α τ α ν ό η σ η και Α γ ά π η, για μένα είναι λύση. Έχω 'κατηγορηθεί' ότι είμαι πολύ ελαστική. Δεν είμαι όμως. Εγώ νιώθω καλά με τον εαυτό μου. Νιώθω καλά που δεν στήνω κανέναν στο εκτελεστικό απόσπασμα του μυαλού μου για να τον καθαιρέσω την ίδια στιγμή από τα μάτια και τη καρδιά μου. Βάζω τον εαυτό μου στη θέση του άλλου , πάντοτε. Ίσως να είμαι η λάθος ή η αδύναμη? Λίγο με νοιάζει. Εγώ έτσι νιώθω ότι θέλω να κάνω. Έτσι νιώθω καλά. Πιστεύω στην ανθρωπιά ,στους ανθρώπους , χωρίς να εθελοτυφλώ. Πίστευω πως έχουμε τη δύναμη να βγάζουμε από τους άλλους -όταν πραγματικά θέλουμε- έστω και το καλά κρυμμένο όμορφο σημείο τους.

Μεγάλη συζήτηση και αυτή, τέλος πάντων. Θα την αφήσω εδώ για τώρα.
Ελπίζω, εύχομαι , θέλω να είστε όλοι καλά, ότι κι αν κάνετε , όπου κι αν βρίσκεστε, ότι κι αν τολμάτε.

Θα τα ξαναπούμε σύντομα, σας φιλώ γλυκά.

Μου λείψατε!

2009-05-18T23:53:00.002+03:00

Ειλικρινά μου λείψατε , εύχομαι να είσαστε όλοι καλά! Οι δουλειές και η καθημερινές ασχολίες με κρατάνε λιγάκι μακριά. H αλήθεια είναι πως νιώθω 'άδεια'. Το λέω και κυριολεκτώ. Νιώθω άδεια από πολλά πράγματα, ακόμη και από το τι να γράψω . Αν και ομολογώ πως υπάρχουν φορές που οι σκέψεις έρχονται σαν καταιγίδα και δεν προλαβαίνω να τις βάλω σε τάξη ούτε και μέσα στο μυαλό μου.

Σας διαβάζω, σας διαβάζω όλους. Με έχει πιάσει μια περίεργη τεμπελιά. Μ'αρέσει να σας διαβάζω. Χαμογελώ, σκέφτομαι, χαίρομαι , λυπάμαι.. Πάντα είστε η συντροφιά μου. Η συντροφιά που με χαλαρώνει, μιας και τις ώρες που βρίσκω πραγματική ησυχία κάθομαι να διαβάσω έναν έναν από εσάς και το ευχαριστιέμαι αληθινά :).

Καινούριο μου χόμπι - επηρεασμένη από φίλες που γνώρισα εδώ - τα μπιζού. Μάλιστα μάλιστα. Έχω κάτι σε μανία με αυτό. 5 μέρες δεν ασχολήθηκα και νόμιζα πως κάτι μου λείπει. Κάποια στιγμή θα τραβήξω φωτογραφίες για να μου πείτε τη γνώμη σας την οποία πιστέψτε με υπολογίζω και εκτιμώ.
Βέβαια δεν μπορώ με τίποτα να φτιάξω τα αριστουργήματα της Φαραόνας ή της Artanis, απέχω πάααααρα πολύ ακόμη. Το γεγονός είναι πως βρήκα μια ακόμη ασχολία να 'σπαταλάω' αληθινά ευχάριστα την ενέργεια μου.
Αγαπητή Artanis , όταν πηγαίνω στην Αθήνα , κάθομαι ώρες μέσα στα μαγαζιά να χαζεύω τους ημιπολύτιμους λίθους, και δεν μπορώ να το ξεπεράσω χαχα ,οι κοπέλες μόλις με δουν ξέρουν πως σχεδόν θα κλείσουμε παρέα το μαγαζί. Αλλά όχι μόνο εκεί. Βλέπω κρύσταλλο και με πιάνει ένα κάτι... και δύο θα έλεγα.

Δεν είναι όμως μόνο τα μπιζού. Είναι που η φαντασία οργιάζει και θέλω με αυτά τα υλικά να κάνω πολλά πράγματα. Ας ελπίσω πως θα τα καταφέρω, μιας και είμαι αυτοδίδακτη και τα μόνα μαθήματα που μπορώ να πάρω είναι online. Κάτι είναι κι αυτό βέβαια.
Αυτάααα από εμένα. Κατά τ'άλλα περιμένω να τελειώσουν τα σχολεία. Θέλω να κοιμηθώωωωωωω , σας είπα με έχει πιάσει μια τεμπελιά ανεξήγητη, εκτός από τις πέτρες, τις χάντρες και ότι είναι σχετικό με αυτά δεν θέλω να κάνω Τ Ι Π Ο Τ Α. ουφ ουφ ουφ .

Μου λείπετε, σας διαβάζω, με συντροφεύετε, κι όσο περίεργο κι αν ακούγεται, επειδή δεν έχει τύχει μέχρι τώρα να δω κάποιον προσωπικά, σας αγαπάω. Ναι έτσι νιώθω. Απλά και ανθρώπινα.

SEXY & HOT COMMENTS

CLICK HERE!

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

2009-04-13T13:09:00.002+03:00

glitter-graphics.comΞέρω πως πέρασαν μέρες που έχω να σας δω, να σας επισκεφτώ , αλλά... οι υποχρεώσεις βλέπετε... Επαγγελματικές κυρίως. Έτσι ο χρόνος μειώνετε χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Ελπίζω πως σύντομα θα έχω περισσότερο χρόνο για να είμαι εδώ όπως και πριν.
Μέχρι τότε, θέλω να ευχηθώ σε όλους Καλό Πάσχα, Καλή Ανάσταση, Χρόνια Πολλά σε όλους όσους γιορτάζουν αυτές τις ημέρες, πολύ πολύ ευτυχία, πολύ πολύ αγάπη, πολύ πολύ εσωτερική γαλήνη και ισορροπία. Εύχομαι να έχουμε όλοι Υγεία , να είμαστε και του χρόνου εδώ, να ευχηθούμε και να περάσουμε ξανά αυτές τις άγιες μέρες. Ή ότι για τον καθέναν σημαίνουν αυτές.
Εύχομαι να αφήνουμε πίσω τις κακιούλες μας για οποιοδήποτε , έτσι να μη χάνουμε ότι καλό υπάρχει μέσα μας. Καμιά φορά είναι σκληρό αλλά όχι ανέφικτο.
Να προσέχετε, να περάσετε όμορφα, να οδηγήσετε με ασφάλεια.
Πολλά φιλιά σε όλους στα μαγουλάκια σας , σε αυτά που ήδη ξέρω, και σε αυτά που απλώς φαντάζομαι λολ , τι να κάνουμε δεν σας γνωρίζω όλους.
Άντε χαμογελάμε , βάζουμε αγάπη στην καρδιά μας ,και ξεκινάμε!
Καλό Πάσχα!
glitter-graphics.com

Γκρινιοπαίχνιδο

2009-03-14T10:03:00.002+02:00

Μετά από πρόσκληση της αγαπημένης μας Roadartist , και λέω 'μας' γιατί είμαι σίγουρη πως όλοι όσοι τη γνωρίζουν δεν θα μπορούσαν να τρέφουν διαφορετικά συναισθήματα, με πρόσκαλεσε να παίξω σε ένα μπλογκοπαίχνιδο, που κάποιες φορές μου αρέσουν πολύ, της Γκρίνιας. Πρέπει να γράψω 5 πράγματα που με εκνευρίζουν. Δεν μπορούσε να είναι μεγαλύτερη η λίστα? :D Σκέφτομαι... χαχα. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

1.- Εκνευρίζομαι με τους 'ξερόλες'. Ε μα ναι, δεν μπορεί να τα ξέρεις όοοοοολα σε
αυτή τη ζωή φίλε μου, γνωστέ μου, μαμά, μπαμπά, κτλ. Είναι αφύσικο. Σέβομαι και
έχω πλήρη κατανόηση , ότι μπορεί να έχουν περισσότερες εμπειρίες, γνώση ή ότι
άλλο. Όμως το 'είναι ακριβώς έτσι όπως σου το λέω', 'εγώ ξέρω που σου λέω' και οι
λοιπές εκφράσεις του είδους , μου τη δίνουννννννν οι ξερόλεςςςςςς.

2.- Μου τη δίνουν οι πολιτικοί (όπως και σε πολλούς άλλους φυσικά) που μας
κοροιδεύουν μπροστά στα μάτια μας. Που είναι 'αποφασίζω, διατάζω, πράτω και σας
έχω χεσμένους!' Γενικώς ,μου τη δίνει να υποτιμούν τη νοημοσύνη μου!

3.- Με εκνευρίζει το χτύπημα με το δάχτυλο στον ώμο! Αφάνταστα! Όταν ο δείκτης του
άλλου έρχεται προκλητικά να ενοχλήσει τον όμορφο γαλακτερό μου ώμο! Τρελαίνομαι!

4.- Εκνευρίζομαι με τους οδηγούς. Γιατί καλέ το πλήρωσες το ρημαδοδίπλωμα και δεν
έκανες παραπάνω μαθήματα? Γιατί? Εμείς οι υπόλοιποι ΤΙ ΦΤΑΙΜΕ?????? Γιατί καλέ
εσείς το δώσατε έτσι το δίπλωμα? Δεν ξέρετε πως αν αυτός ο/η οδηγός σας βρει
'κατά λάθος' κάποτε στο δρόμο και χάσετε το αυτοκίνητο ή τη ζωή σας ή οτιδήποτε
άλλο , αυτό θα έχει προέλθει από την ανευθύνοτητα του μυαλού και το γέμισμα της
δικής σας τσέπης? Αυτό το λένε 'δολοφόνοι με το γάντι του μπειζμπολ' ? Εσείς
είστε λοιπόν! Οι πληρωμένοι του υπουργείου!

5.- Μου τη δίνει όταν βλέπω ανθρώπους που μπορούν να αντιδράσουν και δεν κάνουν
τίποτα. Σε όποια κατάσταση κι αν είναι, οικονομική, οικογενειακή, εργασίας...
Ότι κι αν είναι αυτό, δεν μπορεί, κάπως θα πρέπει να αντιδράσουν, να δώσουν λύση
στον ευατό τους, από κάπου θα πρέπει να αντληθεί μια δύναμη... κάτι....
Εκνευρίζομαι να βλέπω ανθρώπους 'να κλαίνε τη μοίρα τους' και να τα έχουν όλα!
Εκνευρίζομαι και γι αυτούς που όντως ΔΕΝ τα έχουν όλα , αλλά ΔΕΝ κάνουν και
τίποτα για να τα αποκτήσουν! Ειδικά όταν δεν τίθετε θέμα υγείας.

Τελικά πόσα μας εκνευρίζουν ουφ! Αυτά και πολλά άλλα! Γκρίνιαξα και σήμερα, ωραία ήταν. Αλλά δεν θέλω να 'φουντώνω' γιατί εκεί όσο και να το ελέγχω, ή θα πάθω εγώ ή θα πάθουν οι άλλοι. :D Αυτά τα ωραία.

Προσκαλώ με τη σειρά μου να παίξουν , όποτε και όταν μπορούν , και όταν θέλουν τους : 3partiesaday, Dee Dee, Leviathan, Protoplastos, Lockheart, Faraona, spyros1000, mad2luv, Hulabaloo. Και φυσικά όποιον άλλον θέλει!
Καλό Σ/Κ σε όλους να περάσετε υπέροχα!

Σκόρπια λόγια , σκόρπιες σκέψεις.

2009-03-11T07:31:00.002+02:00

Όχι , δεν σκορπίστηκαν στον άνεμο. Απλά δεν θέλω να γράψω κάτι που να έχει κάποια συνοχή. Τουλάχιστον όχι σήμερα.
Είναι πολλές οι μέρες που δεν συνδέθηκα στο μπλογκ μου, και που δεν επισκέφτηκα τους 'γειτονές' μου, εσάς δλδ. Στο γειτονές μου , έρχεται αυθόρμητα και το φίλοι μου, να δέσει, να κολλήσει. Αυτό μου βγαίνει, αυτό λέω.
Πολλές φορές, διαβάζω και αναρωτιέμαι για πράγματα, σκέψεις, ιδέες. Διαβάζω και συμφωνώ, διαβάζω και διαφωνώ. Σκέφτομαι κι εγώ αυτήν την τόσο 'απρόσωπη' προσέγγιση των ανθρώπων μέσα στα μπλογκς και όχι μόνο. Αυτό το άνοιγμα ψυχής και το μοίρασμα συναισθημάτων για ίδιες ή διαφορετικές καταστάσεις.
Απέναντι από το θέση που κάθομαι βλέπω δυο πίνακες. Ένα μεγάλο λευκό λουλούδι ο καθένας, σε ένα κάπως σκούρο φόντο. Δεν ξέρω γιατί τους επέλεξα. Μάλλον το άσπρο που βγαίνει και φωτίζει ανάμεσα στα πλεγμένα όμορφα χρώματα του χαλκού, του κίτρινου, του πετρόλ, του χρυσού... χμμ σκέφτομαι και μπερδεύομαι, και σε ένα δευτερόλεπτο οι σκέψεις μπαίνουν στη θέση τους και το παζλ συμπληρώνεται.

Τις τελευταίες μέρες στις ειδήσεις (για να μη πω τα τελευταία χρόνια), η εγκληματικότητα έχει στήσει χορό. Μεγάλο θέμα, καθημερινό. Αφού καθημερινά δεν ακούμε τίποτα άλλο. Έγκλημα εδώ, έγκλημα εκεί, έγκλημα παραπέρα. Έλεος λέμε εμείς. Αλλά έλεος πουθενά. Και μου βγαίνει και το ρατσιστικό, ναι μου βγαίνει. Οι Έλληνες υπήρξαν και είναι τα μεγαλύτερα 'λαμόγια' (κοινώς αποδεκτό και ομολογουμένο) αλλάαααα.... οι Έλληνες δεν θα σκότωναν για 30 ή 50 ή 100 € ή και παραπάνω. Αυτό πιστεύω. Εθελοτυφλώ? Δεν νομίζω. Όχι πως δεν έχουμε κακούς, όχι πως δεν έχουμε εγκληματίες. Όχι πως δεν πεινούσαμε και πως δεν είχαμε , και σήμερα ακόμη, ανάγκες. Και ληστείες και όλα τα κακά, ναι , αλλά όχι αυτά. Δεν κάναμε έτσι. Δεν υπήρχε αυτή η εγκληματικότητα πριν 15 , 20 χρόνια. Τους βαρέθηκα. Μπορεί κάποιος να τους μαζέψει και να τους στείλει από εκεί που ήρθαν? (να και το ρατσιστικό μου!) Και λίγο με νοιάζει αν κάποιοι άλλοι λένε το ίδιο για εμάς σε άλλες χώρες! Αυτό που στάνταρτ λένε και το έχω ακούσει και προσωπικά , πως οι Έλληνες είναι 'λαμόγια'. Ναι, ναι ναι. Και πάλι ναι. Ουδέποτε άκουσα εντός ή εκτός ιντερνετ ότι είμαστε δολοφόνοι και φθηνοεγκληματίες!

Πρόσφατα, κάποιος γνωστός που ξέρει έναν ινδό (δουλεύει λίγο πιο πέρα από τη δική του δουλειά), του είπε " φίλε, εμείς αν έρθουμε εδώ και γίνουμε πολλοί θα σας πνίξουμε".
Σηκώνω το φρύδι, το αριστερό, και αναρωτιέμαι... Μετά το μυαλό μου πάει στην ιστορία τους , όσα ξέρω τουλάχιστον, και σκέφτομαι πως έχουν υπάρξει και αυτοί στυγνοί εγκληματίες. Μαχαιράκια έρχονται στην επιφάνεια των ματιών μου!

Οι Πακιστανοί παίρνουν δάνεια για αγορές ταξί στη χώρα τους, και τους τα δίνουν εύκολα! Οι Αλβανοί, δουλεύουν οι μισοί, οι αλλοί μισοί εκληματίες, κι αυτοί που δουλεύουν παίρνουν τα λεφτά μας και χτίζουν στη χώρα τους.

Ναι ναι , μην σπέυσεται να με αποκαλέσετε ρατσίστρια, γιατί στην ουσία δεν είμαι. Αγανακτισμένη Ελληνίδα είμαι! Που βλέπω την Ελληνική άπειρου κάλους βλακεία να απλώνεται, να εξαπλώνεται και σταματημό να μην έχει!

Αγανακτισμένη είμαι που εγώ η Ελληνίδα ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ να έχω τα δικαιώματα που έχουν όοοοολοι αυτοί στη δική μου χώρα! Αγανακτισμένη που μια ζωή οι κυβερνόντες ήταν ανθέλληνες? Να το πω κι αυτό? Που μια ζωή ήταν πιόνια κάποιων άλλων? Που δέχονται αδιαμάρτυρητα όοοοοοοτι να'ναι και σκύβουν το κεφάλι.

Πρόσφυγες λέει, να τους προστατέψουμε, να τους ταίσουμε, να τους ντύσουμε, να τους βρούμε δουλειά. ΝΑΙ! ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΛΑ! Συμφωνώ! Όταν όμως η Ελλάδα θα αγαπήσει ΠΡΩΤΑ τους Έλληνες! Όταν οι Ελληνες ΔΕΝ θα στερούνται! Όχι όταν γινόμαστε έρμαιο στο ίδιο μας το σπίτι! Α ρε Έλληνα τον καραγκιόζη μου θυμίζεις που ήταν πάντα ξυπόλητος! Μπαρμπά Γιώργοοοο που είσαι μπαρμπα Γιώργοοοοοο , φέρε τη χατζάρα!

και που λέτε...

2009-02-26T00:04:00.002+02:00

Και που λέτε... πάααανε και οι απόκριες σχεδόν... Δεν ξέρω και δεν μπορώ να καταλάβω, πως αυτή η χρονιά πέρασε. Είναι σαν όλα να έγιναν χθες. Να περάσαν και να ξαναέρχεται πάλι η σειρά τους. Σκέψεις , καταστάσεις, άνθρωποι.

Άραγε τι είναι αυτό που μας κάνει να μην καταλαβαίνουμε τόσο πολύ το πέρασμα του χρόνου? (εκτός από τα χρόνια που κλείνουμε στα γενέθλια , και τις ρυτίδες μας) Όχι δεν έχω ακόμη... αλλά... θα έρθουν κι αυτές πιστεύω. (πρώτα ο Θεός) όπως συνηθίζω να λέω.

Και τέλος καρναβαλιού. Την προηγούμενη Κυριακή πήγαμε στο Μοσχάτο ,μεγάλα παιδιά κι εμείς βλέπεις. Είχα πολλά χρόνια να μασκαρευτώ, το έκανα και μου άρεσε. Το είχα ξεχάσει αυτό το παιχνιδιάρικο συναίσθημα του καρναβαλιού. Πολύ μου άρεσε :) Ένιωσα κάτι από παιδί και πάλι μέσα μου. Κρυμμένα συναισθήματα , σκέφτηκα, θυσιασμένα στο βωμό των ευθυνών της καθημερινότητας.

Έπειτα άρχισα να πλάθω εικόνες με το μυαλό μου, πως όλη η μπλογκογειτονιά ήταν εκεί. Μασκαρεμένοι όλοι λικνιζόμασταν χορεύαμε και γελούσαμε στους δρόμους. Θυμήθηκα το Πατρινό καρναβάλι, χρόοονια έχω να βρεθώ στην Πάτρα την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς.

Το κρύο βέβαια ήταν τσουχτερό αλλά οι καρναβαλιστές καλά κρατούσαν! Ώσπου το χιονόνερο άρχισε να πέφτει και μαζί με αυτό και η θερμοκρασία. Κι εγώ σκεφτόμουν 3 κοριτσάκια ήταν δεν ήταν 15 ετών το καθένα, σχεδόν ημίγυμνα πάνω σε ένα άρμα με μίνι φούστες και κοντά μπλουζάκια με ράντες , 12ποντο τακούνι, να κουνιούνται πέρα δώθε σύμφωνα με το ρυθμό του κάθε τραγουδιού. Τα λυπήθηκα! Γιατί το καρναβάλι δεν είναι 'γδύνομαι'αλλά 'ντύνομαι'! Μασκαρεύομαι! Δεν κάνω πασαρέλα στη παραλία το καλοκαίρι , ούτε διαγωνισμό για το ποια θα βγάλει τα περισσότερα έξω!
Γιατί εδώ είναι Ελλάδα και όχι Ρίο! (ωραίο το Ρίο λέει ο ξάδερφός μου που είναι καπετάνιος και έχει βρεθεί εκεί πολλές φορές στο καρνάβαλι) Αλλά ξέρετε τι εννοούν οι άντρες ε! :) Ωραίοοο το Ρίο λέω κι εγώ! Αλλά όχι με κρύο!

I will remember - Toto

2009-02-06T01:19:00.003+02:00

Οι Toto είναι ένα αμερικάνικο συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1976. Έχουν κυκλοφορήσει πολλά albums ανάμεσά τους τα πιο γνωστά - σε εμάς ίσως- Hold the Line (1978) και Africa (1982).
Το I will remember είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια. Η μουσική και οι στίχοι μου αρέσουν πραγματικά πολύ.
Ελπίζω να σας αρέσει και να το απολαύσετε!

I was born in the land of the sun
And the tall green grass
And I don't understand
How all this has come to pass
How we've come to surround ourselves
In a sea of thieves
In a land without learning
Only the fools believe

I went driving last night
On a dark canyon road
Had the sky to myself
But I wasn't alone
Had the pain of my lifetime
For my company
How did it end up like this
For you and me

When love breaks the promise
The heart has to keep
It leaves only truth here to find
When the spirit is crushed
And the hurt is so deep
Between you and I

Even when love has come and gone
And our hearts have moved along
I will remember
There was a time we had the trust
And that always was enough
I will remember
I will remember you

As I open my eyes to one more day
The wind burns my face
As it whispers your name
As it's pulling me forward
It tears me free
And the only thing left
Is the tears for and me

'Cause when love breaks the promise
The heart has to keep
It leaves only truth here to find
When the spirit is crushed
And hurt is so deep
Between you and I

Even when love has come and gone
And our hearts have moved along
I will remember
There was a time we had the trust
And that always was enough
I will remember

Even when love has come and gone
And our hearts have moved along
I will remember
There was a time we had the trust
And that always was enough
I will remember
I will remember you

Καφεδάκι

2009-01-27T19:24:00.005+02:00

Μετά την πρόσκληση της αγαπημενής μας Φεγγαρένιας , είπα , καιρός για καφεδάκι και παιχνιδάκι. Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι να περιγράψουμε , πως χαλαρώνουμε. Πάμε λοιπόν.

Απόγευμα. Μισονοισταγμένη. Ξέρω πως πρέπει να πάω στην Αθήνα. Κέντρο. Κέντρο, σκέφτομαι και τα μακριά μαύρα μαλλιά μου έχουν ανέβει μισό μέτρο από το κεφάλι μου. Η ιδέα με τρομάζει. Ομόνοια. Πφτ < η πρώτη μου σκέψη. Τα τελευταία χρόνια το γεγονός του να πάω Αθήνα δεν με κάνει και τόσο χαρούμενη. Δεν είμαι ρατσίστρια αλλά.. να... η Αθήνα δεν ανοίκει πια στους Έλληνες, σκέφτομαι και λυπάμαι, άλλο ένα πφτ βγαίνει από τα χείλη μου.

Ξεκινάω . Φτάνω. Πάω στις δουλειές που έπρεπε. Μετά σκέφτομαι καφεδάκι. Τα δάχτυλα στο κινητό. Σε 15` είμασταν στο Γκάζι. Αυτές οι περιοχές των Αθηνών που έχουν γίνει όαση χαλάρωσης και συγκέντρωσης ανθρώπων που έχουν κατά κάποιο κάτι κοινό. Τη θεία Χαλάρωση . χαχα σκέφτομαι, πόσο ρομποτάκια έχουμε γίνει όλοι.

Που θα καθήσουμε? χμ κοιτάζουμε τριγύρω, όπου θέλεις μου λέει. Απλά ήθελα να καθήσω εκεί που φτιάχνουν τον καλύτερο νες. Δεν ήξερα που. Κατά τύχη επιλέγω το μαγάζι λόγω χρωμάτων των καθισμάτων και των τραπεζιών. Πορτοκάλι, εκρού, καφέ. Το ίδιο ήταν και τα σερβίτσια.

Τι θα πάρετε? Σοκολάτα λέει η παρέα μου. Κοιτάζω την κοπέλα, όμορφα ντυμένη και βαμμένη, της χαμογελάω, και της λέω 'Ένα νες γλυκό, χωρίς γάλα παρακαλώ' μου χαμογελάει και κάνει να φύγει, της ξαναφωνάζω 'ααα σε παρακαλώ μια χάρη, ας μην είναι εντελώς καυτός, θέλω κάτι που μπορώ να πιω μόλις έρθει, συνήθως περιμένω αρκετή ώρα για να πιω ή ζητάω παγάκι' , μέσα μου σκέφτομαι πως η κοπέλα θα με κοροιδεύει ή θα με θεωρεί Ιδιότροπη, και με το δίκιο της ίσως ? Μπορεί.

Βάζει τα γέλια , και μου λέει , 'Μην ανησυχείτε, θα τον φέρω όπως ακριβώς τον θέλετε!' Χαμογελά και φεύγει.

Αρχίζω να αφήνομαι στην άνετη καρέκλα. Όχι μέσα, έξω. Έξω καθόμασταν. Δεν άντεχα άλλο το 'μέσα'. Δίπλα μας μια σόμπα καφετέριας , με μπουκάλα , ξέρετε. Εξαίσια , σκέφτομαι. Χαλαρώνω κι άλλο. Χώνομαι πιο μέσα στην καρέκλα. Ανάβω τσίγαρο. Δεν μιλάω. Παρατηρώ. Βλέπω. Τα δέντρα, το λίγο γκαζόν μπροστά μου. Τον υπόλοιπο κόσμο που καθόταν έξω. Συζητήσεις επί συζητήσεων. Φοιτητές μιλώντας για εξεταστική , κάνοντας αστεία. Ζευγαράκια να λιώνουν πιο πολύ κι από το μέλι. Χαμογελάω. Μου αρέσει αυτό που βλέπω. Μου λείπει όλο αυτό το σκηνικό. Δεν έχω την ευκαιρία να το κάνω συχνά πια.

Έρχεται το υπέροχο καφεδάκι μου, και ένα λαχταριστό φλυτζάνι ζεστή σοκολάτα για την παρέα μου. Δοκιμάζω τον καφέ. Θεϊκός! Ακριβώς αυτό που ήθελα. Η κοπέλα με κοιτάζει. Είσαι υπέροχη , της λέω . Χαμογελά , ευχαριστώ μου λέει, ανταποδίδω, εγώ ευχαριστώ για τον υπέροχο και όχι τόσο καυτό καφέ. Φεύγει.

Δίπλα μας ένα ζευγάρι σε πιο μεγάλη ηλικία από όλους τους υπόλοιπους που έβλεπα τριγύρω. Τους κοιτώ διακριτικά. Κουλτούρα , σκέφτομαι. Δεν είναι κακό. Το αντίθετο. Μου αρέσουν τέτοιοι άνθρωποι. Δεν ήταν από τους δήθεν...

Η συζήτηση ξεκινά. 'Ξέρεις, θα ήθελα να ήταν εδώ άτομα που δεν γνωρίζω προσωπικά, άτομα που ξέρω αλλά δεν έχω δει. Από όλες τις μεριές της Ελλάδας και όχι μόνο. Από όλες τις ηλικίες. Θα ήθελα να ήταν όλοι εδώ. Φαντάζεσαι να γινόταν αυτό? Νομίζω πως θα είχε πλάκα, πως θα ήταν τόσο τόσο όμορφο , διαφορετικοί άνθρωποι... όλοι μαζί. Η γνωριμία , η αγκαλιά, το φιλί στο μάγουλο. Οι συζητήσεις. Άραγε τι να πίνει ο καθένας? Κάνω υποθέσεις για το τι θα άρεσε στον καθέναν, γελάω, προσπαθώ να μαντέψω.

Η ώρα περνάει. Σκοτεινιάζει και το κρύο γίνεται πια έντονο. Πέρασαν 2 όμορφες ώρες. Ευχάριστες . Για τα μάτια , την καρδιά μου, το σώμα μου, το είναι μου. Δεν μ' ένοιαζε το κρύο. Είχα καιρό να δω την Ακρόπολή μας φωτισμένη. Αν και έχω το προνόμιο να τη βλέπω από το ένα μπαλκόνι του σπιτιού μου. Τυχερήηη, σκέφτομαι.

Πρέπει να φύγω . Σηκωνόμαστε , πάμε για το αυτοκινήτο. Σκέφτομαι πως ήταν αυτή η περιοχή λίγα χρόνια πριν. Ονειρεύομαι έναν καφέ, με όλους εσάς . Όλους εσάς , εσάς που έχω συντροφιά με αυτόν τον περίεργο τρόπο της online επικοινωνίας . Προσπαθώ να 'ζωγραφίσω' ένα πρόσωπο για τον καθένα, σε κλάσμα δευτερολέπτου. Ίσως και να το πέτυχα. Χαλάρωσα. :)

Αφήνω την πρόσκληση ανοιχτή. Όσοι θέλουν , να περιγράψουν κάποια ώρα που τους χαλαρώνει και να μας περιγράψουν πως και τι, πίνοντας με ευχαρίστηση ελπίζω, ένα χαλαρωτικό καφεδάκι ή ότι αρέσει στον καθένα.

Φιλιά σε όλους.

My Lady D'Arbanville - Cat Stevens

2009-01-20T21:15:00.005+02:00

My Lady D'Arbanville. Δεν το πρόλαβα όταν ήταν επιτυχία, μιας και ήμουν αγέννητη. Το άκουσα όμως πριν πολλά χρόνια, χωρίς να ξέρω τον τίτλο του τότε, τυχαία. Πάντα μου δημιούργουσε ένα περίεργο συναίσθημα, ίσως ποτέ δεν κατάλαβα γιατί. Τις τελευταίες μέρες ξαναήρθε στο μυαλό μου, βλέποντας τα πρόσωπα των νεκρών παιδιών. Θυμήθηκα τον στίχο 'this rose will never die'.

Το τραγούδι γράφτηκε από τον Cat Stevens το 1970. Ο τίτλος του τραγουδιού My Lady D'Arbanville , είναι εμπνευσμένος από την Αμερικανίδα ηθοποιό Patti D'Arbanville, η οποία υπήρξε 'μούσα' για τον στιχουργό και συνθέτη Cat Stevens.

Καλή ακρόαση.

My Lady D'Arbanville
Why do you sleep so still?
I'll wake you tomorrow
And you will be my fill
Yes you will be my fill

My Lady D'Arbanville
Why does it grieve me so?
But your heart seems so silent
Why do you breathe so low?
Why do you breathe so low?

My Lady D'Arbanville
Why do you sleep so still?
I'll wake you tomorrow
And you will be my fill
Yes you will be my fill

My Lady D'Arbanville
You look so cold tonight
Your lips feel like winter
Your skin has turned to white
Your skin has turned to white

My Lady D'Arbanville
Why do you sleep so still?
I'll wake you tomorrow
And you will be my fill
Yes you will be my fill

My Lady D'Arbanville
Why do you greet me so?
But your heart seems so silent
Why do you breathe so low?
Why do you breathe so low?

I loved you my Lady
Though in your grave you lie
I'll always be with you
This rose will never die
This rose will never die

I loved you my Lady
Though in your grave you lie
I'll always be with you
This rose will never die
This rose will never die

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

2009-01-19T18:19:00.013+02:00

Ξέρω πως οι αναρτήσεις είναι ήδη πολλές για κάθε είδους πόλεμο/έγκλημα/καταστροφή. Μια ακόμη λοιπόν, για να ΜΗΝ ξεχνάμε. Να μην ξεχνάμε, την Παλαιστίνη, το Λίβανο, το Ιράκ, τα παιδιά της Αφρικής που η μάστιγα τους aids κατασπάραζει σε έναν άλλου είδους πόλεμο.

Ευχαριστώ.

Με αγάπη, ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

2008-12-28T18:54:00.006+02:00

Αν είχα τη δυνατότητα να κάνω ένα συμβολικό δωράκι σε όλους εσάς που με συντροφεύεται όλο αυτό το χρονικό διάστημα που γράφω εδώ, θα το έκανα ολόκαρδα. Κάποιους από εσάς τους γνωρίζω περισσότερο, κάποιους άλλους τους νιώθω -νομίζω τουλάχιστον- πολύ. Με κάποιους άλλους τα πράγματα ίσως είναι λίγο πιο απόμακρα. Όμως όπως και να έχει, είμαστε εδώ. Είστε η παρέα μου, οι φίλοι μου , η συντροφιά μου, αυτοί που διαβάζετε και δέχεστε ή απορρίπτεται τα γραφόμενά μου. Αυτοί που περνάτε και μου αφήνετε την Καλημέρα σας , τις ευχές σας , τα φιλιά σας. Κάθε φορά που βλέπω μια λέξη ένα σχόλιο, χαμογελώ, όχι για το σχόλιο, αλλά για την παρουσία. Για όλες τις παρουσίες που αν και μακρινές μοιραζόμαστε εδώ πολλά. Πιο πολλά ίσως από ότι με τους άλλους κάπου έξω από 'δω που ίσως δεν θα μοιράζομασταν αυτές τις σκέψεις. Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους σας. Κι από ένα μικρό δωράκι , συμβολικό, ανάλογα τι πιστεύω/νομίζω πως ταιριάζει στον καθέναν. Με πολύ αγάπη για όλους σας.

Επειδή να μπουν όλα σε ένα ποστ είναι δύσκολο, μάλλον θα τα μοιράσω σε 2 ή 3 ποστ. Η σειρά τους θα είναι ακριβώς αυτή που βλέπεται στην υπάρχουσα λίστα. Ας ξεκινήσω λοιπόν:

3 parties a day: Αν ήμουν εκεί θα σου χάριζα ένα ζευγάρι πουέντ σε κόκκινο βαθύ χρώμα, σαν το πάθος που έχεις για ανθρώπους και πράγματα στη ζωή σου. Τώρα όμως αυτές εδώ, απλές ρομαντικές... για το χορό μιας ζωής, ένα ζευγάρι πουέντ που δεν μπορούν να κρεμαστούν σε ντουλάπα, παρά μόνο ένα συγκεκριμμένο δειλινό.

glitter-graphics.com

angel vs life: Έναν Άγγελο να σε φυλάει στις κόντρες σου με ζωή και ανθρώπους.

glitter-graphics.com

Antianemikos: Ένα πλανήτη ολοδικό σου.

glitter-graphics.com

Artanis: Ένα βιβλίο για τα γραφόμενα και την παρούσιαση των δημιουργίων σου.

glitter-graphics.com

butterfly: Τι άλλο μια πεταλούδα. Να ξορκίζει την ατυχία στο πέταγμα και να φέρνει τα καλά στο γυρισμό.

glitter-graphics.com

Dee Dee: To όνομά σου σε συνδυασμό με την αγάπη σου για τα ζώα. Θα ήθελα να ήταν λιονταράκι αλλά δεν έβρισκα.

glitter-graphics.com

Dreamgirl: Γιατί υπάρχουν όνειρα που γίνονται πραγματικότητα.

Eternal Dreamer: Έναν ωκεανό ονείρων , να ατενίζεις την απίστευτη ρομαντικότητα, την αγάπη, την ελπίδα...

glitter-graphics.com

Faraona: Διαμαντένιο σαν τη καρδιά σου και ένα δροσερό τριαντάφυλλο για την τρυφερότητα και τις αγκαλιές που δίνεις ολόγυρα σου με τη στήριξη σου και τα λόγια σου.

glitter-graphics.com

if...ιγένεια: Για τη δύναμη που πηγάζει από μέσα σου.

glitter-graphics.com

Kat: Για την απαλότητα και την ευαισθησία που κρύβεις μέσα σου.

glitter-graphics.com

Leviathan: Για την αγάπη σου στα καρτουνς, και τη γλυκιά σου παιδικότητα.

glitter-graphics.com

lifewhispers: Για την αγάπη. Αυτή που σε πλημμυρίζει.

glitter-graphics.com

Lockheart: Ξέρω πως αγαπάς και εκτιμάς πολύ τα πάντα γύρω σου , διαφωνείς με ευγένεια. Αγαπάς τους ανθρώπους και κυρίως...

mad2luv: Γιατί σέξυ θα πει mad2luv:P

glitter-graphics.com

mahler76: Για την ομορφιά. Της ψυχής. Και για το μυστικισμό. Του μυαλού.

glitter-graphics.com

morpheus: Για τα όνειρα που θα υπάρχουν πάντα. Όσα χάνονται τόσα θα έρχονται. Μέχρι την εκπλήρωση κάποιων...

glitter-graphics.com

Nikiplos:Αυτό αν ήταν πίνακας. Η ρομαντικότητα μπροστά από τον ορθολογισμό.Μυαλό... Καρδιά... Επιλογή.

glitter-graphics.com

Prasino Liker: Μια νεράϊδα για να πραγματοποιεί τις ευχές σου.

glitter-graphics.com

Protoplastos: Ένα άλογο να συνοδεύει τις βήματα σου,και τους καλπασμούς του νου.

glitter-graphics.com

Roadartist: Σαν τις καλές και κακές ειδήσεις, αναμνήσεις , πληροφορίες. Αλλά κάτι όμορφο...

SEXY & HOT COMMENTS

Sideras:Για την ειρήνη. Γι αυτην που μιλάς κι επιθυμείς.

Skouliki: Ένα διαβαστερό σκουλικάκι για την παρέα σου εκεί.

glitter-graphics.com

Sofia: Ένα αναμνηστικό για μια γωνιά. Να δείχνει αυτό που δεν ξεχνάς ποτέ . Τους φίλους σου.

glitter-graphics.com

spyros1000: Ένα ταξίδι στο Παρίσι με την αγαπημένη σου, για το ξεκίνημα μιας νέας χρονιάς.

glitter-graphics.com

Sweet December: H εστεμμένη γάτα της ελπίδας, γιατί εσύ πραγματικά το αξίζεις.

glitter-graphics.com

The wolfgirl of the shadow: Κάτι για να αναδύει φως μέσα στις σκιές.

glitter-graphics.com

Thogias: Πάει μόνο Θεσσαλονίκη χαχα, θα είχε φρι βενζίνη υποτίθετε, και θα μπορούσες όλη την ώρα να είσαι κοντά στο πρόσωπο που θες:Ρ

Vampirella: Είναι λίγο έξω από το προφίλ του ιστιολογίου σου,(εμφανισιακά εννοώ) αλλά στα εύχομαι και τα 3.

glitter-graphics.com

Veloz: Για τα όνειρα. Γιατί υπάρχουν. Είναι πάντα μέσα μας.

glitter-graphics.com

Votsala sto pani: Για αυτό που νομίζεις πως έφυγε. Αλλά μια μέρα θα έρθει και θα υπάρχει ένας σχεδόν παντοτινός χορός.

ανεμοσκορπισματα: Όσοι επισκεπτόμαστε το μπλογκ σου απολαμβάνουμε τα ποιήματά σου. Θα ήθελα να έβρισκα κάτι πιο αισιόδοξο αλλά ... η πίεση χρόνου. Παρ' όλα αυτά μ'αρέσει και τα λόγια και το εφέ που έχει επάνω.

glitter-graphics.com

Βασίλης Σπανουδάκης: Αυτό που έγινε βροχή.

glitter-graphics.com

βιολιστης στη στεγη: Μια βόλτα στα όμορφα γραφικά κανάλια της Βενετίας για τη ρομαντική ψυχή σου:)

glitter-graphics.com

Γλαρένια: Ευχαρίστηση και Χαρά να υπάρχει πάντα στη ζωή σου.

glitter-graphics.com

Μαγικός Αυλός: Για να συνοδεύει τις νότες του αυλού σου.

glitter-graphics.com

Μια ματιά από την κλειδαρότρυπα: Να είναι υπέροχος ο χορός της ζωής σου γλυκιά μου.

glitter-graphics.com

Ταχυδρόμος: Να 'χεις πάντα τέτοια Ταχυδρόμε μας. Love και ξανά Love στη ζωή σου.

Φεγγαρένια: Μια νεράιδα Φεγγαρένια και γλυκιά, όπως εσύ.

glitter-graphics.com

Ψυχο-Δρομιο: Μια γλυκιά ζωή εύχομαι και στους δυο σας.

glitter-graphics.com

όλα θα πάνε καλά: Επειδή πάντα μια νέα ελπίδα γεννιέται, στο τέλος... Όλα Θα Πάνε Καλά.

glitter-graphics.com

Όναρ: Δικαίωμα στο Όναρ:)

glitter-graphics.com

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

2008-12-23T23:48:00.002+02:00

Καλήν ημέραν! Να τα πούμε?

Να έχετε πραγματικά Χαρούμενες Διακοπές!

glitter-graphics.com

Υπέροχα Χριστούγεννα σας εύχομαι!

MySpace Graphics & MySpace Layouts

Και να θυμάστε ότι:

MySpace Graphics & MySpace Layouts

Με πολύ αγάπη και φιλιά σε όλους.

glitter-graphics.com

Να γίνουμε πάλι παιδιά?

2008-12-17T18:14:00.003+02:00

Χάζευα πολλές ώρες στο youtube. Έβλεπα πολλά βίντεο. Και φυσικά ο παλιμπαιδισμός μου ήρθε στην επιφάνεια (για άλλη μια φορά). Πόσα και πόσα δεν μου θύμισαν όλα αυτά τα βίντεο του Walt Disney.

Το κοιτούσα και χαιρόμουν σαν μικρό παιδί. Αναλογιζόμουν την πραγματική χαρά των παιδιών. Τα χαμόγελά τους που κυριολεκτικά φτάνουν μέχρι τα αυτιά, και αφήνουν να φανούν εκείνα τα δοντάκια που ίσως λείπουν, από τη μεγάλη τους χαρά.

Γέλασα και νοστάλγησα. Εκείνα τα ξένοιαστα παιδικά χρόνια. Τα αρώματα των κουραμπιέδων και τα μελομακάρονα (Φοίνικια, Ισλί) που έφτιαχνε η γιαγιά. Το δέντρο με τις πολύχρωμες τότε, γυαλιστερές μπάλες και τα κουκουνάρια.

Με αγάπη και συγκινήση θυμάμαι τα παλιά. Και με χαρά προσπαθώ να ζω το τώρα. Τα παιδικά μας χαμόγελα αντικαταστάθηκαν από των δικών μας παιδιών. Κι ίσως τώρα η χαρά να είναι μεγαλύτερη βλέποντας με τη σειρά μας τα προσωπά τους, όπως κάποιοι άλλοι έβλεπαν τα δικά μας.

Η νύχτα πριν από τα Χριστούγεννα λοιπόν, έτσι για να μας θυμίσει ίσως κάτι από αυτό που αφήσαμε πίσω μας . Την παιδικότητά μας.

Εύχομαι να το απολαύσετε.

Ένα μικρό τίποτα.

2008-12-10T23:02:00.003+02:00

All you see is black and white
You have to spell out what's wrong or right
Spoken words may have let you down
It's time to stand up and rise with the sun

Ένα μικρό τίποτα ίσως. Για τον Αλέξανδρο.

Χαμόγελα και πάμε!

2008-12-01T19:06:00.003+02:00

glitter-graphics.com
Να και η 1η του Δεκέμβρη! Μέρες τώρα σκεφτόμουν, να αλλάξω τα χρώματα στο μπλογκ μου. Να τα κάνω Χριστουγεννιάτικα. Άλλες πάλι φορές σκεφτόμουν να βάλω ένα Χριστουγεννιάτικο template/layout. Κάτι να κάνω. Διότι με αυτή τη μωβ απόχρωση δεν μου ταίριαζε αισθητικά το Χριστουγεννιάτικο προφίλ.
Σκέφτηκα πάλι και πάλι... Ξανά και ξανά. Ώσπου κουράστηκα να σκέφτομαι. Σκέφτηκα λοιπόν πως έπρεπε να έχω -1 σκέψη στο μικρό μου μυαλουδάκι. Έτσι αποφάσισα να 'παντρέψω' την αντίφαση.
Μωβ και Χριστουγεννιατίκα μαζί . Μάλιστα. Αν και πάντα το μωβ μου θύμιζε Πάσχα. Τώρα όμως όχι. Όχι . Μια χαρά το βρίσκω.
Τελικά και οι αντιφάσεις μπορούν να μπουν στο γουδί αν όχι στο μίξερ. Άλλωστε, γι αυτό λέγονται αντιφάσεις. Στο μωβ λοιπόν σκηνικό μου , θα στήσω το δικό μου μικρό Χριστουγεννιάτικο σπιτάκι.
Θέλοντας να ευχηθώ σε όλους σας έναν πραγματικά ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ, πολύ πολύ ΟΜΟΡΦΕΣ και ΑΛΗΘΙΝΑ ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ.
Εύχομαι να είμαστε όλοι εδώ βέβαια , και για περαιτέρω ευχές προσεχώς παρακαλώ.
Και για να μην κλείσω με το γνωστό - και παλαιό- κλισέ της Μαρίας Αλιφέρη 'Σας αγαπώ' :D -δεν ξέρω που το θυμήθηκα ήρθε στο μυαλό μου όμως- , σας λέω απλά ότι αλήθεια σας αγαπώ μέσα από τα γραπτά σας.
Είστε η συντροφιά μου ακόμη κι όταν παραμένω σιωπηλή.
Χαμόγελα και φύγαμε για το καινούριο μήνα!

glitter-graphics.com

O Aπαυτός, το 2012, και οι πυγολαμπίδες!

2008-11-14T23:31:00.006+02:00

Ο Απαυτός (βλέπε Τζέρεμι Κλάρκσον) μας ονόμασε τουαλέτα? Καλέ, έχομεν και μουστακάκι? Δεν ξέρει πως το ξυρίζουμε? πφφφφτ Τι μας πέρασε στο κάτω κάτω ? Σαν τις αγγλίδες που μέχρι πριν 8ετίας ερχόντουσαν στην Ελλάδα διακοπές και είχαν δέκα μέτρα στη μασχάλη και 15 στο κάθε πόδι? Μα δεν του είπε κανείς πως εμείς είμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ? Ή έχει μπερδέψει τη βούρτσα με τη λούτσα. Άντε για να μην το εκφράσω ως έχει και θεωρηθώ αγενής (που καθόλου δεν με πειράζει στην προκειμένη περίπτωση).
Ακούστε Απαυτέ μου. Μουστάκι ΔΕΝ έχομεν. Το μουστάκι και τις τρίχες οι Ελληνίδες το ξύριζαν από αρχαιοτάτων χρόνων, ενώ οι Αγγλίδες μόλις που τα κατάφεραν τον 21ο αιώνα.
Ακούστε Απαυτέ μου, οι Έλληνες δεν φορούσαν κάλτσα με σανδάλι όπως εσείς και κάποιοι άλλοι ευρωπαίοι.
Ακούστε Απαυτέ μου. Να κρίνετε και να κατακρίνετε αν θέλετε πρώτα όμως θα κοιτάξετε τα αίσχη σας . Από την πολιτική σας μέχρι και το μεγαλύτερο ποσοστό των πολιτών σας , που είναι άθλιοι ως τουρίστες και προφανώς ως άνθρωποι, εφ'όσον το γαμάτο προφίλ και η συμπεριφορά τους μαμούν τα καλοκαίρια το ίματζ τους και τις χώρες που επισκέπτονται.
Ακούστε Απαυτέ μου. Πρώτα να μάθετε στους πολίτες να μην είναι ρατσιστές. Μετά να τους μάθετε να σέβονται. Όχι εμάς , τους ευατούς τους. Γιατί όταν ξεφεύγουν από την αυτοκρατορική και συντηρητική χώρα σας γίνονται ο πάτος που πάνε τα ξέρετε ποια ... της τουαλέτας. Δλδ Απαυτέ μου για να μην μακρυγορούμε, και τα σκατά, σας απορρίπτουν!
Και σε αυτό το σημείο θα μου επιτρέψετε να δανειστώ κάτι που είδα γραμμένο σε ένα άλλο μπλογκ, είναι το σχόλιο ενός κυρίου/ας ανώνυμα το οποίο λέει: Ανώνυμος είπε...
An open invitation to visit Greece would be the solution to a deep problem with the famous acts of English tourists. So, in order to be a worthy toilet, we could make good use of a few more English shit. He's invited!
Με όλη μας την αμούστακη αγάπη

Τι έγινε με το 2012? Διαφωνούν διαβάζω. Άλλοι λένε πως θα γίνει κάτι νωρίτερα δλδ 2010 ή 2011 , άλλοι μιλούν για το 2020.
Από αυτά που έχω ακούσει και διαβάσει , έχω βγάλει το συμπέρασμα πως τελικά ίσως κάτι θα γίνει. Αλλά... που πότε και πως... δεν ξέρω. Και πως να μην γίνει όταν εμείς οι ίδιοι προκαλούμε τη φύση τους ευατούς μας, και καταστραφέμου ότι κάποτε είχε δοθεί σε αφθονίας και κατά εποχές για να ζήσουμε.
Σε ένα site διάβασα , πως οι Ολύμπιοι (ομάδα Ελλήνων με τους ολύμπιους θεούς κτλ) είπαν πως όταν συμβεί αυτό, θα επικρατήσει σκοτάδι για μέρες και νύχτες ,΄(άλλοι διάβασα λένε ώρες)και πως οι άνθρωποι θα γίνουν σαν ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΕΣ! Μάλιστα μάλιστα καλά ακούσατε. Θα εκμπέμουμε φως! Και έπειτα θα εξαυλωθούμε! Και θα περάσουμε σε ένα πνευματικό επίπεδο! Και θα γνωρίζουμε ποιοι είμαστε άλλα δεν θα υπάρχει ύλη! Και ως μέλλουσα κυρία Πυγολαμπίδα πρέπει να χαρώ κι εγώ τώρα. Κι εσείς. Γιατί αντί για μπλογκογειτονιά θα έχουμε Πυγολαμπίδα beach. Επίσης θα μπορούμε να επικοινωνήσουμε με ανώτερα πνευματικά όντα σε ανώτερα επίπεδα. Και θα μπορέσουμε να 'ταξιδέψουμε' όπου θέλουμε! (και είναι και faire free παρακαλώ!)Θα σκέφτομαι πως θέλω να πάω στη Φαραόνα και τσακ! Φαραονάκι ήρθα! Στην Dee Dee για καφεδάκι και ξενάγηση στα βόρεια. Στην Αθήνα με τους υπόλοιπους μπλογκόφιλους κ.ο.κ. Αυτά είνα προνόμια!

Κι εκεί που τα έχω βρει και έχω συμβιβαστεί με τα της πυγολαμπίδας, έρχονται οι Κοι της νασα και δεν μ'αφήνουν να πάρω ανάσα! Θα παγώσουμε λέει. Σε κλάσμα δευτερολέπτου άκουσα. Καταφύγια τεράστια έχουν γίνει σε Αλάσκα , Μεξικό, Κίνα και σε άλλες χώρες. Όπου τρόφιμα, καρποί, σπόροι, μέχρι και όλες οι γλώσσες του κόσμου σε έντυπα και δεν ξέρω εγώ τι άλλο είναι αποθηκευμένα εκεί μέσα!
Δλδ, δεν θα προλάβω να γίνω πυγολαμπίδα??????? θα παγώσω?????? Είπαν πως θα είναι καλοκαίρι. Λες να είμαστε με το μαγιό στην παραλία? οιμέ συμφορά μας. Μούμιες με μαγιό ένα πράμα? Κι αν δεν είναι όλες οι μούμιες καλίγραμμές? Θα είμαστε οι μελλοντικοί αρχαίοι? λολ

Καλά έτσι κι αλλιώς μια μέρα θα βλέπαμε το γρασίδι ανάποδα. Αλλά να παγώσω ή να εξαυλωθώ...
Και έρχονται και βγαίνουν sites & sites χωρίς σταματημό. Να λένε για όλους όσους έχουν προβλέψει όλα αυτά. Εγώ μια φορά χειρόγραφο των Μάγιας online ΔΕΝ βρήκα.
Δεν ξέρω τι θα γίνει ούτε και πότε. Μέχρι λοιπόν να γίνουν όλα αυτά, ας περνάμε όμορφα με λιγότερες κακίες και περισσότερη αγάπη και στοργή για όλους. Αυτά που έχουμε ανάγκη όλοι.

Σας φιλώ γλυκά στα μαγουλάκια μελλοντικοί πολίτες της Πυγολαμπιδοχώρας.

7 Αλήθειες

2008-11-01T00:38:00.002+02:00

glitter-graphics.com

Ο αγαπητός μου φίλος Lockheart, με κάλεσε να παίξω στο παιχνίδι της Αλήθειας. Να πω 7 αλήθειες , κάποιες 'περίεργες' και κάποιες 'κοινές'.

1.Λατρεύω οτιδήποτε έχει σοκολάτα, μέσα , έξω , λίγη, πολύ κτλ κτλ, σε αντίθεση δεν είμαι φίλος στη λευκή σοκολάτα καθόλου.

2. Είμαι πολύ πεισματάρα, και λιγότερο εγωϊστρια στο να κάνω αυτό που θέλω. Αν και κάποιες φορές χαίρομαι σαν τα μικρά παιδιά όταν αποκτώ αυτό που από καιρό (μακρύ ή όχι) 'είχα βάλει στο μάτι'.

3. Με εκνευρίζουν και με απωθούν τρομερά οι 'δήθεν', οι 'εγώ είμαι και κανείς άλλος' , οι 'ξερόλες' και οι άνθρωποι που ενώ έχουν ευθύνη πραγμάτων και καταστάσεων τις αποποιούντε και προσπαθούν να ρίξουν το φταίξιμο σε άλλους.

4.Νιώθω μια έλξη για οτιδήποτε μυστήριο. Νιώθω , προαισθάνομαι, 'βλέπω' πράγματα, μηνύματα, προμηνύματα κτλ χωρίς να το θέλω , χωρίς να το προκαλώ.

5. Θεωρώ πως η κατανόηση και κυρίως η ανεκτικότητά μου είναι ειλικρινά τρομερά μεγάλες , και πως αυτό έχει πάψει ίσως να είναι πλεονέκτημα , και έχει περάσει στα μειονεκτήματά μου, (προσωπική άποψη) αφού μόνιμα γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης τελικά. Ακόμη κι έτσι όμως, πάντα προσπαθώ να δώσω στον άλλον ένα ελαφρυντικό.

6. Κλαίω εύκολα. Συγκινούμαι εύκολα. Θέλω να το αποβάλλω αλλά δεν μπορώ. Ακόμη και από χαρά κλαίω. Στο τσεπάκι κυριολεκτικά, ας ήταν τουλάχιστον κάνα εκατομύριο ευρώ κάθε φορά.λολ

7.Λατρέυω τα βιβλία, φιλολογικά και ιστορίας κυρίως. Επίσης κάποιες φορές είμαι τρομερά υπερπροστατευτική με τα πράγματα και τα πρόσωπα που αγαπώ ολόψυχα.

Αυτά λοιπόν γιατί μάλλον το 7 δεν θα ήταν αρκετό. Ανοιχτή πρόσκληση σε όλους όσους δεν έχουν παίξει ακόμη. Α , δεν μπορώ να ζήσω χωρίς καφέ , άλλη μια αλήθεια.

Τέλος να ευχηθώ Καλό Μήνα σε όλους. Και ας μιμηθώ τον καλό μας Mahler o οποίος λέει 'Καλό μήνα Θα έχουμε' . Αμήν!

Γράμμα προς του Ανθρώπους

2008-10-11T01:16:00.002+03:00

"Αγαπητοί" μου Άνθρωποι

Σας μισώ. Μισώ την ψευτιά σας, την υποκρισία σας, τα "ζεστά" γεμάτα λάμψη - από πανουργία- βλέμματά σας. Μισώ την ανικανότητά σας, το ότι δεν μπορείτε να δείτε πέρα και μέσα από τα μάτια, την Ψυχή.
Μισώ το ψεύτικο γέλιο σας και τις κολακείες σας. Μισώ τις ψεύτικες κουβέντες σας, τις στολισμένες με τα καλύτερα λουλούδια που δίνουν έμφαση, κι έναν τόνο κοσμητικών επιθέτων στα λόγια σας.
Μισώ τις μορφές σας. Γιατί ακριβώς δεν είσαστε τίποτα παραπάνω από αυτές. Σας μισώ ακόμη και για το ότι υπάρχετε. Μα πάνω από όλα , σας μισώ για τις στυγνές και άβουλες καρδιές σας.
Μισώ τα πρόσωπά σας μ'εκείνα τα εκρηκτικά χαμόγελα και εκείνα τα υποτίθεμενα συμπάθειας φιλιά.
Από όλα αυτά, σας καταλογίζω μια ευθύνη. Όχι από κακία, μα από οργή.
Είστε υπέυθυνοι για την καρδιά μου. Ότι προσπάθησα να προστατέψω απ' όλη μου την ύπαρξη. Προσπάθησα να μαζέψω κάθε κομμάτι του διαλυμμένου εαυτού μου - και αυτό δικό σας δημιούργημα- .
Μάζευα αυτή τη ψυχή που "έφευγε", γιατί αργοπέθαινε κάτω από τις απλόχερες και ορθάνοιχτες αγκαλιές σας. Μάζεψα ότι μπόρεσα, για να καταφέρω να δημιουργήσω κάτι καλύτερο από ότι ήμουν.
Όχι, δεν σας αφήνω να με κομματιάσετε, σαν εκείνα τα αγρίμια που διψούν για αίμα, και που δεν φτάνουν ποτέ στον κορεσμό.
Μαζεύω οτιδήποτε μπορώ, για να παρουσιάσω μπροστά σας την συσσώρευση κάθε πολύτιμου και άξιου που θα μπορούσε να υπάρξει.
Μισώ το ψεύτικο γέλιο σας κι εκείνη την υποτιθέμενη σύμπαραστάση σας.
Είστε τιποτένιοι, μηδενικά. Ποταποί άνθρωποι, ζείτε μέσα στα γκρίζα σπίτια σας ευχαριστημένοι. Και η απελπίσια έχει γεμίσει τον αέρα.
Όχι, δεν αντέχω άλλο!! Τώρα μπορώ να το φωνάξω:
ΣΑΣ ΜΙΣΩ...

Φεβρουάριος 1984

<3>

Θα σας πω και κάτι άλλο. Οι άνθρωποι που με πίκραναν μα λόγια του είδους 'φύγε εσύ που δεν έχεις πατέρα να σε μαζέψει', ήξεραν πως είχα βέβαια πατέρα, απλά δεν μπορούσε να είναι παρόν... Δεν ήταν κι επιλογή του άλλωστε, τέλος πάντων. Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν, πέρασαν 2 χρόνια αργότερα, ακριβώς το ίδιο που πέρασε ο δικός μου ο πατέρας. Τα παιδιά τους βρέθηκε στη θέση που είχα βρεθεί κι εγώ. Αθώα ομολογώ. Τα παιδιά ποτέ δεν φταίνε. Τότε, όταν έμαθα το γεγονός αυτό, χάρηκα και λυπήθηκα μαζί. Περισσότερο μπορώ να πω πως ικανοποιήθηκα. Ναι , αυτό ήταν. Ικανοποίηση ένιωσα σε εκείνη την ηλικία. Και ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου, που κατάλαβα τι σήμαινε η φράση 'θεία δίκη'.

Τέλος, όλα καλά πια, εδώ και τόσα χρόνια, πέρασε , και ευτυχώς δεν κράτησε και πολύ. Από αυτό έμαθα να μη το βάζω κάτω. Να σκέφτομαι πάντα πως υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα, από το δικό μου πρόβλημα/στεναχωριά κ.ο.κ.

Πάντως δεν μισώ κανέναν πια ε !Το αντίθετο μου βγαίνει πια , ακόμη κι όταν με πειράζουν. Κατανόηση.

Σώστε την Αγία Σοφία

2008-10-08T01:18:00.003+03:00

Αυτό το ποστ γίνεται κάπως πρόχειρα. Ας είναι όμως. Ένα λιθαράκι ακόμη δεν είναι ποτέ κακό, όχι μόνο όταν κτίζεις κάτι, αλλά κι όταν προσπαθείς να αναστηλώσεις, να σώσεις κάτι. Κι αν δεν μπορεί να γίνει τουλάχιστον, δεν έμεινες άπρακτος, προσπάθησες, κινήθηκες. Ενδιαφέρθηκες.

Ορμώμενη λοιπόν από την εκπομπή του Κου Κώστα Χαρδαβέλλα, την οποία παρακολουθήσα σήμερα, και ως Ελληνίδα και σκεπτόμενο ον (ον ε), θεώρησα πως ίσως όλοι μπορούμε, να βοήθησουμε.

Η εκπομπή είχε ως αντικείμενο συζήτησης την Αγ. Σοφία στην Κωνσταντινούπολη, την οποία βέβαια οι καλοί μας γείτονες αφήνουν να ρημάζει. Και στην καλύτερη περίπτωση σε κάποιο σημείο της εκκλησίας μας , μπαίνουν και ψάλουν το δικό τους κοράνι.

Πριν κάποιους μήνες η Unesco σταμάτησε το χτίσιμο ενός ξενοδοχείου στην Τουρκία επίσης, το "Four Seasons", το οποίο χτιζόταν (σαν επέκταση δωματίων) ακριβώς επάνω στο παλάτι που κατοικούσε ο Αγ. Κωνσταντίνος. Η Unesco μετά από ζήτηση πολλών Ελλήνων και όχι μόνο, κατάφερε να σταματήσει τις εργασίες του ξενοδοχείου.

Η Κωνσταντινούπολη έχει επιλεγεί να γίνει η πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρωπής το 2010. Η Τουρκία έχει ήδη δεχθεί, προειδοποιήσεις και κίτρινη κάρτα από την Unesco, για το χτίσιμο του ξενοδοχείου πάνω σε πολιτιστικά μνημεία. Αν δεν 'συμμορφωθούν' δεν πρόκειτε ποτέ να γίνει κάποια παραχωρήση για να μπουν στην ευρωπαική ένωση. Οι πράξεις τους όπως όλοι γνωρίζουμε το δυσχεραίνουν σημαντικά αυτό. Αλλά...

Τελικά δεν με αφορά , ας κάνουν ότι θέλουν οι πολιτικοί με τα παιχνίδια τους. Βαρέθηκα να ασχολούμαι με αυτούς. Όμως ας κάνουμε κάτι για τα μνημεία που μας ανήκουν, για ότι είναι δικό μας , κεκτημένο μας. ΑΡΚΕΤΑ τους ανεχτήκαμε. Καλή γειτονία απαιτείτε και από τους δυο.

Αυτό που εμείς μπορούμε να κάνουμε, είναι να στείλουμε ο καθένας μας, ένα email στα αγγλικά, στον Κο Francesco Bandarin , F.Bandarin@unesco.org με τον τίτλο "Save Aya Sofia in Turkey".

Aκριβώς όπως το έδωσαν στην τηλεόραση, σας το γράφω και εδώ.

Ας κουνήσουμε και τις ψυχές μας , εκτός από τους περίτεχνους ελληνικούς γοφούς μας.

Οι 5 ερωτήσεις

2008-10-06T20:42:00.004+03:00

Με μεγάλη χαρά παίζω σε ένα ακόμη blogoπαίχνιδο που με προσκάλεσε η αγαπημένη φίλη 3partiesaday, και την ευχαριστώ γι αυτό.

Τι θα ρωτούσατε έναν φιλόσοφο, ένα παιδί, ένα μέντιουμ, έναν παλιό έρωτα και έναν καθρέφτη.

Φιλόσοφος: Βρήκε ποτέ κανείς φιλοσοφώντας το μυστικό της ευτυχίας?

Μέντιουμ: Σε ποιά ηλικία θα πεθάνω?

Παλιός έρωτας: Τι κάνεις? Σου έλειψα?

Καθρέφτης: Συνεχίζω να δείχνω τόοοοοοοσο ωραία ακόμη? (εγωιστκό χα μ'αρέσει):D

Ανοιχτή πρόσκληση ξανά, θα χαρώ να δω κι άλλες ερωτήσεις!

Ένα 'Ευαίσθητο' παιχνίδι.

2008-10-02T21:30:00.004+03:00

Μετά από πρόσκληση των αγαπητών μου Roadartist & Lockheart, επιτέλους βρήκα χρόνο να παίξω στο όμορφο παιχνίδι που με προσκάλεσαν. Και κάνω ένα copy/paste από την αγαπητή Roadartist, το οποίο λέει: Εδώ καλούμαστε να παραθέσουμε ένα video, κείμενο, στίχο, τίτλο από ταινία ή απόσπασμα αυτής, ή ότι μας έχει συγκινήσει και αν επιθυμούμε να αναφέρουμε και τον λόγο. Ειλικρινά δεν ξέρω τι να διαλέξω. Θα πόσταρα ένα κείμενο , το οποίο όμως δεν μπορώ να βρω αμέσως τώρα. Φωτογραφίες, πολλές είναι αυτές που έχουν χαρακτεί μέσα μου. Το ίδιο θα έλεγα και για στίχους, ταινίες...

Τους έχω σε άπειρες φωτογραφίες φυσικά. Αλλά όταν είχα δει αυτήν εδώ... κάτι μου έκανε δεν ξέρω. Κάθε φορά που την κοιτάζω συνειδητοποιώ όλο και περισσότερα πράγματα. Την κοιτάζω και πάντα βγαίνει ένα χαμόγελο. Οι άντρες της ζωής μου, αυτό τα λέει όλα:)

http://www.youtube.com/watch?v=Rg6vc66foXE
Αυτή την ταινία την είδα για πρώτη φορά πολλά πολλά χρόνια πριν. Είναι η μοναδική που ταινία που είδα 17 φορές. Δεν ξέρω γιατί. Πάντα κάτι μου έβγαζε, κι ακόμη και σήμερα μπορώ να κάτσω ήρεμα με ένα φλυτζάνι ζεστή σοκολάτα να την ξαναδώ σαν να είναι η πρώτη φορά. Παλιμπαιδισμός? Ίσως. Ίσως μ'αρέσει η μαγεία που χάθηκε ή που κοιμάτε βαθιά μέσα σε όλους μας.

Συμβαίνει κι αυτό. Να 'χεις ρίξει κάτω τον άλλον κι ύστερα να βγαίνεις στη ράχη του, να χοροπηδάς και να προσπαθείς να τον πείσεις (συχνά τον πείθεις) πως είναι ένοχος, γιατί η ράχη του έχει κόκκαλα και σου πληγώνουν τα βελούδινα πατουχάκια σου... Το έργο το 'χουμε δει πολλές φορές. Κι όλοι μας έχουμε παίξει, λίγο ως πολύ, κάποιο παρόμοιο ρολάκο.

Λίγο... Έλα... Ξέχασες; Ξέχασες που χόρεψες κι εσύ κάποτε σε κείνη την αφράτη πλατούλα που σου προσφέρθηκε ταπεινά, για να σκαρφαλώσεις επάνω και να 'χεις καλύτερη θέα του κόσμου; Ξέχασες βρε πονηρό;

Δε χόρεψες; Εντάξει. Έστω κουνήθηκες, αφού δεν ήξερες χορό. Και μην αρχίσεις τώρα να αναπτύσσεις την θεωρία, ας πούμε, περί αξιών! << Δεν ξέρω τι κάνουν οι άλλοι. Εγώ έχω αξίες!>> Να τις χαίρεσαι, μαλάκα. Ποιος σε ρώτησε. Δε θα βρήκες την κατάλληλη τιμή για να τις ξεπουλήσεις.

Αυτοί, οι ελάχιστοι, που δεν παζαρεύουν, δε θα τους βρεις στη ρούγα να διαλαλούν την πραμάτεια τους. Κατάλαβες; Αυτοί, δε θορυβούν. Δεν έχουν αξίες αυτοί. ΕΙΝΑΙ αξίες! ( και συνήθως δεν το ξέρουν).

Αλλά να σου πω κάτι; Πιο εύκολα θα βρεις στο δρόμο σου ένα διαμάντι. Γι' αυτό, ρούφα τη φραπεδιά σου κι άσε... ( Οι μπουρμπουλήθρες όχι μόνο επιτρέπονται, προσδίδουν και χάρη).

Ρούφα... Θα 'ρθουν και για σένα καλύτερες μέρες.

Απόσπασμα κειμένου από τη Βαρκάρισσα της Χίμαιρας της Αλκυόνης Παπαδάκη. Ένα από τα πολύ αγαπημένα μου βιβλία. Το συγκεκριμμένο κείμενο μου αρέσει πάρα πολύ, και θα το αφιερώνα ευχαρίστως , σε αυτούς που τα μάτια τους είναι πολύ κοντά στη μύτη τους , και δεν μπορούν να δουν μακρύτερα. Σε αυτούς που νομίζουν πως είναι τέλειοι, ενώ δεν μπορούν να περπατήσουν πάνω στο νερό.

Τέλος, ανοιχτή πρόσκληση για όλους, αφού πολλοί έχουν ήδη παίξει. Θα χαρώ να δω πολλοί περισσότερους.

Να και ο Οκτώβριος!

2008-10-01T19:53:00.002+03:00

Καλό μήνα παιδιά σε όλους! Επειδή αυτή τη χρονιά τα έχω δει όλα στην κυριολεξία, εύχομαι από εδώ και περά οι μήνες που ακολοθούν να είναι πραγματικά καλοί! Γιατί βαρέθηκα! Βαρέθηκα να λέω 'βρε βρε καλώς τα παιδιά! (για τα προβλημάτα και τα προβληματάκια).
Καλό μήνα σε όλους από καρδιάς!

SEXY & HOT COMMENTS

OoOoOoOo Ο_ο Δημοκρατία!

2008-09-15T20:04:00.003+03:00

15 Σεπτεμβρίου. Παγκόσμια ημέρα Δημοκρατίας. Εδώ αντί της αναφώνησης του ποδοσφαιρικού 'ολε' απλά αναφωνώ 'οοοοοοο' , τι τιμή για τη Δημοκρατία. Θυμήθηκαν να τη γιορτάσουν όταν την έθαψαν.

Όταν οι σιδερένιες μπάλες με την αλυσίδα στα πόδια ενός φυλακισμένου σε κάποιες ασπρόμαυρες καρικατούρες, είναι αυτό που απομένει να μας θυμίζει τη δύστυχη Δημοκρατία.

Όχι προς Θεού, δεν είμαι μηδενιστρία, και δεν τα ισοπεδώνω όλα. Τι απέμεινε αλήθεια να μπορέσω να ισοπεδώσω κι εγώ κάτι?

Ε κι αν είχε απομείνει δεν θα το έκανα. Μάλλον θα το έπαιρνα στα χέρια μου να το φυλάξω σαν το πολύτιμοτερο θησαυρό.

Θα προσπαθούσα να βάλω κι εγώ ένα λιθαράκι ύστερα κι άλλο ένα, κι άλλο... μέχρι να γίνει κάτι μεγαλύτερο και ομορφοτέρο . Σταθέρο σε μια βάση που κανείς δεν θα μπορούσε να κουνήσει.

Παραμύθια , σαν κι αυτά της γιαγιάς. Αν και της γιαγιάς ήταν καλύτερα. Κι ας ανακάλυπτες πως δεν υπάρχουν βάτραχοι που με ένα φιλί μεταμορφώνονται σε πρίγκιπες.

Αλλά με τη δημοκρατία? Τι να κάνεις? Τι να κάνεις που σου τη σερβίρουν από τα πρώτη σου ανάσα, σαν κάτι δεδομένο και πολύτιμο, και που τελειώνει πολύ πριν τη τελευταία ανάσα σου , κι ενώ ξέρεις ότι ο θάνατος της μυρίζει ποιο άσχημα ακόμη και από πτώμα σε αποσύνθεση.

Γεννιέσαι και γίνεσαι περήφανος γνωρίζοντας πως γεννήθηκες στην ίδια τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία. Δεν γνωρίζεις όμως πως ο Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του. Και πως για κάποιους η ιστορία επαναλαμβάνεται. Δεν γνωρίζεις πως οι κάθε είδους Κρόνο(ι) φοβούνται την κορώνα τους , και τρώνε τα δικά τους παιδιά για να μη χάσουν τις 'τιμές'.

Δεν γνωρίζεις πως η Δημοκρατία υπάρχει πια μόνο σαν ιδεολογία, και όχι πρακτικά σε όλα όσα μας αφορούν. Δεν γνωρίζεις πως τη ξεπουλούν μαζί με τη γη , την ιστορία, τη γλώσσα, τον πολιτισμό, γιατί έτσι είναι το 'πακέτο'.

Έλληνες. Σπουδαίο έθνος. Μεγάλη ιστορία. Αστείρευτη πηγή πολιτισμού.

Ελλάδα. Η 'μάνα' της Δημοκρατίας. Η χώρα του ήλιου. Η χώρα του γαλάζιου και των νησιών.

Εθνοπατέρες. Οι του παρελθόντος (του πολύ παρελθόντος δλδ) κάτι ίσως να έκαναν. Οι του παρόντος? Ουδέν σχόλιον.

Ελληνική Φιλοξενία. Υπάρχει πως. Μόνο μην κάνετε το λάθος να τη συνδυάσετε με τον σημερινό Τουρισμό.

Ελληνική αξιοπρέπεια. Πουντο πουντο (όχι το αυτοκίνητο) το δαχτυλίδι. Παρ' όλα αυτά καλά κρατεί ακόμη (κάπως τουλάχιστον), έστω κι αυτό που επέμεινε.

Ξεφύγαμε. Ξεφύγαμε κατά πολύ. Νομίζοντας πως Δημοκρατία σημαίνει 'κάνω ότι θέλω'. Ρημάξαμε. Νομίζοντας πως Δημοκρατία σημαίνει 'συμφέρον'. Είμαστε αδύναμοι. Νομίζοντας πως Δημοκρατία σημαίνει 'το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό'.

Ξεχάσαμε. Το σεβασμό προς ευατόν και συνάνθρωπο. Αδιαφορούμε. Για το αν μπορούμε να προσφέρουμε βοήθεια κάθε είδους, έστω κι αυτή που θεωρείτε 'πενιχρή'.

Ξεφτιλιστήκαμε. Νομίζοντας πως Δημοκρατία είναι οι κάθε είδους ύβρεις που ξεστομίζονται στο όνομα αυτής και ποιός έχει το 'πάνω χέρι'.

Αλίμονο σ'αυτούς που δεν αγάπησαν ποτέ. Λέει το παλιό καλό τραγούδι του Δημήτρη Μητροπάνου.

Αλίμονο σε όλους εμάς που πιστεύουμε πως ξέρουμε να ζούμε σε μια Δημοκρατία , φτιαγμένη από μέτρα και σταθμά κάποιων, πέρα για πέρα μακρινή από την πραγματική. Λίγο πιο κοντά ? Λέτε? Είμαι υπερβολική? Η Ουτοποία ζει?

Σήμερα ήταν λοιπόν κάπως περίεργα ήρθαν στο μυαλό μου τα λόγια του μη φίλτατου κου Kissinger, o οποίος είχε πει πως :
Οι Έλληνες είναι αναρχικοί, και είναι δύσκολο να εξημερωθούν. Γι αυτόν το λόγο πρέπει να χτυπήσουμε βαθιά στις πολιτιστικές τους ρίζες. Ίσως έπειτα θα μπορέσουμε να τους αναγκάσουμε να προσαρμοστούν. Φυσικά εννοώ , να χτυπήσουμε : τη γλώσσα τους, τη θρησκεία τους, τις πολιτιστικές και ιστορικές επιφυλάξεις τους, έτσι ώστε να μπορέσουμε να εξουδετερώσουμε τη δύνατοτητά τους να αναπτυχθούν, να διακριθούν ή να επικρατήσουν ως εμπόδιο στα στρατηγικά ζωτικής σημασίας σχεδιά μας, στα Βαλκάνια, στη Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή.

Ακριβώς αυτό μας κάνουν. Στο όνομα της Δημοκρατίας.

Φαντάσματα & Άγγελοι

2008-09-12T22:51:00.012+03:00

Σήμερα λοιπόν μη έχοντας τι να κάνω, άρχισα να σερφάρω στο ίντερνετ για ένα από τα αγαπημένα μου θέματα. Φαντάσματα και Άγγελοι.

Πρέπει να σας πω , πως δεν είμαι καθόλου ειδική να μιλήσω γι αυτά, αφού οι γνώσεις μου περιορίζονται σε ακούσματα, φωτογραφίες, αλλά και εμπειριές ανθρώπων τις οποίες έχω ακούσει προσωπικά και δεν έχω κάποιο λόγο για να τις αμφισβητήσω.

Προσωπικά μπορώ να σας διηγηθώ - και θα το κάνω παρακάτω- τις προσωπικές μου εμπειρίες. Όπως στην κυριολεξία τις βίωσα και είδα με τα ίδια μου τα μάτια. Επαναλαμβάνω , πως δεν έχω καμιά 'ειδικότητα' σε τίποτα από αυτά, πέρα των λίγων προσωπικών εμπειριών.

Πάντα όμως ένιωθα μια έλξη για όλα αυτά τα φαινόμενα. Δεν μπορώ να εξηγήσω το γιατί. Κάποιες φορές ίσως και να με φοβίζουν, κάποιες άλλες όχι. Γενικότερα όπως όλοι ξέρουμε , το 'άγνωστο' δεν είναι πάντα αποδεκτό έτσι απλά, χωρίς ένα φόβο, ένα σκίρτημα, μια ίσως ανατριχίλα κάπου κάπου.

Τα φαντασμάτα θεωρούνται πως είναι οι ψυχές που ποτέ δεν ησύχασαν, που δεν βρήκαν γαλήνη. Που είχαν κάτα μεγάλο ποσοστό (όχι απόλυτα) ένα μη φυσιολογικό θάνατο. Ψυχές που 'παγιδεύονται' στο εδώ ? Ψυχές που θέλουν να μας πουν κάτι? Ψυχές 'αιχμάλωτες' σε έναν κόσμο που δεν τους ανήκει?

Άγγελοι. Μιλάω για τους προστάτες Άγγελους. Η θρησκεία μας (κι εγώ επίσης γιατί έχω τους λόγους μου) θέλει να πιστεύει πως ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του φύλακα Άγγελο. Καμιά φορά δεν είναι απαραίτητο να είναι ένα πνέυμα. Μπορεί να είναι ένα ανθρώπινο ον , που μας βοηθάει σε μια δύσκολη στιγμή (κάπως σταλμένο για έναν λόγο ανεξήγητο). Άγγελοι (ως πνεύματα) ή Άνθρωποι σταλμένοι σε συγκεκριμένες στιγμές της ζωής μας. Πόσοι από εμάς δεν δεχτήκαμε βοήθεια από ανθρώπους που ίσως δεν περιμέναμε σε μια συγκεκριμμένη στιγμή της ζωής μας... Τα παραδείγματα είναι πολλά.

Θα δείτε κάποιες φωτογραφίες, των οποίων οι πηγές προέρχονται από το ίντερνετ. Σίγουρα δεν είμαι η πλέον κατάλληλη να ξέρω πόσο αξιόπιστες είναι. Οι άνθρωποι που τις έστειλαν σαφώς εξηγούν πως είναι αξιόπιστες 100%. Εγώ δεν είμαι εδώ για να κρίνω τις φωτογραφίες.

Αλλά για να ακούσω τη γνώμη σας , και το τι πιστεύετε εσείς για αυτά τα φαινόμενα.

Έτσι λοιπόν περιμένω τη δική σας άποψη/γνώμη. Εάν κάποιοι από εσάς έχουν εμπειρίες ή ξέρουν κάποια πράγματα θα χαρώ πολύ να τα καταθέσετε.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε από την Pauline Brannigan στις 9 Αυγούστου του 2005. Εξηγεί πως τραβούσε φωτογραφία τον άντρα της και πως κανείς άλλος δεν ήταν μπροστά τη συγκεκριμμένη στιγμή. Όταν η φωτογραφία τυπώθηκε είδαν μια σκιά ακριβώς πίσω από τον άντρα της στο παράθυρο. Μόλις είδαν τη συγκεκριμμένη φιγούρα έκαναν μια έρευνα. Αυτό που βρήκαν ήταν , πως η αντρική φιγούρα που εμφανίζεται, ήταν ένας ηθοποιός με το όνομα Ena Sharples στην Coronation Street, ο οποίος πήρε σύνταξη και θάφτηκε στο Blackpool. Έπαιζε στο συγκεκριμμένο θέατρο από όπου τραβήχτηκε η φωτογραφία.

Η φωτογραφία αυτή δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1929. Δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο αντίκτυπο την εποχή εκείνη. Ο Mr. Walsh ανακαίνιζε μια εσωτερική σκάλα και επειδή χρειαζόταν να ενισχύσει την ξυλεία, τράβηξε μια φωτογραφία. Ο ίδιος είπε πως όταν τράβηξε τη φωτογραφία δεν είδε τίποτα από το αποτελέσμα αυτής μετά την εμφάνιση, και πως το μόνο που είχε παρατηρήσει ήταν ότι το σκυλί του ήταν ιδιαίτερα ανήσυχο. Ο Mr. Walsh πέθανε τον Νοέμβριο του 1943 και ορκιζόταν πολλές φορές στην αυθεντικότητα της φωτογραφίας.

19 Νοεμβρίου 1995. Δημαρχείο Web στο Shropshire, England. Καίγεται ολοσχερώς. Πολλοί άνθρωποι μαζεύτηκαν τριγύρω για να δουν τη μεγάλη φωτιά που ξέσπασε. Ο Tony O' Rahilly ήταν ένας από τους θεατές. Τράβηξε τη φωτογραφία με telephoto 200mm. Εμφανίζεται ένα μικρό κορίτσι "διαφανές" όπως λέει. Τότε έψαξε να μάθει μήπως κάτι είχε συμβεί παλιότερα. Το 1677 μια μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε ένα μεγάλο μέρος της πόλης και πολλά νέα παιδιά πέθαναν τότε. Οι άνθρωποι μιλούν για ένα κορίτσι με τον όνομα Jane Churm, το οποίο είχε βάλει τη φωτιά με ένα κέρι και φυσικά ήταν ατύχημα. Οι κάτοικοι της περιοχής λένε, πως το φάντασμά της υπάρχει εκεί για αιώνες, και πως υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί μάρτυρες που ομολογούν πως την είδαν. Το αρνητικό της φωτογραφίας έχει εξεταστεί και η φωτογραφία κρίνεται αυθεντική.

Είναι μια παλιά φωτογραφία του Αγγέλου Σεραφείμ όπως λέγεται. Η πηγή προέρχεται από την Sandy Wasmer , η οποία λέει 'Αυτή η φωτογραφία βρέθηκε σε μια παλιά βίβλο του παππού μου. Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας είναι γραμμένα: 1916 Arthur Hutchens-4 Wells Kansas. Πήγα στο Κάνσας και εξέτασα όλα τα ιστορικά αρχεία με το συγκεκριμμένο όνομα , όμως δεν βρήκα τίποτα σχετικό, επίσης δεν βρήκα τίποτα για τον ανεμοστρόβιλο του 1916'.

Αυτή η φωτογραφία πιστεύεται πως εμφανίζει τον Χριστό ή κάποιον Άγγελο. Ωστόσο οι άνθρωποι που έχουν στην κατοχή τους τη κάθε μια από αυτές ομολογούν πως οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από αεροπλάνο. Και έχουν την πεποίθηση πως είναι ο Χριστός.

Η 1η λοιπόν φωτογραφία που βλέπεται εδώ, έρχεται να την επιβεβαιώση κάποιος λέγοντας. "Σας γράφω γι αυτή τη παλιά φωτογραφία που έχετε τυπωμένη εδώ. Η φωτογραφία έχει ληφθεί από το παράθυρο αεροπλάνου. Το 1972 εργάστηκα σε ένα εργαστήριο φωτογραφιών στο Fort Lauderdale της Florida. Όταν η φωτογραφία τυπώθηκε είχαμε πάθει όλοι σοκ. Μπορώ να σας πω πως είναι αυθεντική. Μάλιστα ο άνθρωπος που την εκτύπωσε μας κάλεσε μέσα και μαζί με εμάς κάλεσε κάποιον ειδικό να πιστοποιήσει την αυθεντικότητά της. Ύστερα από αυτό έβγαλε σε όποιους ήθελαν από μια κόπια." Elain Fontes Lehigh Acres, FL.

3 Φεβρουαρίου 2005. O Kevin Schemenauer από το Quesnel, British Columbia. O οποίος λέει : Βλέποντας το site σας αναγνώρισα αμέσως μια ακριβώς ίδια φωτογραφία η οποία ήρθε στα χέρια μου στη δεκαετία του '80 , έχει όμως τραβηχτεί παλιότερα στη δεκαετία του '70. Μου την έδωσε η θεία μου, η οποία την είχε πάρει από κάποιον φίλο της, κι έτσι δεν είμαι σίγουρος για την ιστορία. Αυτό που θυμάμαι και μπορώ να σας πω , είναι πως η φωτογραφία τραβήχτηκε από το παράθυρο ενός αεροπλάνου. Σας αποστέλλω λοιπόν και τη δική μου, αν θέλετε μπορείτε να τη βάλετε στο site σας.".

Η ιστορία της 3ης φωτογραφίας που στάλθηκε στο site, έχει ως εξής. "Το όνομά μου είναι Rick , είμαι από την Tampa, FL. Η φωτογραφία του Χριστού στα σύνεφφα τραβήχτηκε από αεροπλάνο στη δεκαετία του '70 από έναν φίλο ο οποίος δεν βρίσκετε εν ζωή. Τη φωτογραφία όμως μου την έδειξε το 1977. Μου είπε πως η φίλη της μητέρας του είχε τραβήξει τη φωτογραφία μέσα από το αεροπλάνο ενώ πετούσαν και υπήρχε καταιγίδα. Ακόμη και οι μητέρα μου πιστεύει πως είναι ο Χριστός. Δεν θα μπορέσω να ξεχάσω αυτή τη φωτογραφία ποτέ στη ζωή μου. Θα με ακολουθεί σε κάθε βήμα μου".

Αυτές είναι απλά ένα δείγμα από όλες που υπάρχουν στο ιντερνετ και όχι μόνο. Μπορείτε να διαβάσετε , να κρίνετε από μόνο σας και να καταθέσετε την αποψή σας.

Η πηγή πληροφοριών και φωτογραφιών που χρησιμοποιήσα , είναι από αυτό το site: http://www.angelsghosts.com/

Καλώς σας βρήκα και πάλι!

2008-09-03T02:27:00.007+03:00

Καλώς σας βρήκα και πάλι! Επιστροφή λοιπόν στα πάτρια εδάφη, και στη ρουτινίτσα μας. Ε ναι ναι , ρουτίνα.
Ξεκινάω λοιπόν με το να ευχηθώ Καλό΄Μήνα! Καλό μήνα σε όλους! Καλό χειμώνα (το κλασσικό ξέρετε εσείς). Να είναι και ο μήνας καλός και ο χειμώνας καλύτερος για όλους! Άντε γιατί δεν ξέρω, αλλά αυτή η χρονιά μέχρι τώρα είχε πολλά ευτράπελα, αρκετές αγωνίες και άγχη. Όχι πως θα φύγουν με το μαγικό ραβδάκι (που δυστυχώς υφίσταται μόνο στα παραμύθια), αλλά να... Ας ξεπερνάμε τα πάντα λιγάκι πιο εύκολα. Λίγο πιο καλά, ας ωρίμαζουμε χωρίς να πέσουμε!

Οι διακοπές μου ήταν όμορφες, αλλά όχι ξεκούραστες. λολ, Δεν είμαι άτομο της ξεκούρασης γενικώς. Μόνο όταν κοιμόμουν ξεκουραζόμουν. Όλες τις ημέρες γυρνούσαμε εδώ κι εκεί, σε φίλους γνωστούς... κτλ.
Οι διακοπές εξ'άλλου με την έννοια "κάθομαι και δεν κουνιέμαι να πάως πουθενά και χαλαρώνω" , δεν είναι για εμένα τελικά. Το διαπίστωσα ακόμη μια φορά. Αλλά με ευχαριστεί και αυτό.
Μπανάκια , εκδρομές στο νησί, γάμος, καλοί φίλοι τριγύρω, επισκέψεις σε μέρη που θέλαμε να δούμε κ.ο.κ.

Μου λέιψατε πάαααααααααααρα πολύ! Σήμερα θα βάλω μόνο λίγες φωτογραφίες, έτσι επειδή το αυγουστιάτικο φεγγάρι το είδα σε μια μέρα και τοποθεσία εξαιρετική. Θα ήθελα να μπορούσα να μοιραστώ μαζί σας παραπάνω από μια φωτογραφία. Κάτι είναι και αυτό όμως...

Κομμένο Κέρκυρα, 16 Αυγούστου , εκεί που το χρώμα με το τοπίο , ο χώρος και το γεγονός σε οδηγούν σε ένα αισθητικό παραμύθι που εύχεσαι να μη τελειώσει ποτέ.Την ίδια μέρα , στο ίδιο μέρος όπως και πιο πάνω , ακριβώς από την άλλη μεριά, έβλεπα ένα φεγγάρι που ήθελα να πιαστώ επάνω του απαλά. Σαν μια αράχνη που πλέκει τον ιστό της. Αυτό το άυλο, το άπιαστο, το μοναδικό. Φεγγάρι μου σ'αγαπώ. Αγαπώ κάθε στιγμή μαζί σου.

Την επόμενη μέρα στη Δασιά, ακόμη κράταγε αυτό το φεγγάρι. Το Αυγουστιάτικο το καλοκαιρινό. Αυτό που γέμιζε τα μάτια μου και τη ψυχή μου. Αυτό το φεγγάρι που ερωτεύτηκα.Αγ. Γεώργιος των Πάγων. Άλλη μια μέρα μέχρι αργά στη παραλία. Για να γεμίσω με βότσαλα, άμμο και φως από το ηλιοβασίλεμα τη καρδιά μου, τις αναμνήσεις μου, το είναι μου. Για να θρέψω το καλό 'εγώ' μου και να δοξάσω το Θεό όπως εγώ τον αντιλαμβάνομαι γι αυτό που με άφηνε να βλέπω. Το μεγαλείο που είναι γύρω μας , και που το χάνουμε μέσα στις μικρές κακές στιγμές μας.

Το αγαπημένο μου μέρος να πίνω καφέ στην Κέρκυρα μετά το Λιστόν. Το Μπέλα Βίστα, όνομα και πράγμα στην κυριολεξία. Έχω αναρτήσει ξανά φωτογραφία του σε παλιότερο ποστ. Όποιος βρεθεί στην Κέρκυρα αξίζει να περάσει από εκεί. Λίγα μέτρα πιο πάνω βρίσκεται το Αχίλλειο όπου μπορείτε να πάτε με τα πόδια, για να διαπιστώσετε πως η Αυτοκράτειρα Σίσυ ήξερε γιατί το επέλεξε.

Αυτά προς το παρόν από εμένα γιατί είναι και αργά και λέω να πάω να ονειρευτώ. Κάτι καλό ελπίζω.

Φιλιά καληνύχτας με ευχές για ότι καλύτερο σε όλους σας!

Διακοπές!

2008-08-10T13:46:00.002+03:00

glitter-graphics.com
Επιστροφή σε 10 μέρες. Καλή συνέχεια σε όσους είναι εδώ. Καλές διακοπές σε αυτούς που κάνουν ή θα φύγουν. Να περνάτε όμορφα όλοι. Να προσέχετε αν οδηγάτε. Να γυρίσουμε όλοι πίσω. Το τιμόνι δεν είναι μαγκιά το είπαμε αυτό!
Να περάσετε Τ Ε Λ Ε Ι Α!

Blogoπαιχνιδάκια Νο.. (δεν θυμάμαι)

2008-08-03T21:12:00.002+03:00

Δέχομαι με ευχαρίστηση την πρόσκληση του αγαπητού μου Mahler , να απαντήσω στις παρακάτω ερωτήσεις, οι οποίες αποτελούν το μπλογκοπαίχνιδο που ξεκίνησε το xeblogarisma.

Το παιχνιδάκι είναι εύκολο και απλό. 10 ερωτησούλες και πρόσκληση 3-7 ατόμων για να παίξουν, α…και αναφορά του δημιουργού του παιχνιδιού, είναι όρος και αυτό. (copy/paste από Mahler αυτό:D)

Ωραία ξεκινάω λοιπόν:

1. ΣΕΞ
α) είμαι γυναίκα με προτίμηση στους άντρες
β) είμαι άντρας με προτίμηση στις γυναίκες
γ) είμαι γυναίκα με προτίμηση στις γυναίκες
δ) είμαι άντρας με προτίμηση στους άντρες
ε) είμαι απ΄όλα με προτίμηση σε όλα

Απάντηση: α) είμαι γυναίκα με προτίμηση στους άντρες

2. HOBBY
α) μαγειρική - γυμναστήριο
β) μασάζ - ποδηλασία
γ) ταξίδια - τοξοβολία
δ) συναυλίες - κολύμπι
ε) μοντελισμός - βόλτες με το σκάφος

Απάντηση: α) μαγειρική- γυμναστήριο (αν μπορώ να επιλέξω από τα υπόλοιπα, θα διάλεγε μασάζ -μπορώ να κάθομαι ώρες να μου κάνουν-, ταξίδια - όλη μου τη ζωή αν ταξίδευα δεν θα έλεγα όχι-, κολύμπι - ναι ναι ναι!-, μοντελισμός που επίσης ασχολήθηκα κάποτε για αρκετό χρονικό διάστημα και μου αρέσει).

3. ΤΕΧΝΗ
α) μουσική
β) χορός
γ) κινηματογράφος - θέατρο
δ) λογοτεχνία
ε) ζωγραφική - γλυπτική - αρχιτεκτονική

Απάντηση: όλα , εκτός από τη ζωγραφική που μου αρέσει αλλά δεν είμαι καλή, και αρχιτεκτονική που επίσης μου αρέσει αλλά η γνώσεις μου παραμένουν στα λίγα θεωρητικά. -Mahler δεχόμαστε μαθήματα στο μπλογκ σου:Ρ-.

4. ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ
α) αριστερά
β) κεντροαριστερά
γ) κεντροδεξιά
δ) δεξιά
ε) πάρ'το αλλιώς

Απάντηση: ρεμουλοκατάσταση με ρεμαλοδήθεν ανθρώπινα όντα, απέχω. Αν πω my way μετράει?

5. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑ
α) μαθηματικά - γεωμετρία
β) χημεία - φυσική
γ) έκθεση και γλώσσα
δ) ιστορία - γεωγραφία
ε) θρησκευτικά και γυμναστική

Απάντηση: γ) έκθεση και γλώσσα (+ιστορία που έτσι κι αλλιώς διαβάζω )

6. ΑΠΑΠΗΜΕΝΟ PET
α) γατάκι
β) σκυλάκι
γ) ψαράκι
δ) πουλάκι
ε) κροκοδειλάκι

Απάντηση: Είχα από όλα εκτός κροκοδειλάκι, χμμ : β)σκυλάκι

7. ΔΙΑΚΟΠΕΣ
α) στη θάλασσα
β) στο βουνό
γ) στη Μύκονο
δ) στη Γαύδο
ε) στην Αθήνα

Απάντηση: α)στη θάλασσα (το καλοκαιράκι στην ακρογυαλιά δώσ μου ένα φιλάκι...)

8. ΧΡΩΜΑ
α) λευκό
β) κόκκινο
γ) μοβ
δ) μπλε
ε) μαύρο

Απάντηση: α)λευκό, ε) μαύρο

9. ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ
α) κρεβατοκάμαρα
β) κουζίνα
γ) τουαλέτα
δ) σαλόνι
ε) πατάρι

Απάντηση: α)κρεβατοκάμαρα

10. Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ
α) 7 ώρες
β) 7 ημέρες
γ) 7 μήνες
δ) πάνω από 7 χρόνια
ε) ε, όχι και 7 χρόνια.

Απάντηση: δεν ξέρω αν θα έχω επόμενη, μάλλον είμαι στο τελικό στάδιο του σαδομαζοχισμού της ύπαρξής μου, έτσι είναι αυτά το μαστίγιο μόνη μου το κρατάω ναι ναι... (για τον εαυτό μου βρε, δεν βασανίζω με πόνο άλλους είμαι καλή :D ).

Αυτάαααα. Να καλέσω τους : butterfly, dee dee, eternal dreamer, Sideras, Γλαρένια, Faraona, Sofia & Lockheart. Και φυσικά όποιος άλλος είναι εδώ και θέλει να συμμετέχει. Όλοι καλοδεχούμενοι.
Βραδινά φιλάκια σε όλους!

Καλό Μήνα!

2008-08-01T12:33:00.002+03:00

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ...

glitter-graphics.com

ΜΕ ΠΟΛΥ...

glitter-graphics.com

ΓΙΑ ΕΝΑ...

glitter-graphics.com

Αναμνήσεις...

2008-07-29T01:18:00.018+03:00

Καθώς κοιτάζω λοιπόν φωτογραφίες, κάποιες που τράβηξα φέτος και κάποιες από το παρελθόν, αποφάσισα να βάλω μερικές κι εδώ. Δεν υπάρχει λόγος... γιατί έτσι, λολ. Ήρθε στη σκέψη μου απλά να το κάνω. Ελπίζω να σας αρέσουν.

Στη διαδρομή Αίγινα - Πειραιάς , ακριβώς στη δύση του ηλίου.

Τα περασμένα Χριστούγεννα , Πολωνία.

Συγκρούσεις στη Βηρυττό , λίγο μετά τον πόλεμο του 2006 με το Ισραήλ, μπροστά σε κάποια νεοφτιαγμένα κτίρια.

Η Ανατολή που τόσο λατρεύω να βλέπω, στη διαδρομή Κέρκυρα - Ηγουμενίτσα.

Ηλιοβασιλέμα και πάλι. Αυτή τη φορά στο Φάληρο.

Ένα από τα γραφικότερα κολπάκια που μου άρεσαν πάρα πολύ πέρσι το καλοκαίρι στην Κέρκυρα. Συγχωρέστε με , δεν θυμάμαι το όνομα.

Η καταπληκτική θέα από ένα cafe που καθήσαμε λίγο πριν επισκεφτούμε το Αχίλλειον, πέρσι το καλοκαίρι.

Το cafe που προανέφερα. Βρίσκεται ακριβώς πριν το Αχιλλείον. Παλιό σπίτι/αρχοντικό.

Και βέβαια πως να μην βάλω τη συγκεκριμμένη φωτογραφία ,αφού είχαμε πεθάνει στα γέλια έχοντας τον τρελοκερκυραίο κουμπάρο μου να φωνάζει στον κόσμο "πάμε όλοι πιπί του". (άλλο να σας το λέω και άλλο να το ζείτε) ροφλ.

Καλαμάκι beach, στη βόρεια Κέρκυρα αν θυμάμαι καλά. Όχι τα κορίτσια δεν ξενυχτάνε μόνο, αλλά κάνουν και εγκαύματα μαζί με αμμόλουτρο.

Δεν θα μπορούσα να παραλείψω άλλο ένα ηλιοβασίλεμα. Η θέα ήταν καταπληκτική από το Κανόνι στην Κέρκυρα, με φόντο από τη μια το αεροδρόμιο (που βλέπεται τον διάδρομο), και από την άλλη την Παναγιά τη Βλαχέρνα και το Ποντικονήσι (που δεν βλέπεται εδώ).

Ας σταματήσω όμως εδώ για σήμερα, γιατί θα θέλω 1000 μπλογκς για να βάλω φωτογραφίες. Ελπίζω να τις απολαύσετε.

ΥΓ. Νομίζω πως αν κλικάρετε τις φωτογραφίες θα τις δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος.

Ταξίδι μνήμης και ψυχής

2008-07-23T00:54:00.003+03:00

Απαντώτας στην καλή μας φίλη Dee Dee για το πόσο όμορφο μου φάνηκε το χωριό της η Αρναία στη Βόρεια Χαλκιδική , πραγματικά πολύ όμορφο, σε κλάσμα του δευτερόλεπτου ξεπήδησαν οι μνήμες μέσα στο μυαλό μου.

Μνήμες γι αυτά που άκουγα από την προγιαγιά μου (πέθανε όταν είμουν 13 ετών κι έτσι είχα μάθει και ακούσει ήδη πολλά από την αγαπημένη μου). Μου μιλούσε για τη Σμύρνη. Για το πως ήταν η ζωή τους εκεί. Για το αρχοντικό τους στη Σμύρνη, για τα καίκια του παππού Παντελή για την όμορφη και πλούσια ζωή τους. Θυμάμαι για το εξοχικό τους σπίτι στο κοκαργιαλί , πόσο όμορφα μου περιέγραφε τη ζωή τους.

Ήταν από τους οικονομικά ευνοημένους της τότε Σμύρνης. Δεν τους έλειπε τίποτα στην κυριολεξία. Αφού η προγιαγιά είχε σπουδάσει γαλλικά, πιάνο, είχε τελειώσει το σχολείο και είχε λίγο αργοτέρα τον παππού Παντελή και απόκτησαν μια κόρη , τη γιαγιά μου.

Μου έδειχνε φωτογραφίες - που τις έχω ακόμη- μιλώντας μου για τον τρόπο ντυσίματος, για τις συνήθειες και τις παραδόσεις τους. Ήθελε να μου γνωρίσει τη Σμύρνη. Ήθελε να ξέρω κι εγώ πως ήταν τα πράγματα πριν το μεγάλο διωγμό , όπως συνήθιζε να λέει.

Περπατούσαν με τα κρινολίνα τους , έφτιαχναν τα πανέμορφα εργόχειρά τους, καλούσαν πολύ κόσμο στις γιορτές που διοργάνωναν, και με δύο λόγια , όπως είδα και με τα ίδια μου τα μάτια, - κι αυτό το έβλεπα αργότερα και στη γιαγιά μου, τα γονίδια βλέπετε- ήταν πραγματικά πολύ αριστοκρατικοί άνθρωποι. Άνθρωποι που ήξεραν και ήθελαν να ζήσουν. Άνθρωποι της διασκέδασης , της τέχνης , αλλά δεν έλεγαν όχι και στο να καταπιαστούν με τη δουλειά. Νοικοκυρές γυναίκες .

Το σπίτι έλαμπε πάντα , δεν φοβόντουσαν να το ανοίξουν. Δεν τους ένοιαζε αν κάποιος ερχόταν ξαφνικά. Ετοιμάζαν σε πολύ γρήγορο χρόνο κάποια φαγητά. Τα γλυκά του κουταλιού και τα ζαχαρωτά, οι μπακλαβάδες και τα καταϊφια δεν έλειπαν ποτέ από το σπίτι.

Οι άμαξες με τα άλογα - που αργότερα είδα για πρώτη φορά σαν παιδί πηγαίνοντας από την Κηφισιά στο εξοχικό μας σπίτι στον Αγ. Στέφανο- οι κυρίες με τα αρώματά τους και οι καλοντυμένο επίσης κύριοι.

Μου έλεγε ότι σε πολλές γειτονιές συμβιώναν αρμονικά οι Έλληνες με τους Τούρκους, το Ορθόδοξο με το Ισλαμικό στοιχείο. Μου έλεγε πως πρόσφεραν βοήθεια ο ένας στον άλλον, αλλά και πόσο υπέφεραν σε κάθε αναταραχή γι αυτούς που θεωρούσαν αδερφικούς φίλους. Μιλούσε και τούρκικα βέβαια η γιαγιά , μα τουρκοσπορά - καθώς μερικοί θα έλεγαν- δεν ήταν.

Καμιά φορά δάκρυζε , για τη ζωή που έχασε και ποτέ δεν ξαναγύρισε πίσω. Γι αυτά που τα ματάκια της είδαν όταν έπρεπε να φύγουν. Ήταν 25 χρόνων η προγιαγιά όταν έγινε ο διωγμός. Με τη γιαγιά μωρό στην αγκαλιά. Ο παππούς Παντελής , όλα του τα καϊκια τα διέθεσε για να μπορέσουν να φύγουν οι Έλληνες. Σε ένα από αυτά μπήκε και η γιαγιά Παναγιώτα μαζί με το μωρό της. Είδε να σκοτώνουν τον παππού Παντελή μπροστά στα μάτια της , να τον πυροβολούν όπως έλεγε 'αχ αυτή η τουρκιά κορίτσι μου, δεν ήταν όμως όλοι έτσι , δεν ήταν, τους αγαπούσαμε , γεννήθηκαμε και μεγαλώσαμε μαζί " συνήθιζε να μου λέει.

Παρ' όλα αυτά ποτέ δεν έφυγε από τα μάτια της αυτή η εικόνα. Ποτέ δεν μπόρεσε να γυρίσει πίσω, ούτε για να αναζήτησει το πτώμα του άντρα της. Από μακριά το έκλαψε. Από μακριά το θρήνησε. Από μακριά θρήνησε το χαμό του ανθρώπου που αγαπούσε και όλων των αγαθών της.

Πέρασε στη Μυτιλήνη, και από εκεί στον Πειραιά. Οι αρχοντάδες (λέξη της γιαγιάς) γίναν πρόσφυγες, έσκυβαν το κεφάλι σε μια πατρίδα που δεν τους καλοδέχτηκε. Από τα πράγματα που κατόρθωσε να φέρει μαζί της, λίγαν εμείναν αργότερα. Τα περισσότερα τα πούλησε στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο για να μπορέσουν να επιβιώσουν σε μια φτωχογειτονιά του '40 στον Πειραιά.

Αυτά που εγώ κρατώ σήμερα στα χέρια μου πια, αφού η προγιαγιά πέθανε πριν πολλά χρόνια, και η γιαγιά μου όταν ήμουν 21 ετών και πέρασαν σε μένα, είναι 2 πολύ παλιές εικόνες που είχε η προγιαγιά , 2 λάμπες πετρελαίου σε μπλε χρώμα από φυσητό γυαλί, 1 βίβλιο ποιήσης με κιτρινισμένες σελίδες πια, και λίγες ασπρόμαυρες φωτογραφίες , του παππού της γιαγιάς , μερικών συγγενών και φίλων, από τις οποίες κάποιες έχουν από πίσω γραμμένα τα πρόσωπα που υπάρχουν πάνω σε αυτές.

Λίγες ημέρες πριν, ήμουν στο εξοχικό ενός φίλου, και λέγαμε τελικά είναι ωραίο να έχει κανείς χωριό, νησί, κάπου να πάει... Μου ρώτησε αν είχαμε εμείς, και της απάντησα όχι δεν έχουμε ούτε χωριό ούτε νησί , δυστυχώς. Μου λέει "από που είναι η καταγωγή των δικών σου?" , "από τη Σμύρνη" της απαντάω, και μου λέει "α , ρωσοπόντιοι , ξέρω ξέρω", "όχι, Σμυρνιοί" της απαντώ, μου λέει 'ε εντάξει όλοι πρόσφυγες ήταν από αυτούς". Φάνηκα μάλλον λίγο ανάγωγη με χαριτώμενο τρόπο - θέλω να πιστεύω- , όταν της απάντησα πως "Όταν στη Σμύρνη έπαιρναν τις άμαξες με τα άλογα , εδώ δεν φορούσατε παπούτσια" . Μάλλον μ' έπιασε το Σμυρναίικο ? λολ

Δεν έχω τίποτα με τους ανθρώπους , τους αγαπώ. Ούτε και με την άγνοια, αν και 57 χρονών γυναίκα θα έπρεπε να ξέρει... Αλλά τουλάχιστον αφού δεν ξέρεις τι τα λες...

Έτσι το έγραψα αυτό το ποστ. Στη μνήμη της προγιαγιάς Παναγιώτας που πολύ την αγαπούσα κι ακόμη την αγαπώ, στην μνήμη του προπάππου Παντελή που γνώρισα μόνο μέσα από παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία. Στη μνήμη της γιαγιάς μου Ευγενίας που λάτρεψα κυριολεκτικά.

Ας μη ξεχνάμε. Ας μη ξεχνάμε τις ψυχές , τα μέρη , τους ανθρώπους , και τα λάθη ενός έθνους που έθαψε μόνο του τόσα πολλά. Για να μην τα επανάλαβουμε.

Κάτι να πούμε...

2008-07-15T01:40:00.008+03:00

Αυτές τις τελευταίες μέρες λοιπόν, δεν ξέρω γιατί και πως νιώθω μεγάλη τεμπελιά στην κυριολεξία. Κάτι οι μικροκαύσωνες, κάτι η προσμονή των διακοπών. Βέβαια δεν είμαι το άτομο που μπορώ να γίνω ιδιαίτερα τεμπέλικο. Δεν μπορώ να καθήσω και να μην κάνω τίποτα. Δεν έχω ησυχία... Πάντα κάτι θα κάνω, με κάτι θα ασχοληθώ.

Οι μικρές εξορμήσεις σε διάφορες κοντινές περιοχές για μπάνιο ή έστω και για μια απογευματινή βόλτα , βοηθούν αρκετά μπορώ να πω στο να ξεφύγω λίγο από την καθημερινότητα. Έτσι λοιπόν, μην έχοντας τίποτα ιδιαίτερο να πω, θα σας βάλω κάποιες από τις φωτογράφιες που τράβηξα, και μου αρέσαν λιγάκι σε σχέση με τις υπόλοιπες. Πρέπει να σας πω , πως έχω 3 μεγάλα βίτσια (δεν ψάχνω παραπάνω ίσως βρω κι άλλα) τα παπούτσια (κλασσικό θηλυκό?είμαι 3 σαρανταποδαρούσες μαζί, το ομολογώ), τα γυαλιά (εγώ και το κατάστημα οπτικών στην κυριολεξία), και οι φωτογραφίες (έχω χιλιάδες φωτογραφίες τοπίων κυρίως από τα μέρη που έχω πάει ή μπορεί να βρεθώ καθημερινά και να μου αρέσει οτιδήποτε).

Η επάνω φωτογράφια, είναι από ένα μέρος που ποτέ μου δεν συμπάθησα, τον Ασπρόπυργο (ας με συγχωρέσουν οι κάτοικοι εκεί). Είναι μια καθαρά βιομηχανική και δυστυχώς λόγω κάποιων γεγονότων όχι και τόσο καλόφημη περιοχή. Κοντινή όμως στην Αθήνα για μια βόλτα, ένα κάφε, μια ποικιλία για ουζάκι... Παρ' όλα αυτά , είχα να πάω πολλά χρόνια, και εφ' όσον βρέθηκα εκεί , μου άρεσε η στιγμή που ο ήλιος έδυε , και τράβηξα τη συγκεκριμένη φωτό που βλέπετε παραπάνω.

Και για να πω και τα καλά. Σαν περιοχή έχει ομορφύνει σε σχέση με το παρελθόν. Οπότε μια απογευματινή βόλτα εκεί δεν είναι άσχημη. Στην παραλία υπάρχουν ταβερνάκια και καφετέριες, που μπορείτε να καθήσετε.

Το βλέπετε το πουλί ? λολ ήθελα λοιπόν να τραβήξω το συγκεκριμμένο γλάρο φωτογραφία (μάλλον θέλετε κιάλια για να τον δείτε το ξέρω), και πως να τον τραβήξω τον γλάρο από το κινητό παρακαλώ... Αλλά ας όψεται το κεφάλι μου :D Ήθελα το γλάρο φωτό , τέλος.

Πάμε στην επόμενη φωτό. Μια φωτό διόλου επαγγελματική από το Χαλκούτσι όπου βρέθηκα για μπάνια την προηγούμενη εβδομάδα. Και αυτή η φωτό από κινητό αφού δεν είμαι πάντα οργανωμένη κι έτσι η ψηφιακή είχε παραμείνει στο συρτάρι παρέα τα λοιπά αγαπητά πράγματα. Όποιος όμως έχει τη μύγα (της φωτογραφίας στην προκειμένη περίπτωση), κάνει ότι μπορεί. Αυτή λοιπόν είναι μία από τις πολλές που τράβηξα εκεί.

Σαν περιοχή δεν με ξετρελλένει το Χαλκούτσι. Δεν είναι όμως άσχημα για μια κοντινή εξόρμηση αφού είναι δίπλα από τον Ωρωπό, που έχει και αρκετές ταβέρνες/εστιατόρια και μπαράκια ανοιχτά από το πρωί. Έτσι μπορείς να συνδυάσεις ότι θες αφού σου δίνονται οι επιλογές. Να πάτε να πάτε.

Εδώ είμαστε δίπλα από την Κινέττα στους Αγ. Θεοδώρους. Όχι κι άσχημα, καθαρή θάλασσα (και καλύτερη από το Χαλκούτσι), με λευκό βότσαλο όπως βλέπεται (αν και είμαι φαν της άμμου, αλλά η άμμος κολλάει, ενώ με το βότσαλο δεν λερώνεσαι), πολλά ταβερνάκια και καντίνες ακριβώς εκεί που είναι η ξύλινη κατασκευή, σε όλο το μήκος της παραλίας. Πολλές οικογένειες όπως είδα παιρνούν τη μέρα τους εκεί, αφού προσφέρει όμορφη σκιά κάτω από τα δέντρα, και μπορούν να προμηθευτούν φαγητό, νερό κτλ.

Οι Αγ. Θεόδωροι είναι μια πολύ τουριστική περιοχή (όπως διαπίστωσα) στο παρελθόν πήγαιναν λιγότερα άτομα, αυτοί κυρίως που είχαν εξοχικά. Τώρα είναι μια αρκετά πυκνοκατοικημένη περιοχή, και με πολύ εγχώριο τουρισμό.

Γεγονός πως είχα χάσει επεισόδια, αφού οι δικές μου εξορμήσεις είχαν ως βάση τις Σπέτσες, (μ'αρέσει πάρα πολύ το συγκεκριμένο νησί) και όπως είπα τα υπόλοιπα του αργοσαρωνικού. Έτσι λοιπόν η επαφή με πολλά άλλα μέρη κοντινότερα είχε χαθεί. Φέτος όμως σκέφτηκα να πάως προς όλα αυτά τα μέρη που τα τελευταία χρόνια δεν πήγαινα, κυρίως γιατί απεχθάνομαι την κίνηση στην εθνική, και επίσης επειδή φρικάρω με τα ατυχήματα.

Αυτή είναι μία απλή φωτογραφία τραβηγμένη εν κινήσει μέσα από το αυτοκίνητο (με το κινητό , ω ναι ) από την παλιά εθνική οδό. Δεν ξέρω για εσάς εμένα μ'αρέσει.

Και βέβαια μου λείπουν φωτογραφίες ακόμη από τη Χαλκίδα που κι εκεί βρέθηκα πρόσφατα, από τη Λούτσα, Σπάτα που είμουν σήμερα το βράδυ για φαγητό. Ανακάλυψα πως η Λούτσα έχει γίνει ένα πολύ όμορφο μέρος με πολύ νυχτερινή ζωή και όχι μόνο, μεγάλη παραλία για τη βόλτα ή το μπάνιο σας, το καφέ ή το φαγητό σας. χμμμ τώρα που το σκέφτομαι, από τα μέρη που προανέφερα μάλλον τη Λούτσα θα διάλεγα τελικά.

Αλλά βρε παιδιά. Ένα πράγμα που πραγματικά με έχει συγκλονίσει και το λέω γιατί θέλω να προσέχουμε όλοι. Πολλάααααααα εκκλησάκια στην εθνική οδό, πολλά μικρά εκκλησάκια παντού από τη μια περιοχή ως την άλλη. Τόσα πολλά ατυχήματα στην Ελλάδα. Τόσο απρόσεχτοι οδηγοί. Τόσοι πραγματικά ΗΛΙΘΙΟΙ ας μου συγχωρεθεί η λέξη. Δεν έπρεπε να είχαν πάρει δίπλωμα όλοι αυτοί. Πραγματικά δεν έπρεπε. Το τιμόνι δεν είναι ταχύτητα και μαγκιά. Είναι κατεύθυνση , προορισμός, διασκέδαση, γυρισμός.

Γι αυτό όποιος θέλει να τρέξει καλά θα κάνει να πάρει έναν εξομοιωτή. Και πολύ του είναι δλδ άντε γιατί πολύ νευρίασα , ναι ναι με τα μικρά εκκλησάκια που είναι γεμάαααααατος ο δρόμος από την Αθήνα μέχρι όποια πόλη κωμόπολη βγαίνω να πάω. Βλέποντας μια μάνα να ανάβει το καντήλι του παιδιού της και να κλαίει πάνω από αυτό.

Κρατήστε το τιμόνι και με τα δύο χεράκια, μη τρέχεται , μη προσέχετε μόνο για εσάς. Προσέχεται και τους υπόλοιπους. Γιατί υπάρχουν πολλοί τρελοί που δεν υπολογίζουν καλά και δεν ξέρουν τίποτα.

Μη θεώρησετε κανένα αυτοκίνητο ασφαλή. Δεν είναι. Η μόνη ασφάλεια είναι το δικό μας μυαλό. Η δίκη μας σκέψη. Η δική μας σωστή αντίδραση και κατανόηση του τι είναι το αυτοκίνητο , και για ποιό λόγο το χρησιμοποιούμε.

ΜΗΝ ΤΡΕΧΕΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ ΛΕΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!

και κοιτάξτε κι εδώ , κι αν σας αρέσει αυτό τότε ...

http://www.vasilisp.com/blogs/asimonis/index.php/category/bampa-min-trechis/
Σας προειδοποιώ πως οι φωτογραφίες είναι ανατριχιαστικές. Μπράβο του κυρίου που τις έβαλε και μπράβο του για το μήνυμα που περνάει. Βέβαια δεν ξέρω κατά πόσο εγώ προσωπικά θα τις έβαζα στο δικό μου μπλογκ. Αλλά ίσως αν αρχίσουμε να βλέπουμε, βάλουμε μυαλό. Ίσως. Μην προσβληθεί η αισθητική σας, αλλά το μυαλό σας και το μυαλό όλων. Το κακό δεν αργεί να γίνει, και δεν θα μείνει μακριά μας αν εμείς δεν ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ.

Αυτά από μένα. Σας κούρασα το ξέρω. Πήγα σε μέρη που είχα να βρεθώ χρόνια . Μου άρεσαν άλλα λιγότερο άλλα περισσότερο. Όλα όμως είχα κάτι να μου δώσουν και κάτι μου άρεσε. Να πάτε όποτε μπορείτε και όποιοι μπορείτε.

Δεν ξέρω αν τολμών νικά , αλλά σίγουρα κάτι βγάζει ;) Έστω και μια φωτογραφία από το κινητό (ροφλ).

Meravigliosa Creatura - Gianna Nannini

2008-07-01T01:56:00.004+03:00

Molti mari e fiumi
attraversero
dentro la tua terra
mi ritroverai
turbini e tempeste
io cavalchero
volero tra il fulmini
per averti

Meravigliosa creatura sei sola al mondo
meravigliosa creatura paura di averti accanto
occhi di sole mi bruciano in mezzo al cuore
amore e vita meravigliosa

Luce dei miei occhi
brilla su di me
voglio mille lune
per accarezzarti
pendo dai tuoi sogni
veglio su di te
non svegliarti
non svegliarti
non svegliarti....ancora

Meravigliosa creatura
sei sola al mondo
meravigliosa paura d'averti accanto
occhi di sole mi tremano le parole
amore e vita meravigliosa

Meravigliosa creatura un bacio lento
meravigliosa paura d'averti accanto
all'improvviso tu scendi nel paradiso
muoio d'amore meraviglioso

Meravigliosa creatura
Meravigliosa
occhi di sole mi bruciano in mezzo al cuore
amore e vita meravigliosa

Τραγουδάκι λοιπόν που μου αρέσει πολύ της Gianna Nannini, αφιεωρεμένο σε όλους εσάς που είσαστε αλήθεια πανέμορφα πλάσματα, που ομορφαίνεται τις ώρες μου εδώ με το να μοιράζεστε μαζί μου πράγματα, από όποιο σημείο της γης κι αν βρίσκετε ο καθένας μας.
Amore e vita meravigliosa λέει ο στίχος. Αγάπη και ζωή υπέροχη , εύχομαι κι εγώ σε όλους εσάς με όλη μου την καρδιά.
Να είστε όλοι καλά, να προσέχεται τους εαυτούς σας γιατί πάντα κάποιος κάπου μας περιμένει, μας σκέφτεται, μας αγαπάει, με κάθε είδους αγάπη που είναι δωσμένη στα ανθρώπινα όντα να νιώθουν.
Πολλά πολλά φιλιά σε όλους.

Και καλό μήνα!!!!!!

Μπλογκοπαίχνιδο είδους... ζούγκλας

2008-06-25T19:09:00.003+03:00

Η αγαπητή φίλη Roadastirt, με προσκάλεσε να παίξω σε ένα καθ' όλα όμορφο μπλογκοπαίχνιδο. Επειδή νιώθω πως στερούμε έμπνευσης τις τελευταίες μέρες, θα προσπαθήσω όσο καλύτερα μπορώ. Πάμε λοιπόν.

1. παρε μια πενα

2. βουτα την στο μυαλο σου

3. γραψε 3 προτασεις που θα ελεγες μπροστα σε ολους αυτούς που μας κυβερνουν

4. προσκαλεστε οσους θελετε...

Μάλλον δεν ξέρω τι να πω πρώτο. Θα τα έλεγα ευχαρίστω μπροστά σε όλους και στον καθένα χωριστά.

1. Σταματήστε να ξεπουλάτε τη χώρα μας. Σταματήστε να δίνεται (ακόμη και χωρίς να σας ζητηθεί κάποιες φορές... δυστυχώς). Έχουμε δώσει πολύ περισσότερα από ότι θα έπρεπε. Σταματήστε να σκύβεται το κεφάλι. Γεννηθήκατε Έλληνες και μόνο σαν Έλληνες δεν φέρεσται. Με ποιό δικαίωμα δίνεται απλόχερα ό,τι είναι δικό μας? Γιατί ξεπουλάτε ιστορία και πατρίδα κάθε φορά? Γιατί δεν κάθεστε στους άνετους καναπέδες σας αφού αλήθεια δεν είστε ικανοί αλλά ούτε και άξιοι να κυβερνήσετε.

Γιατί δεν ανοίγετε την τηλεόραση να δείτε τους εαυτούς σας (λυπηρό θέαμα) και να κάνετε αυτοκριτική? Γιατί είστε κρυψίνοι , αλλαζόνες , αυθαίρετοι , κλέφτες και τόσο απαίσιοι παίκτες ?

2. Βοηθήστε το σύστημα υγείας να 'γιάννει' που λένε και κάποιες γιαγιάδες. (σωστές οι γιαγιάδες). Νοσεί. Νοσεί τρομερά και δεν έχει γιατρειά. Τις 7 πληγές του Φαραώ μου θυμίζει. Άσε που οι 7 πληγές του Φαραώ , ωχριούν μπροστά στις δικές μας. Το χάλι μας έχει γίνει χάλι που το πατάμε και λέμε και ευχαριστώ. Παιδιά και ενήλικες πεθαίνουν καθημερινά από καρκίνο και κάθε είδους ανίατης αρρώστιας. Αλλά και όταν υπάρχει ίαση δεν υπάρχει οικονομικό και εκεί πάλι πεθαίνεις. Σταματήστε την αφόρητη γραφειοκρατία σας εκεί που ΔΕΝ πρέπει να υπάρχει.

Ποιοί είναι που μπαίνουν και κυριολεκτικά απλώνουν τους πισινούς τους (ας μου επιτραπεί η έκφραση για να μη το πω διαφορετικά) , στις άνετες καρέκλες τους και γίνονται κριτές του κάθε χειρούργειου ή κάθε είδους ίασης που προβλέπεται για τους ασθενείς με σοβαρές αρρώστιες ?

Ποιοί νομίζετε πως είστε ? Γιατί δεν βάλατε ποτέ τον εαυτό σας στη θέση ενός από όλους αυτούς τους γονείς που κρατούν στην αγκαλιά τους τα αγγελούδια τους μη ξέροντας αν θα τα δουν την επομένη μέρα? Γιατί δεν σκέφτεσται ότι και το δικό σας παιδί (που το απεύχομαι) μπορεί να είναι αύριο στη θέση αυτών που εσείς οι ίδιοι δεν βάζετε μία υπογραφή σε ένα ρημαδόχαρτο για να τα βοήθησετε ?

Ακόμη και τα γουρούνια έχουν γνώση πως είναι βρώμικα . Εσείς είστε βρώμικοι και δειλοί. Αφ' ενός γιατί ξέρεται τι είστε, και αφ' ετέρου γιατί δεν καθαρίζεται τη βρωμιά σας (απαξιώση για τους εαυτούς σας έχεται.. πόσο μάλλον για τους άλλους).

3. Κάντε κάτι γι αυτούς του μισθούς αίσχους , τόσους και τόσους "βολέψατε" σε καίριες θέσεις , που ΔΕΝ θα έπρεπε να είναι καν. Που δεν έχουν γνώση , που αγνοούν ακόμη και το τι θα έπρεπε να κάνουν. (όχι πως φταίνε οι άνθρωποι, του βολέματος είναι η Ελλάδα). Δημιουργήστε λοιπόν περισσότερες θέσεις εργασίας , αφού η Ελλάδα έχει ανάγκη από φύλακες στα σύνορα μας , αστυνομικούς που είναι ανεπαρκείς σε μεγάλο βαθμό, μιας και η εγκληματικότητα μας ανεβαίνει με κατακόρυφο ρυθμό τα τελευταία χρόνια. Υπάρχουν αλήθεια τόσα πολλά από τα οποία έχουμε έλλειψη. Δώστε μεγαλύτερους μισθούς, μπορείτε ... και μιλάω για την εκάτοστε κυβέρνηση... Σταματήστε να κρύβεται κάθε είδους Ζαχόπουλους πίσω από σεισμούς και ενδεχόμενα κακά. Τα κακά είναι στην πόρτα μας .

Σταματήστε να είστε σύριζα , ΝΔ , ΠΑΣΟΚ ή οτιδήποτε άλλο , και γίνεται ΕΛΛΗΝΕΣ!

Αυτά τα λίγα μη εμπνευσμένα από εμένα. Γιατί όλοι μας φαντάζομαι θα μπορούσαμε να γράφουμε χωρίς τελειωμό. Μόνο η Αρχή υπάρχει σ'αυτό το θέμα , δυστυχώς το τέλος είναι μακρινό...

Τέλος , προσκαλώ τους πάντες που θα ήθελαν να συμμετάσχουν, όλοι έχουμε κάτι να πούμε.

Φιλιά και καλό απόγευμα σε όλους.

Στο βάθος; Κανείς γλυκέ μου

2008-05-29T14:45:00.004+03:00

Κοινώς 'έφαγες πόρτα' φίλε μου. Το εικονιδίο αφιερώμενο αν και ποτέ δεν θα το δεις , αλλά δεν πειράζει. Με ενόχλησες τρομερά , και θεωρώ τώρα , πως κακώς άφησα τον εαυτό μου να ενοχληθεί από έναν άνθρωπο σαν κι σένα. Βλέπεις όμως , μάλλον είμαι χαζή ή ευαίσθητη ή στεναχωριέμαι για το χάσιμο μιας φιλίας και κάθε είδους ανθρώπινης σχέσης, ιδίως όταν αυτό το θεωρούσα τόσο χρόνια κάτι τόσο σημαντικό.

Όμως ξέρεις τι γίνεται; Δεν μου το επιτρέπω πλέον. Ναι , ναι καλά το καταλάβες. Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου πλέον να νιώσω ενοχλημένη από ένα άτομο σαν εσένα. Όσο ενοχληθήκα , ενοχλήθηκα , αυτό δεν αλλάζει. Αλλά όχι πια.

Και δεν ενοχλήθηκα για τα λόγια σου, αλλά για την αχαριστία σου, και τον τρόπο που προσπαθήσες να στρέψεις τα πάντα , να τα γυρίσεις όλα ενάντια σε κάποιον που δεν έκανε τίποτα από όσα του καταλογίζεις.

Ενοχλήθηκα γιατί δεν έμαθες να εκτιμάς ούτε τη βοήθεια, ούτε την αγάπη, ούτε τον καλό λόγο. Εσύ θα ενοχληθείς αργότερα γιατί μάλλον προς το πάρον έχεις ένα κενό στο μυαλό σου, ίσως γιατί αυτό σε συμφέρει. Και καλά κάνεις , καπέλο σου , που λέει και ο λαός.

Εγώ πάντως μέσα μου πιστεύω, πως ξέρεις πως είσαι λάθος. Το ξέρεις κατά βάθος , (στο πολύ βάθος είναι ακόμη μάλλον , αλλά καλή αρχή ). Έχεις όμως έναν τεράστιο εγωϊσμό που τον προσέχεις και τον τρέφεις ανάλογα. Να προσέχεις μόνο, να προσέχεις γιατί στη ζωή εκτός από τα πρόβατα που νομίζεις πως μπορείς να κοντρολάρεις υπάρχουν και οι λύκου γλυκό μου πλάσμα. Εκτός κι αν είσαι της οικογενείας... οπότε λόγος ανησυχίας ... μηδέν.

Για να είμαι ειλικρινής κουράστηκα. Με εξάντλησες θα έλεγα... δοκιμάστηκε η υπομονή μου και η κατανόηση μου , και μου τελείωσε. Βέβαια εσύ ποτέ δεν πίστεψες ή σκέφτηκες πως θα μου τελείωνε. Σωστά. Λάθος μου. Εγώ φταίω.

Μιας και η καλή μου θέληση έγινε έρμαιο της διαθεσής σου κάθε φορά. Μιας και η αγάπη μου έγινε 'αστυφύλακας' όπως είπες. Μιας και η ανεκτικότητά μου έγινε χαλάκι για να το πατάς και να σκουπίζεις και τα ποδαράκια σου όποτε σου έκανε κέφι. Μιας και η κατανόησή μου έγινε εκμετάλλευση πραγμάτων, ιδεών και πράξεων.

Όμως , μέχρι εδώ. Εγώ πόνεσα μέχρι εδώ , ενώ προσπαθούσα να βοηθήσω μια κατάσταση. Εσύ θα πονέσεις από δω και πέρα , όταν θα νιώσεις το κενό. Γιατί , έτσι πάνε αυτά. Τώρα αν δεν πονέσεις μπράβο σου! Δεν θα ήθελα αλήθεια να σε πονέσει οτιδηπότε. Εύχομαι όμως να μάθεις να εκτιμάς στη ζωή σου. Να μάθεις να αναλάμβανεις τις ευθύνες σου. Για να μπορέσεις να πας μπροστά.

Λυπάμαι που δεν έμαθες να εκτιμάς τη φιλία και την καλωσύνη. Μάλλον δεν είδες ποτέ πίνακες του Ελ Γκρέκο του Πικάσο και τόσων άλλων. Μάλλον δεν έμαθες ποτέ πως η φιλία είναι όπως και η ζωή , έργο τέχνης , που πρέπει να το φιλάς σαν κάτι ιερό. Μάλλον δεν ήπιες ποτέ ένα παλιό καλό κρασί για να ξεχωρίσεις την αξία του από το ξίδι. Μάλλον δεν έμαθες ποτέ τίποτα για τους αρχαιολόγους και τους συντηρητές. Γούστο σου...

Όμως μέχρι εδώ , όπως είπα και πριν. Το τόσο οικείο σήμα που βλέπεις εδώ ισχύει για σένα. Αφού υπάρχει πλέον απαγορευτικό στην πόρτα και στην καρδιά μου για σένα. Ξέρω , ξέρω , είναι νωρίς ακόμη κι έχω πικρία μέσα μου. Εντάξει, δεν εύχομαι και τίποτα κακό , θέλω μόνο να μείνεις μακριά από εμένα. Σου τελειώσα , όπως με τελείωσες . Αυτό είναι όλο.
Περαιτέρω φιλοσοφικές συζητήσεις, πιθανές λύσεις, κλάματα , γέλια , αγκαλιές , αγωνίες , βοήθειες και όλα τα σχετικά περί φιλίας, στην επόμενη πόρτα. Η δικιά μου έκλεισε , και έβαλε και σιδερένιες μπάρες. Συρτάκι και συναγερμό για τυχόν παραβίαση. Η παραβάση τιμωρείτε ε , να το θυμάσαι.
Με πολύ ειλικρινή αγάπη. Αγάπη , ναι, ναι.

Παιχνιδάκια ποιηματάκια

2008-05-19T19:41:00.005+03:00

Ο αγαπητός μου Lockheart με προσκάλεσε να παίξω σε ένα παιχνιδάκι. Με χαρά λοιπόν θα προσπαθήσω να ανταπεξέλθω αν και δεν είμαι και η καλύτερη στους στίχους.

Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι οι εξής :
1) Φτιάξε ένα ΤΕΤΡΑΣΤΙΧΟ

2) χρησιμοποίησε τις λέξεις (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά):

ΣΟΦΙΑ, ΠΑΡΕΟΥΛΑ, ΠΡΟΘΕΣΗ, ΣΟΥΠΙΑ

3) Το ύφος να είναι σατυρικό (κατά προτίμηση)

4) προσκάλεσε 4 φίλους, να παίξουν

Μια και δυο είπα κι εγώ Παρεούλα να βρεθώ,

με τη πιο γλυκιά Σουπιά τη Σοφία τη ξανθιά.

Και η Πρόθεση μεγάλη για τ' απέναντι ακρογυάλι,

να βρεθούμε να τα πιούμε τραγουδάκια για να πούμε.

Με τη σειρά μου να καλέσω κι εγώ 4 άτομα :

όναρ, nikiplos, lifewhispers, Vampirella.

Και φυσικά όλα τα ποιηματάκια καλοδεχούμενα από όλους!

Αναζήτηση...

2008-05-17T20:36:00.002+03:00

Λοιπόν , δεν ήταν αυτό εδώ το επόμενο ποστ που ήθελα να κάνω, αλλά ας είναι... Ε νιώθω και λίγο ηλίθια που δημοσιεύω κάτι τέτοιο, όμως επειδή δεν έχω άλλη λύση, γι αυτό και το κάνω.
Έκανα ένα λογαριασμό στο γνωστό πλέον σε όλους Facebook. Όμως επειδή δεν γνωρίζω τα ονόματα/επίθετα όλων των μπλογκόφιλων, σαφώς και δεν μπορώ να βρω τους πάντες.
Βρήκα μόλις 3 άτομα. Γι αυτό σας παρακαλώ όσοι ήδη έχεται εγγραφεί ήδη εκεί αφήστε μου ένα μήνυμα εδώ , να μπορώ να κάνω add ή να με κάνετε.
Και για να διευκολύνω λίγο την καταστάση, δεν έχω βάλει το όνομά μου, έχω αφήσει το nick που χρησιμοποιώ και εδώ.
Οπότε θα με βρείτε σαν Ilive toloveme. Ε ελπίζω μετά από αυτό να μπορέσω να αλλάξω το όνομά μου στο φυσιολογικό του :D
Αυτάααα και επειδή αλήθεια νιώθω κάπως γι αυτό το ποστ... τι να πω , είναι σα να ντρέπομαι λιγάκι και δεν ξέρω και γιατί , απλώς δεν μου κάθεται καλά να 'ζητάω' μάλλον.
Άντε ας το ονομάζω 'αναζητώ' μου επιτρέπεται ε ?
Φιλιά σε όλους και ευχαριστώ.

Χειρόγραφο

2008-05-12T00:56:00.004+03:00

Μετά από πρόσκληση των αγαπημένων μου όναρ και Roadartist, έστω και με λίγη καθύστερηση, αποφάσισα να ανταποκριθώ και σε αυτό το μπλογκοπαίχνιδο όλο χαρά. Να πω μόνο πως η φωτογραφία είναι από κινητό και όχι τόσο καθαρή , εύχομαι να είναι ευδιάκριτη.

Οδηγίες παιχνιδιού: 1. Γράψε (με το χέρι), 2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε…), 3. Πόσταρε, 4. Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com/, 5. Προσκάλεσε άλλους να συμμετέχουν.

Για το: http://autographcollectors.blogspot.com/

Θα ήθελα με τη σειρά μου να καλέσω τους : Thogias, mad2luv, nikiplos, Sweet December, votsala sto pani, angel vs life, και όσους θέλουν ακόμη να συμμετέχουν.

Δεν ξέρω κατά πόσο είναι ευδιάκριτο το κείμενο. Μάλλον θα πρέπει να κλικάρεται επάνω στη φωτογράφια ώστε να ανοίξει σε μεγαλύτερο παράθυρο για να το διαβάσεται.

Φιλιά καληνύχτας σε όλους.

Πραγματικό όνειρο

2008-04-18T07:07:00.007+03:00

...Δεν ξέρω τελικά τι ακριβώς σκεφτόμουν. Μάλλον ήταν χιλιάδες οι σκέψεις που έρχοταν έξω από την άβυσσο του μυαλού μου. Η φαντασία μου έπαιζε παιχνίδια με την πραγματικότητα σε μια αδιευκρίνιστα τρελλή κόντρα μεταξύ τους.

Κι εγώ ξαπλωμένη σ' ένα κρεββάτι από ροδοπέταλα, προσπαθώντας να ξεχωρίσω το όνειρο από το αληθινό. Πες μου εσύ να φύγω , να σβήσω ή να χαθώ; Αρνούμαι πεισματικά να τα παρατήσω, αρνούμαι να σ'αφήσω. Η κόκκινη μπαλαρίνα με τις πουέντ εμφανίζεται μπροστά μου, χωρίς να ξέρω πως. Αγκαλιάζει το κορμί μου και τις αισθήσεις μου. Ναι θυμάμαι...

Νιώθω ένα ηδονικό φιλί... στο λαιμό το φιλί και στο νου το δάκρυ μου. Θέλω να βγω στη σκηνή, με εμποδίζουν όμως. Με εμποδίζουν, αραχνοϋφαντες σκιές σαν κολασμένες ψυχές που η γαλήνη πέταξε μακριά τους . Προσπαθώ να ξεφύγω μα πολεμώ κι οι πολλοί , πολεμούν την άκρη μου.

Τα καταφέρνω να ξεφύγω. Όχι δεν έτρεξα μακριά, δεν έφυγα , δεν δείλιασα. Είμαι εδώ μπροστά στα μάτια σου. Κουρασμένη από το κυνηγητό, αποκαμωμένη από την αίσθηση του φόβου και της μάχης. Μα δυνατή αρκετά να μη μείνω κάτω στα πληγωμένα πόδια μου , και στη ιδρωμένη ψυχή μου.

Είμαι εγώ πάνω στη σκηνή. Ξαφνικά η μαγευτική μουσική αρχίζει. Δεν ξέρω πως, σαν μουσική αγγέλων. Μια μουσική που παίζει μόνο για μένα, γνώριμα μα συνάμα απόμακρη. Αρχίζω να χορεύω χωρίς να ξέρω πως , η μουσική με οδηγεί , και δεν υπάρχει τίποτα άλλο, εγώ και οι νότες. Οι νότες που αγκαλιάζουν το κορμί μου το μυαλό και την ψυχή μου.

Τις αφήνω να με αγγίξουν σαν κάτι ολοκληρωτικά παρθένο και ανεξουσίαστο πριν. Κάτι ανέπαφο και ανέγγιχτο. Ηδονικά όμορφο. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο, απλά χορεύω. Χορεύω ασταμάτητα την Άνοιξη. Με κοιτούν το ξέρω έστω κι αν τα μάτια μου δεν είναι επάνω τους. Μ' έλεγαν μάγισσα από τις νωχελικές κινήσεις που καρδιές ράγισα.

Με κοιτούσαν και περίμεναν το τέλος. Χόρευα κι άργησα, κάθε αρχή κατάργησα. Με κοιτούσαν εκστασιασμένοι καθώς εκτός από τη φιγούρα που ξεδιπλωνόταν μπροστά τους , ξεδιπλωνόταν και η ψυχή.

Το τέλος της πράξης ήρθε, και μαζί του και το χειροκρότημα. Αγκαλιές τα λουλούδια να φτάνουνε στα χέρια μου, και μια φωνή να μου ψιθυρίζει "Είσαι αγγελική , καλή σου νύχτα".

Ευχαριστώ την VVampirella και τον Thogias που με κάλεσαν να συμμετέχω στο παιχνίδι αυτό. Ελπίζω να ανταποκρίθηκα επάξια, αφού ποτέ δεν έχω ξανακάνει κάτι παρόμοιο. Οφείλω να πω πως ήταν διασκεδαστικό. Κι επειδή ήδη αρκετοί το έχουν παίξει ή έχουν πάρει πρόσκληση, καλώ και τους υπόλοιπους να το κάνουν αν θέλουν.

Το τραγούδι ήταν το "Μάγισσα" της Αλεξίου, μ' αρέσει πολύ η μουσική του και οι στίχοι εννοείται. Φιλιά πολλά σε όλους για μια υπέροχη (έστω κι αν είναι συννεφιασμένη) ημέρα.

Στον ίσκιο των πουλιών - Αλκυόνη Παπαδάκη

2008-04-15T00:12:00.002+03:00

Είναι κάτι νύχτες, που τ'αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά.
Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει.
Θρονιάζεαι στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. "Αυτάαααα! Που είχαμε μείνει;"
Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα.
Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά.
Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είναι αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς.
Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Μια άνοιξη σκληρή, ανελέητη, που έστηνε καρτέρι στα χελιδόνια και τα παγίδευε, για να κάνουν τραγούδι τα όνειρά της.
Αν έπεφταν, λέει, μόνο τα χελιδόνια στην παγίδα της άνοιξης...
Αν γινόταν, λέει, όλα τα όνειρα τραγούδι... Αν... Αλλά που...

-Ό,τι πεις. Πίστευε και μη ερεύνα. Τζιζζ η έρευνα, κουμπάρεεε!... Μόνο τα δικά μου ξέρετε ν' αναμασάτε. Και σας διαφεύγει πως η καρδιές είναι ελεύθερες, σαν τις πεταλούδες. Μπορούνε να πετούνε σ' όλα τα άνθη. Ακόμα και σ' αυτά που κρύβει το σποράκι τους δηλητήριο.

Μήπως θέλει πολύ η ψυχή για ν' ανθίσει; Μήπως θέλει πολύ για να σαλπάρει στ' όνειρο; Ένα ελαφρό αεράκι κι έφυγε...

Λένε πως ο κατήφορος έχει μόνο αρχή. Λένε πως όταν φτάσεις ως την άκρη του γκρεμού και δώσεις τη βουτιά, φταίει το κεφάλι σου που δεν σε κράτησε. Και στο τέλος, αν κάποιος άλλος σου κατάφερε την τελική σπρωξιά, δικός σου καλεσμένος ήταν. Παρεάκι σου.

Μόνο που όποιοι τα κηρύττουν όλ' αυτά, δεν είδαν ποτέ τη θέα από την τελευταία πέτρα του γκρεμού. Βαδίζουν πάντα επί του ασφαλούς. Και το κακό μ' αυτούς είναι πως συνήθως έχουν δίκιο. Διαθέτουν ατσάλινα επιχειρήματα. Στο τέλος, σου γανώνουν το μυαλό.

Όμως... Αν έφτασες ως εκεί... Λέμε αν... Αν έφτασες ως εκεί γιατί βιαζόσουνα να μάθεις, τι γίνεται πιο κάτω; Αν είχες πάρει φόρα, γιατί φοβόσουνα μη στήσεις την αγάπη; Αν στο ίσιωμα, που γνώρισες τα κολλητάρια σου, σου χάρισαν το ρούχο της άνοιξης και σε ξελόγιασαν; Κι εσύ πάλι... Ήταν ανάγκη να το φορέσεις κατάσαρκα και να πετάξεις, σαν ηλίθιος, τη στολή παραλλαγής που σου 'ραψε η μάνα σου;

Λέμε κι εμείς... Διάφορα. Μόνο οι άλλοι θα λένε; Σίγουρα πάντως, την ώρα της πτώσης, έβγαλες μια δυνατή φωνή: "Αγάπη!" κραύγασες. "Αγάπη!" . Οι πάντες ορκίζονται πως δε σ' άκουσαν. Τι φταις εσύ , αν δεν βρέθηκε κάποιος να σου έχει πει πως κι η αγάπη, όταν γίνεται κραυγή, τρομάζει...

Η αγάπη είναι στο κουκούτσι. Κι εσύ βρίσκεσαι στη φλούδα.

Η αγάπη είναι στο κουκούτσι. Η φλούδα είναι πόρνη.

Είναι η οργή η άτιμη... Η πατικωμένη οργή που όταν βρει μέρος αχαμνό κι αρχίσει να πετιέται, αν δεν τα κάνει όλα λίμπα, δε χορταίνει. Κι άντε να βρεις μετά κουράγιο να μαζεύεις τα γυαλιά. Άντε να βρεις καρδιά για το συγύρισμα. Και τι συγύρισμα να κάμεις μ' αυτά που απόμειναν; Που να βάλεις τα ρημάδια τα λουλούδια , που στέκεις σαν ηλίθιος και κρατάς; Αφού το 'καμες θρύψαλα το ανθόγυαλο...

"Θα μ'αγαπάς πάντα, Βαγγελίτσα;" Αχ, αυτό το "πάντα" στα χείλη των ανθρώπων! Τ' ακούν οι Αγγέλοι και παίζουν φυσαρμόνικα. Κι ύστερα, μόλις τελειώσει το τραγούδι, τρέχουν και κρύβονται, μην τους μαλώσει ο Θεός.

Λες και σε προειδοποιεί ποτέ το κακό. Λες και σου κάνει νόημα η κακιά ώρα. Σιγά μη σου φωνάζει: "Έι, ψιτ! Ψιτ! Κοίτααα! Σου 'ρχομαι..." Έτσι είναι αυτά τα χτυπήματα. Γίνονται πισώπλατα. Την ώρα που είσαι ανοχύρωτος. Την ώρα που έχεις χαλαρώσει κι απολαμβάνεις το άρωμα της βροχής. Έτσι είναι... Την άνοιξη μπορεί να τη σκοτώσει ξαφνικά, μπροστά στα μάτια σου, ένα χελιδόνι. Κάποιο το ξέρουνε αυτό, πολύ καλά.

Είν' αυτές οι άσχετες σκέψεις που βάζει μπροστά σου σαν ανάχωμα το μυαλό, για να σε κρατά λίγο πιο πέρα από την κραυγή.

- Πάντα φέυγω. Φεύγω, φεύγω, και πάντα φτάνω εκεί ακριβώς απ' όπου έχω φύγει... Μια ατέρμονη, αδιέξοδη φυγή. Σαν λιποταξία. Μακάρι να μπορούσα να φύγω κάποτε να φύγω από τη φυγή μου. Μα μου φαίνεται πως είναι αργά πια. Σουρούπωσε...

Που να καταλάβει ο "κερατάκης" πως η εθελοτρυφλία είναι το έσχατο μονοπάτι για να περάσεις υστά από το σκατόλακκο... Έτσι και κάνεις πως ανοίγεις τα ματάκια σου για ν' αντικρίσεις το τοπίο, πάει... Καταπόντιστηκες!

- Δε γίνομαι άδικη. Μα θέλει κι η πίκρα το τοιχάκι της. Αν την αφήσεις να πάρει δρόμο, δεν έχει μαζεμό μετά.

Το ποτάμι κυλούσε πάντα πάνω στα νερόκρινα. Και τ' αηδόνια έβγαιναν τις νύχτες από τις φυλλωσιές των δέντρων κι έστηναν καρτέρι στα όνειρα...

"Νύχτα κι αυτή..." είπε σιγανά ένα μικρό φιδάκι στη μάνα του. "Σσσσσ!" τ' απάντησε εκείνη φοβισμένη. "Μη μιλάς". Και του 'δειξε με το κεφάλι της τον έρωτα. "Σσσσ! Φύγε! Δε βλέπεις το φονιά, που ήρθε να πιει νερό;".

Μερικά ακόμη αποσπάσματα όπως καταλάβατε ήδη, μιας από τις αγαπημένες μου Ελληνίδες συγγραφείς. Και για να μην ξεχάσω να το αναφέρω , αυτό το βιβλίο όπως η ίδια γράφει , είναι αφιερώμενο : Στους φίλους που χαθήκαμε στις στροφές της ζωής, με αβαστάχτη νοσταλγία.

Από εμένα μια ευχή , για να ακούμε όλοι το τραγούδι των αηδονιών παντοτινά αν γίνεται , χωρίς οι Αγγέλοι να φεύγουν μετά, αφού ίσως το τραγούδι κρατηθεί για πάντα στις ψυχές μας. Χωρίς να τους μαλώσει ο Θεός , αλλά ίσως τους χαμογελάσει και σε αυτούς , αλλά και σε εμάς.

Όνειρα γλυκά.

Ψυχή μου

2008-04-09T07:22:00.002+03:00

Κοντάκιον τῆς Πέμπτης τοῦ Μεγάλου Κανόνος
Ἦχος πλ. β´. Αὐτόμελον.

Καλημέρα. Σήμερα είναι της Ψυχής λένε. Το είδα και στο εορτολόγιο. Όχι δεν πρόκειται να πω κάτι που έχεται ήδη ακούσει. Ίσως όμως και να έχεται ακούσει ή βιώσει προσωπικά κάτι παρόμοιο.

Για την ψυχή είναι ειπωμένα τόσα πολλά ήδη. Όλοι ξέρουμε λίγο ή πολύ κάποια πράγματα. Εγώ θα σας πω μόνο για μια εμπειρία που είχα. Μια εμπειρία που συνέβει πριν 15 χρόνια , μια Τρίτη πρωϊ στις 11 ακριβώς. Ήταν η ημέρα που πέθανε η αγαπημένη μου γιαγιά.

Εκείνη την ημέρα λοιπόν κοιμόμουν στο σπίτι φίλων, οικογενειακών. Και για να μην μακρυγορώ, περιμέναμε τη γιαγιά να φύγει, το ξέραμε. Μεγάλωσα μαζί της και είμασταν πάρα πολύ δεμένες. Δεν ξέρω αν η αιτία είναι αυτό το γεγονός ή αν το είδα επειδή έτσι απλά, γιατί στα όνειρά μου έχω δει πολλά που έχουν συμβεί.

Εκείνη την Τρίτη το πρωί, καθώς κοιμόμουν, (δεν ονειρεύτηκα οτιδήποτε άλλο) βλέπω να κατεβαίνει μπροστά στα μάτια μου μια μαύρη οθόνη (οθόνη έτσι το εξέλαβα αφού όλα μαύρισαν ξαφνικά και δεν έβλεπα τπτ άλλο) και καθώς όλα ήταν μαύρα, βλέπω ένα πολύ όμορφο πράγμα , λευκό , ολόλευκο, σαν ένα μικρό πεντακάθαρο συννεφάκι, να φεύγει ψηλά , να πηγαίνει με φόρα προς τα επάνω. Ήθελα να το πιάσω μα δεν μπορούσα. Παράλληλα με αυτό , τη στιγμή που το έβλεπα να πηγαίνει προς τα πάνω, ακούω μια δυνατή κραυγή, ένα ουρλιαχτό θα έλεγα, μια στριγκλιά που έχει μείνει ακόμη στα αυτιά μου. Όπως έχει μείνει και όλη η εικόνα που σας περιγράφω.

Ξαφνικά πετάγομαι από το κρεβάτι όπου κοιμόμουν, είμουν ιδρωμένη , τρομαγμένη, φοβισμένη, ήταν τόσο ζωντανό. Μετά από 10 λεπτά περιπού ή 15 ίσως δεν θυμάμαι πια ακριβώς, χτυπάει το τηλέφωνο , ήταν η μητέρα μου, πήρε να πει πως η γιαγιά ταξίδεψε.

Αργότερα, όταν μιλούσαμε για την ώρα του θανάτου και πριν κανείς πει οτιδήποτε, πετάγομαι και τους λέω , "στις 11 ακριβώς πέθανε η γιαγιά μου". Με κοιτούσαν όλοι με απορία, τότε τους είπα πως το ξέρω και τι είδα, αφού όταν σχεδόν πήδηξα από το κρεββάτι έκατσα στα γόνατα στην κυριολοξία, και έναν περίεργο λόγο που ποτέ δεν κατάλαβα, η πρώτη μου αντίδραση ήταν να κοιτάξω το ρολόι που υπήρχε στο κομοδίνο , δίπλα μου.

Την επόμενη ημέρα, αφού όλα είχαν τελειώσει και επιστρέψαμε σπίτι, αρνιόμουν πεισματικά να κλείσω οποιοδήποτε φως. Εκτός από τη λύπη και την πικρία είχα και έναν φόβο. Αδιόρατο ίσως.

Ζήτησα από τη μητέρα μου να κοιμηθεί μαζί μου εκείνο το βράδυ, και στην ουσία, μη λέγοντας τίποτα σε κανέναν, αρνιόμουν να κοιμηθώ. Νύσταζα πάρα πολύ ένιωθα πολύ κουρασμένη, όμως αρνιόμουν να κοιμηθώ. Έβλεπα τηλεόραση και η μητέρα μου ήταν δίπλα μου, την είχε πάρει ο ύπνος.

Κάποια στιγμή γύρισα για λίγο στο πλάι, και φυσικά χωρίς να το καταλάβω έκλεισα τα μάτια μου ίσως για 5 λεπτά περίπου. Όταν τα άνοιξα, και δεν ήταν όνειρο , αλλά όραμα , - και είχα και σώας τας φρένας, ναι ναι να μην θεωρεί ότι είμαι τρελλή, που είμαι αλλά οκ - είδα δίπλα μου στο κρεββάτι μου τη γιαγιά μου ξαπλωμένη στο πλάι να με κοιτάζει. Να με κοιτάζει γαλήνια αλλά σαν να ήθελε να με χορτάσει. Σιωπηλή , αμίλητη, γλυκιά, αρχόντισσα όπως πάντα ήταν και θα είναι για μένα.

Δεν θέλω να προσθέσω κάτι άλλο. Για μένα αυτό είναι η ψυχή. Αέναο , αέρινο, παντοτινό...

Γλυκές καλημέρες για μια ροδόσπαρτη μέρα, ζεστές φιλικές αγκαλιές, και πολλά πολλά φιλιά , αέρινα κι αυτά , έτσι σαν τις ψυχές , έτσι ταξιδεύουν και τα φιλιά μου σε όλους εσάς.

One more!

2008-04-08T12:53:00.002+03:00

Άντε πάμε άλλο ένα blogoπαιχνιδάκι μετά από πρόσκληση και πάλι του αγαπητού μου Lockheart.

1. Όνομα: Τζένη
2. Γενέθλια: 24/02/19..( θέλεται και το τελευταίο ε? περίεργαααα πλάσματα) άντε 73 είναι
3. Ζώδιο: Ιχθύς
4. Χρώμα μαλλιών: Μαύρο
5. Χρώμα ματιών: Καστανό
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Ναι αμέ, αλλά περνάει η εππίρεια της αντιβίωσης (ροφλ)
7. Είδος μουσικής που ακούς: Pop, Discο, Ελληνικά έντεχνα, και όχι μόνο (ανάλογα με τη διάθεση)
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Βetty Boop
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά? Αρκετοί είναι μακρυά , δυστυχώς.
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Το όνειρο που είδα, και εύχομαι να πάει καλά η μέρα
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: κινητό, και τα κλειδιά μου ( με το αγαπημένο μπρελόκ)
12. Τί έχεις στον τοίχο σου? Πίνακα με πούεντ/βιολί/πιάνο/τριαντάφυλλα , δύο συνθέσεις από υφασμάτινα λουλούδια και χρυσό με μοβ ύφασμα να τα πλαισιώνει (πλήρης περιγραφή ε, δεν έχεται παράπονο)
13. Τί έχεις κάτω απ' το κρεβάτι σου? Τις παντόφλες μου
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες? Θα αναρωτιόμουν ποιος το έκανε, θα έβριζα ή θα έλεγα δεν πειράζει ανάλογα το πως και το τι ,και φυσικά θα μάζευα τα σπασμένα( αχ αυτά τα σπασμένα!)
15. Αγαπημένος αριθμός: 7
16. Αγαπημένο όνομα: Ναστάζια , έκδοση του Αναστασία
17. Τα χόμπι σου: γράψιμο, διάβασμα, internet, ταξίδια, σκι
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα? Σ' άλλη σ' άλλα μέρη
19. Μια ευχή για το μέλλον: Υγεία και Ειρήνη
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες? Αρχαία Ελλάδα ή Αρχαία Αίγυπτο
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: στην αγκαλιά μου αν χωρούσε όλη μου η οικογένει, από αντικειμένα το laptop μου (addiction e , οκ φαίνεται και το ομολογώ)
22. Αγαπημένο λουλούδι: Βαθύ κόκκινο τριαντάφυλλο
23. Αγαπημένη σειρά: Καμμία προς το παρόν (δεν είμαι και τόσο φαν της τβ)
24. Αγαπημένη ταινία: Mary Poppins
25. Αγαπημένο τραγούδι: Adagio - Lara Fabian (η ιταλική version)
26. Aγαπημένο βιβλίο: Jonathan Livingston Seagull - Richard Bach
27. Αγαπημένο ζώο: Λευκή τίγρης
28. Αγαπημένο ρούχο: Μπλε σκούρο τζην D&G (fashion victim)
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Πάααααααρα πολλοί
30. Αγαπημένο χρώμα: το κλασσικό μαύρο , και γι αυτή την εποχή ανοιχτότερα χρώματα
31. Αγαπημένο φαγητό: Σχεδόν οτιδήποτε περίεχει κρέμα γαλάκτος ( και είναι και fat free? rofl)
32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι: Mary Poppins (μ' αρέσει ο ρομαντισμός του παραμυθιού μάλλον)
33. Κακή συνήθεια: Κάπνισμα
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Τρέχω να βοηθήσω όποιον/όπου/όποτε..
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Τα λέω έξω από τα δόντια , και καμιά φορά δείχνω και αυτά! (άσχετα αν ποτέ δεν δάγκωσα, η κάλυψη u know)
36. Συνηθισμένη ατάκα: φραπεδομπουρμπουλήθρες
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Δικηγόρος , Δημοσιογράφος
38. Μεγαλύτερος φόβος: Να μην στερηθώ ποτέ τα παιδιά μου για κανέναν λόγο ( να βρίσκονται εν ζωή εννοώ όσο ζω κι εγώ τουλάχιστον)
39. Η καλύτερη pizza: special
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι...: Συντροφιά και πραγματικοί φίλοι των ανθρώπων.

Αυτάααααααααααα από μένα. Και επειδή όπως είδα ήδη αρκετά άτομα έχουν λάβει μέρος στο παιχνιδάκι, καλώ και όλους τους υπόλοιπους , όσους θέλουν να συμμετέχουν και αυτοί.
Καλό απόγευμα σε όλους γλυκά μου!

Άλλο ένα blogoπαιχνιδάκι

2008-04-06T15:54:00.002+03:00

Μετά από πρόσκληση της γλυκιάς μας φυρδην-μιγδην έρχομαι να ανταποκριθώ με ευχαρίστηση σε ένα ακόμη blogoπαίχνιδο. Πάμε λοιπόν...

Μεταφέρω ακριβώς τα του παιχνιδιού, για να είναι τα πράγματα ξεκάθαρα για όλους.
"Στην έκθεση "Φαντασία της πραγματικότητας" 2 χρόνια πριν μοιράστηκε ένα ερωτηματολόγιο από την Υπερρεαλιστική Ομάδα Αθήνας!
Με κανόνες απλούς: απαντάς και καλείς άλλους τρεις"

1)Γιατί κλαις?

Γιατί μ'αρέσει , καθαρίζουν και τα μάτια...

2)Γιατί δεν κλαις?

Για να δω πόσο κοντρόλ μπορώ να κάνω στο εαυτό μου

3)Πού είναι ο βάλτος?

Στη λίμνη

4)Ποιός και που είναι ο δεσμοφύλακας?

Αυτός με τα απρόσμαυρα ριγέ ρούχα, είναι μακριά (ευτυχώς!)

5)Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο?

Στο μυαλό μου

6)Περιφρονείς κάτι?

Τους δήθεν

7)Θα ερωτευόσουν για πάντα?

Είμαι πάντα ερωτεύμενη !

8)Γιατί πουλιούνται τα "έργα τέχνης"?

Για να 'γράφει' και ο τοίχος

9)Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση?

Όχι , γιατί θα άλλαζε το νόημα

10)Do you remember revolution?

Και όχι μόνο, θυμάμαι και το rebel without a cause , αλλά για τον ευατό μου

11)Θα ανέβαινες σ' ένα βουνό,αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου?

Και χωρίς αυτό

12)Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ΄τον πάγο?
΄
Θα το έσπαγα μόνη μου και θα άφηνα τον παππού να ζήσει (πονόψυχη ε)

13)Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι ?

Να τα έκλεινα ή να τα άνοιγα ορθάνοιχτα μετά από αυτό?

14)Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το νόμο?

Εαν δεν κινδύνευα και από τις τύψεις ίσως

15) .........

Αν - Κίπλινγκ

16) Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ' την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν?

Θα το έκανα αν έπρεπε ναι

17)Θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ?

Ε όχι βέβαια , όμως αν το έκανα θα γινόταν χωρίς ανταμοιβή

18)Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια, αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια?

Θα περίμενες μερικά χρόνια αργότερα να αποκτήσω μερικά?

19)Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος?

Όχι αγάπη μου είναι κρύα εκεί μέσα, και το πηγάδι θα με ξέρναγε εμένα έτσι κι αλλιώς.

Καλώ λοιπόν κι εγώ τους bloggers : Lockheart, Sweet December & Through the shadows.

Καλό απόγευμα!

Παιχνιδάκια

2008-04-05T17:13:00.004+03:00

Καλησπέρα σε όλους. Μετά από πρόσκληση του αγαπητού Lockheart (τον ευχαριστώ και πάλι) ,ανταποκρίνομαι σε αυτήν με ευχαρίστηση.

Να ξεκαθαρίσω ότι δεν ήμουν σχετική με τα χαϊκού ποιήματα, δεν γνώριζω κάτι ιδιαίτερο για αυτά , ευτυχώς έμαθα. Όσο ζεις... Eπίσης να μεταφερώ για το χαϊκού τα εξής: - Τα χαϊκού είναι είδος ποίησης που πρωτοεμφανίστηκε στην Ιαπωνία το δέκατο έκτο αιώνα και υιοθετήθηκε στην Ευρώπη στις αρχές του εικοστού. Στην αυθεντική στιχουργική μορφή τους, είναι μικρά ποιήματα από 17 συλλαβές σε ένα ενιαίο στίχο. Στα χαϊκού σημαντική θέση έχουν η φύση, οι εποχές και τα χρώματα, η ομορφιά των λέξεων και των αντιθέσεων, ενώ το νόημα κάποιες φορές αποκτά δευτερεύουσα σημασία. Στην Ευρωπαϊκή εκδοχή τους συνήθως υποδιαιρούνται σε 3 στίχους από 5, 7 και 5 συλλαβές.

Λευκό Περιστέρι

Φεύγει Στον Ουρανό

Ελεύθερη Γαλήνη

Και περνάω στο δεύτερο blogoπαίχνιδο. Με random επιλογές απο την wikipedia. Το παιχνίδι έχει ως εξής : Ανοίγεις τη Wikipedia, κάνεις κλικ στην επιλογή Τυχαία Σελίδα στο αριστερό μενού πλοήγησης. Το αποτέλεσμα αντιστοιχεί στο όνομα του συγκροτήματός σου. Κάνεις κλικ 2η φορά. Το αποτέλεσμα αντιστοιχεί στο όνομα του δίσκου. Κάνεις κλικ ακόμα 11 φορές. Αυτό είναι και το tracklist.

Όνομα συγκροτήματος : Jules Albert Wijdenbosch

Album: Rolling, Heeling

~Track List~

1. AEK

2. Choragic Monument of Lysicrates

3. Michigan Truck

4. Caus Castle

5. Burgate

6. Bonzo Dog Doo-Dah Band

7. 14567 Nicovincenti

8. Iceni River

9. Halloween

10. ANCA (disambiguation)

11. The Ecologist

Με τη σειρά μου κι εγώ λοιπόν καλώ τους bloggers:

Thogias, Prasino Liker, Roadartist, mad2luv, votsala sto pani, όναρ, και φυσικά όποιον άλλο θέλει να συμμετέχει σ'αυτό το blogoπαίχνιδο.

Καλό απόγευμα , καλά να περνάτε και καλό Σαβατοκύριακο σε όλους!

Avatar

2008-04-04T12:30:00.002+03:00

Ξέχασα να αναφέρω για το avatar. Πιστεύω πως αυτό που διαβάζεται ,αυτό ακριβώς κάνουμε όλοι μας πάρα πολλές φορές έστω κι αν δεν το καταλαβαίνουμε.

"Humans have a knack for choosing precisely the things that are worst for them" και μήπως δεν είναι έτσι κάποιες φορές;
Αν και στην πορεία ίσως θα δείτε το avatar να αλλάζει. Πάντα όμως θα είναι εγώ, αυτό που με εκφράζει, ανάλογα με τη διάθεσή μου.
Κυκλοθυμική ίσως οκ.

Αυτό για να ολοκληρώσω την επεξήγηση nick/avatar.

Η έννοια του nick μου

2008-04-04T10:26:00.002+03:00

Καλημέρααααα. Μετά το ποστ του αγαπητού Lockheart , και τον ευχαριστώ που μου έδειξε που να το διαβάσω (είχα ζητήσει να μου πει τι σημαίνει το nick του) , αποφάσισα να εξηγήσω τι σημαίνει και το δικό μου, και θα ήθελα να πω και σε όποιον θέλει να το κάνει, αφού πολλές φορές η σημασία ενός nickname είναι πραγματικά διαφορετική απ' ότι εμείς φανταζόμαστε.

Και έρχομαι στο δικό μου nick , που για πολλούς ίσως ακούγεται εγωϊστικό ε; χαχα δεν είναι και τόσο τελικά, ή ίσως είναι εγωϊστικό στο σημείο που πραγματικά θα έπρεπε να είναι - προσωπική άποψη- .

Δεν ζω για να αγαπώ λοιπόν μόνο εμένα, δεν είμαι εγώ το επίκεντρο της ζωής μου. Το επίκεντρο της δικής μου ζωής είναι το δύο υπέροχα αγόρια μου που τα λατρεύω όσο τίποτα άλλο σε αυτόν τον κόσμο.
Έγινα μητέρα στα 27 , για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και έχοντας πραγματικά πολύ αγωνία και άγχος αφού ήμουν ουσιαστικά άπειρη, έριξα όλο το ενδιαφέρον μου σε ένα μωρό για τα πρώτα του χρόνια.
Δεν το μετάνοιωσα και ούτε πρόκειται να το μετανιώσω. Δεν έγινα η εικόνα της Ελληνίδας συζύγου και μητέρας που πήρε τα κιλάκια της, όμως έπαψα επίσης να φροντίζω τον ευατό μου με τον ίδιο τρόπο που το έκανα πριν.
Αφού πολλές φορές δεν υπήρχε ούτε ο χρόνο αλλά ούτε και η διάθεση. Κουραζόμουν βλέπεται αρκετά αφού δεν είχα καμμιά βοήθεια από κανέναν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Μετά από 4,5 χρόνια ήρθε και το 2ο παιδί, όχι κατ' επιλογή (και εδώ λέω ευτυχώς που ήρθε ) γιατί όντως είδα τεράστια διαφορά στο πριν και στο μετά , αφού εγώ είμαι μοναχοπαίδι.

Στην πάροδο όμως αυτών των 5-6 ετών , εγώ έμεινα πίσω. Άφησα την γυναίκα την παραμέρισα, την έβαλα σε δεύτερη μοίρα ( σε σχέση με τις ασχολίες μου και τις προ-παιδιών συνήθειές μου).
Να ομολογήσω πως το μεγαλώμα του δεύτερου μου φάνηκε αρκετά πιο εύκολο. Έτσι μια μέρα ξύπνησα και είπα , πως ναι λατρέυω τα παιδιά μου, είναι κυριολεκτικά το χαμόγελο τους που μου δίνει δύναμη.
Και μάλωσα τον ευατό μου που άφησα πίσω τη Γυναίκα. Αυτήν που όχι ξέχασα, αλλά έβαλα στην άκρια.

Έτσι λοιπόν, όπως είπα και πριν , ένα πρωί σηκώθηκα και με μάλωσα, θύμωσα με τον εαυτό μου. Και είπα πως πρέπει να ξαναγίνω , και περισσότερο να ξανανιώσω , να αισθανθώ ,να βγάλω πάλι έξω τη γυναίκα που είχε μείνει πίσω.
Άρχισα και πάλι να πηγαίνω στο γυμναστήριο , άρχισα να πηγαίνω για καφεδάκι με τις φίλες όταν αυτό είναι εφικτό, άρχισα να κάνω πολλά πράγματα πάλι, για μένα, ή καλύτερα και για μένα.

Αυτή λοιπόν είναι και η αιτιολογία του ψευδωνύμου που επέλεξα εδώ και αρκετό καιρό. Και έτσι ILive2LoveMe και να αγαπώ εκτός από εμένα και τα παιδιά μου , την οικογενεία μου , κάθε λουλούδι, κάθε έντομο, κάθε ον ανθρώπινο ή μη σε αυτή τη γη.
Να αγαπώ και όλους εσάς επίσης εδώ, μη έχοντας εικόνα , απροσώπα , αλλά τόσο κοντινά αφού μοιράζομαι μαζί σας, νιώθω, παίρνω από εσάς, μου δίνεται απλόχερα κομμάτια του ευατού σας. Το είναι σας.
ILive2LoveUAll καλημέρες σε όλους και φιλιά.

Σήμερα...

2008-03-26T23:48:00.002+02:00

Σήμερα... 26 Μαρτίου

Σήμερα έφυγε από τη ζωή ένα πολύ κοντινό μου άτομο. Δεν ξέρω γιατί γράφω με μοβ, δεν είναι πάντως θέμα πένθους. Απλά μ'αρέσει , έτσι απλά.
Μάλλον δεν μπορώ να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη. Ή δεν θέλω, δεν μου κάνει κέφι... Δεν ξέρω τι να πω. Ότι και να πω μου φαίνεται πως έχει ειπωθεί χιλιάδες , εκατομύρια φορές...
Το ξέραμε ότι θα έφευγε από τη ζωή. Το ξέραμε , και κάπου ίσως είμαστε όλοι πιο συνειδοτοποιημένοι ότι αυτό θα γινόταν. Όμως όπως ξέρεται όλοι ο θάνατος έχει μια 'αναγκαστική αποδοχή' γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Στίχοι μου έρχονται στο μυαλό , 'Ο δικός μας ο δρόμος έχει χρονια διαλέξει, στη στροφή γράφει μόνος επικίνδυνη λέξη' αναρωτιέμαι αν το γράφω και σώστα αυτή την ώρα.
Η στροφή. Όλα έρχονται στο μυαλό μου, μάλλον συνδυάζω τα ασυνδίαστα. Σαν ένα κουβάρι.Ένα από αυτά τα κουβάρια που χρειάζεται να τυλιχτούν για να μπουν στη 'θέση' τους για να είναι 'κανονικά'.
Είμαι περίεργα ήρεμη, επικίνδυνα ήρεμη. Με φοβάμαι. Χαμογελάω. Φοβάμαι την αυριανή αντίδρασή μου. Σκέφτομαι πως δεν πρέπει να πλησιάσω πολύ κοντά στο φέρετρο. Ίσως και να το κάνω. Νομίζω πως θα το κάνω έστω και για ένα λεπτό , ένα δευτερόλεπτο. Ίσως και να μείνω μακριά όσο μπορώ.
Χαμογελάω πάλι , σκέφτομαι ένα ποστ που διάβασα τελευταία για τη 'φυγή' . Είναι φυγή αν δεν πάω κοντά; Δεν ξέρω.. Ξέρω πως ο πόνος θα καταλαγιάσει μέρα με τη μέρα. Ξέρω πως η πιο δύσκολη μέρα είναι η αυριανή. Ή τουλάχιστον για μένα αυτή είναι η αυριανή.
Αυτή η περίεργη παράδοση που δεν την έχει κανείς άλλος, ή που εγώ δεν γνωρίζω κάποια άλλη θρησκεία ή παράδοση να την έχει ( αν ξέρεται πείτε μου παρακαλώ) να φιλάς το νεκρό. Έχω να το κάνω χρόνια, πολλά χρόνια. Και ούτε φιλί ακριβώς ήταν. Μάλλον ήμουν πολύ αδύναμη εκείνη τη στιγμή.
Θυμάμαι είμουν 20 χρονών όταν πέθανε η γιαγιά μου. Η αγαπημένη μου ήταν. Αυτή που μεγάλωσα μαζί. Αυτή που με κανάκευε που ήταν πάντα δίπλα μου. Αυτή σε όλα και για όλα. Τώρα χαμογελάω πάλι, αλλά το δάκρυ κρέμεται στην ακροθάλασσα του ματιού μου. Έτοιμο να πέσει , σαν κάτι ώριμο, κάτι που δεν μπορεί να κρατηθεί πια στη θέση του, κάτι που ωρίμασε κι έχει ανάγκη να πάρει μία άλλη θέση , κάπου αλλού. Ένα δάκρυ που πέφτει για να δώσει τη θέση του στα επόμενα.
Περίεργα... ακόμη νιώθω καλά. Έτσι νομίζω.
Όταν πέθανε η γιαγιά μου ( και επειδή εγώ είμαι πολύ καλός δέκτης τελικά και έχω την τύχη/ατυχία να βλέπω στον ύπνο μου πράγματα και να με προειδοποιούν για το τι πρόκειται να γίνει) , θυμάμαι πως ένα μήνα πριν είδα ένα όνειρο. Τόσο ζωντανό και ξεκάθαρο.
Είδα την κοκόνα μου, τη γλυκιά, να είναι ντυμένη και στολισμένη, με ένα πορτοκαλί ταγέρ, κρατούσε μαύρη λουστρινένια τσάντα και φορούσε μαύρα λουστρινένια παπούτσια. Κοκέτα η γιαγιούλα μου όλα τα χρόνια που τη θυμάμαι. Έτσι ακριβώς και στο όνειρο ήταν, φορούσε και τα σκουλαρικιά της, είχε βάλει ρουζάκι και κραγιονάκι στα γλυκά της χειλάκια ( που με φιλούσαν και έλιωναν ). Αρχόντισσα στολισμένη στο όνειρο όπως ήταν και στην ζωή της. Έτσι λοιπόν καθόμουν στο όνειρο στη βεράντα του σπιτιού της. και δίπλα μου υπήρχε ένα μικρό τραπεζάκι , και πάνω του ένα κόκκινο τήλεφωνο. Για κάποιο λόγο που δεν γνώριζα το τηλέφωνο άρχισε να χτυπάει σαν τρελλό. Να αναπηδάει στο τραπεζάκι σαν να πρόκειται να σπάσει από την αγωνία η ψυχούλα του , και να φύγει το όμορφο γυαλιστερό του χρώμα. Έτσι έκανε το τηλέφωνο.
Και ξαφνικά σταμάτησε. Και μολίς σταμάτησε βλέπω τη γιαγιούλα μου, να βγαίνει έξω , και τις λέω 'Γιαγιά που πας;' , 'πρέπει να φύγω ' μου λέει. Την ξαναρωτάω πάλι 'να φύγεις να πας που;' και εκείνη πλέον θυμωμένη γιατί την ενοχλούσα υποτίθεται, την καθυστερούσα μου απαντάει 'σου πως πρέπει να φύγω , το καταλάβες;΄. Κι αντί να γυρίσει να κατέβει τη σκάλα που υπήρχε δίπλα, με μια δρασκελιά του ενός ποδιού της , τη βλέπω να περπατάει στον ουρανό΄. Σ' έναν όμορφο καταγάλανο ουρανό. Σ' έναν ουρανό γαλήνιο, που ήθελες να αρπάξεις ένα κομμάτι του , και να το κρατήσεις στην ψυχή σου, λες και ανήκε σε κάποιο παζλ που προσπαθείς να φτιάξεις.
Την ημέρα που πέθανε η γιαγιούλα μου ήταν 6 Σεπτεμβρίου , Τρίτη δεν μπορώ να το ξεχάσω. Κοιμόμουν σε μια φίλη όχι στο σπίτι μου. Για να μην είμαι μονή μου. Η μαμά μου το πρότεινε τότε θυμάμαι.
Εκείνη την Τρίτη το πρωί συνέβει κάτι αληθινό πέρα για πέρα και λιγάκι περίεργο για μένα, τότε τουλάχιστον.
Δεν είχα ξυπνήσει νωρίς , κοιμόμουν και ήξερα ότι η γιαγιούλα μου στην κλινική μπορούσε να πεθάνει οποιαδήποτε στιγμή. Όμως κανείς δεν μπορούσε να πει πότε. Έτσι , καθώς κοιμόμουν , θυμάμαι πολύ καλά , να έχς μπροστά μου μια μαύρη οθόνη, σαν ένα μαύρο πανί κατέβηκε στα μάτια μου και κάλυψε τα πάντα. Ξαφνικά ακούω μια κραυγή , δυνατή, διαπεραστική, κάτι που πονάει και ελευθερώνεται μαζί. Και ταυτόχρονα βλέπω ένα λευκό 'πράγμα' σαν το καπνό του τσιγάρου , αλλά πιο σμιχτό και λευκό , κάτασπρο να φεύγει ψηλά. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που πήδηξα από το κρεββάτι μου στην κυριολεξία. Σηκώθηκα στα γόνατα πάνω στο κρεββάτι και είμουν καταυδρωμένη.
Σε πέντε λεπτά χτύπησε το τηλέφωνο , ήταν η μητέρα μου , πήρε στη φίλη της να πει πως η γιαγιούλα μου είχε φύγει πια.
Αργότερα όταν μιλούσαμε για την ώρα που πέθανε, έμειναν έκπληκτοι όλοι όταν τους είπα μόνη μου πως πέθανε στις 11 ακριβώς εκείνη την Τρίτη το πρωί. Το ήξερα , την ώρα που πετάχτηκα από το κρεββάτι δεν ξέρω πως , αλλά γύρισα το κεφάλι μου και κοίταξα το ρολόι που υπήρχε πάνω στο κομοδίνο. Το ήξερα πως ήταν η ακριβής ώρα , μετά από αυτό που είδα το ήξερα.
Σήμερα πάλι η ιστορία επαναλαμβάνεται , με ένα παρόμοιο περιστατικό , με ένα δικό μου άτομο μέσα από την οικογενεία.
Τι να πει κανείς . Σε ένα προηγούμενο ποστ έγραψα για τον Ύπνο και τον Θάνατο, αδελφάκι δίδυμα τα ήθελαν οι προγονοί μας. Ίσως ... ίσως τελικά να είναι κι έτσι... Ίσως υπάρχει ένας ύπνος ταξιδιάρικος...

Βαρκάρισσα της Χίμαιρας - Αλκυόνη Παπαδάκη

2008-03-21T00:21:00.002+02:00

Μερικά κομμάτια ενός από τα αγαπημένα μου βιβλία. Θεωρώ πως είναι από τα βιβλία που αξίζει κάποιος να διαβάσει, αν και πάντα ήμουν λάτρης κυρίως της ξένης λογοτεχνίας. Ελπίζω να σας αρέσει. Το βιβλίο ξεκινάει με την εξής αφιέρωση "Σ'όλες τις βαρκάρισσες και του βαρκάρηδες της Χίμαιρας. Ιδίως σ'αυτούς που ξεκίνησαν τη βαρκάδα τους με απαγορευτικό...". Αλλά διαβάστε και μετά θα ακουστούν γνώμες.

<<Τα λουλούδια μεγαλώνουν με τα τραγούδια των πουλιών>>. Μου είχε πει. Και την πίστεψα. Και μεγάλωσα κι εγώ με τα τραγούδια των πουλιών. Ίσως δε μ'οδήγησε καλά. Ίσως, αν δε μεγάλωνα, με τα τραγούδια των πουλιών, να είχα βρει άλλους δρόμους ευκολότερους.

Όμως, δε θα ήξερα να χαρίζομαι, με τόση απλοχεριά, σε κάθε τι περαστικό. Δε θα μάθαινα ν'αγαπώ τ'ασήμαντα. Δε θα είχα την περιέργεια να περιμένω πότε θ'ανοίξει ο σπόρος, για να δω πόσο πράσινο χωράει η ψυχή μου.

Όσο το σκέφτομαι.. Αυτή η περιέργεια τελικά.. Αυτή μ'έβγαζε πάντα στ'ανοιχτά!

Και τη νοστάλγησα... Την αγάπησα, ακριβώς γιατί δεν μου εξήγησε ποτέ. Μου 'βαλε χρώματα στην ψυχή μου αλλά δε με συμβούλεψε τι να τα κάνω. Τι να βάψω μ'αυτά. Που ταιριάζουν. Ιδίως που ταιριάζουν.

Κι εγώ πήρα φόρα, κι έβαψα κόκκινες τις θάλασσές μου, πορτοκαλιούς του ουρανούς μου, μπλε τους ήλιους μου.

<<Αυτός ο κόσμος, ο κερατάς, - μου 'λεγε μια φορά η φίλη μου η Βιργινία - λες κι είναι καμωμένος μόνο γι' αυτούς που ξέρουν να καταπατούν. Γι' αυτούς που στήνουν ταμπέλες. Που κάνουν περιφράξεις και βάζουν μέσα άγρια σκυλιά για φύλακες. Αυτός ο κόσμος ο κερατάς λες κι είναι καμωμένος, τελικά, μόνο για μπρατσωμένες ψυχές>>.

Είναι μερικές φορές. Κι ας κρατάνε τόσο λίγο. Μπορεί να είναι και μια ψευδαίσθηση. Μια χίμαιρα. Ένα τρελό ονειράκι. Σιγά! Σιγά, καλέ, που θα σου χαριστεί ο κόσμος!

Τα κύματα... Τα κύματα σ'οδηγούν εκεί που θέλουν να σε ξεβράσουν. Είναι να μη βρεθεί η ψυχή σου, άδειο κοχύλι, πεταμένη στο θυμό τους. Κάποιο όμως είναι τυχεροί. Στ' άδεια κοχύλια της ψυχής τους οι Γοργόνες κρύβουν τα τραγούδια τους.

Κρίμα! Κρίμα που δεν μπόρεσε να καταλάβει, πως η αγάπη δεν στερεώνεται με πινέζες. Κι ακόμα πως οι αρχηγοί τίποτα δεν αγάπησαν ποτέ εκτός απο την αρχηγία τους. Κρίμα που τον άρπαξε μια νύχτα ο λύκος. Ο αρχηγός. Και τον κατασπάραξε.

Πλανόδιοι οργανοπαίχτες βάζανε πάντα μουσική στα όνειρά μας...

Συμβαίνει κι αυτό. Να 'χεις ρίξει κάτω τον άλλον κι ύστερα να βγαίνεις στη ράχη του, να χοροπηδάς και να προσπαθείς να τον πείσεις (συχνά τον πείθεις) πως είναι ένοχος, γιατί η ράχη του έχει κόκκαλα και σου πληγώνουν τα βελούδινα πατουχάκια σου... Το έργο το 'χουμε δει πολλές φορές. Κι όλοι μας έχουμε παίξει, λίγο ως πολύ, κάποιο παρόμοιο ρολάκο.

Λίγο... Έλα... Ξέχασες; Ξέχασες που χόρεψες κι εσύ κάποτε σε κείνη την αφράτη πλατούλα που σου προσφέρθηκε ταπεινά, για να σκαρφαλώσεις επάνω και να 'χεις καλύτερη θέα του κόσμου; Ξέχασες βρε πονηρό;

Δε χόρεψες; Εντάξει. Έστω κουνήθηκες, αφού δεν ήξερες χορό. Και μην αρχίσεις τώρα να αναπτύσσεις την θεωρία, ας πούμε, περί αξιών! << Δεν ξέρω τι κάνουν οι άλλοι. Εγώ έχω αξίες!>> Να τις χαίρεσαι, μαλάκα. Ποιος σε ρώτησε. Δε θα βρήκες την κατάλληλη τιμή για να τις ξεπουλήσεις.

Αυτοί, οι ελάχιστοι, που δεν παζαρεύουν, δε θα τους βρεις στη ρούγα να διαλαλούν την πραμάτεια τους. Κατάλαβες; Αυτοί, δε θορυβούν. Δεν έχουν αξίες αυτοί. ΕΙΝΑΙ αξίες! ( και συνήθως δεν το ξέρουν).

Αλλά να σου πω κάτι; Πιο εύκολα θα βρεις στο δρόμο σου ένα διαμάντι. Γι' αυτό, ρούφα τη φραπεδιά σου κι άσε... ( Οι μπουρμπουλήθρες όχι μόνο επιτρέπονται, προσδίδουν και χάρη).

Ρούφα... Θα 'ρθουν και για σένα καλύτερες προσφορές.

- Τι ζητάς τελικά, Αντρέα;

- Κάποιον να με στηρίξει. Να με πιάσει από τα νεφρά και να με κάνει να σταθώ όρθιος. Ζητώ να μάθω να περπατάω.

- Ζητάς κορσέ ή δεκανίκι;

- Ζητώ οδηγό. Μπούσουλα. Άγκυρα ν' αράξω.

- Με ξένες άγκυρες δεν αράζει κανείς...

Αν δεις την ψυχή μου με ματωμένα γόναα να τρέχει κοντά σου, μην τρομάξεις. Δεν είναι τίποτα καλέ. Από το παιχνίδι είναι. Όλα τ' απογεύματα της ζωής τα πέρασα παίζοντας κυνηγητό με τα όνειρά μου.

- Να ονειρεύεσαι. Μου 'λεγε ένας φίλος που μ'αγαπούσε και με ήξερε καλά. Τα όνειρα συνήθως προδίδουν. Παραπλανούν. Καμιά φορά και σκοτώνουν. Όμως δε γίνεται να ζεις χωρίς να ονειρεύεσαι. Δεν έχει νόημα. Δεν έχει ουσία. Να ονειρεύεσαι! Κοίτα μόνο να 'χεις σταμπάρει καλά την έξοδο κινδύνου από τα όνειρά σου. Τότε σώζεσαι.

- Και ποια είναι η έξοδος κινδύνου;

- Τίποτα δεν είναι στη ζωή το παν! Έχει και παρακάτω... Έχει κι άλλο... Προχώρα λοιπόν. Ξεκόλλα! Αυτή είναι η έξοδος κινδύνου!

Ψυχούλα μου... Γιατί σεκλετίζεσαι; Πάντα μόνη δεν ήσουνα;

<3>

Αυτά κι άλλα πολλά θα μπορούσα να γράφω ώρες. Όμως αφ'ενός θα κουραστείτε ίσως και αφ'ετέρου θα βαρεθείτε , κι εγώ παρ'ότι παιδί της νύχτας που χαίρεται όμως και την ημέρα , θα καταντήσω να κοιμάμαι ακόμη πιο λίγο από τώρα. Όχι ότι με νοιάζει βέβαια αν δεν σκεφτόμουν τι έχω να κάνω το πρωί.

Γι αυτό καλοί μου συνταξιδευτές που θερμά σας ευχαριστώ γι αυτά που μοιράζεστε μαζί μου, και ειλικρινά ανυπομονώ να δω κι άλλα, όλο και πιο πολλά , εδώ σας απαλλάσω από την παρουσία μου.

Πω πω κάπως τυπική μου κάνω; lol Αυτά από μένα για σήμερα. Πάω στην αγκαλιά του Ορφέα και του Ύπνου ελπίζω που ήταν δίδυμος αδελφός του Χάρου. Πάω να τους ενοχλήσω για να μου φερθούν γλυκά. Εμ, ξέρεις τι είναι να έχεις ανοίξει βεντέτα με τα όνειρά σου;

Φιλιά γλυκά φιλιά πολλά φιλιά... ονειρεμένα.

Ηλιαχτίδες...

2008-03-18T16:22:00.002+02:00

Ωραίααα , μόλις πριν λίγο ένας φίλος με ρώτησε γιατί έδωσα το όνομα "Ηλιαχτίδες" για αυτό που πολύ απλά όλοι μπορούμε να ονομάσουμε links, blogοφιλους.. κτλ.
Πρώτα απ'όλα να ξεκαθαρίσω πως δεν είμαι εδώ για να γίνω κριτής των ανθρώπων που γράφουν στα blog τους, αν και στην ουσία μέσα μας αυτό κάνουμε αλλά τελοσπάντων...
Δεν με αφορά πως γράφει ο καθένας, αυτό είναι προσωπικό του, απλά μου αρέσει ή όχι, συμφωνώ ή όχι , με αφήνει αδιάφορη ή όχι. Απλά τα πράγματα.. Ότι όμως απ'όλα και να συμβαίνει, ο καθένας από εμάς καταθέτει σε μια τράπεζα ψυχής. Καταθέτει το ίδιο του το είναι, ακόμα κι όταν το θέμα αφορά ένα τρίτο πρόσωπο ή μια κατάσταση έξω από αυτόν που υπογράφει ένα blog.
Ότι κι αν είναι, όποιος κι αν είναι, όπως κι αν γράφει, για μένα είναι μια ηλιαχτίδα. Κάποιες είναι πολύ μεγάλες και φωτεινές και μας θερμαίνουν, κάποτε κάποτε ίσως μας καίνε κιόλας. Και κάποιες άλλες είναι απλά φωτεινές ή λιγότερο φωτεινές (ποτέ όμως σκοτεινές, αφού δεν μπορεί καμιά ηλιαχτίδα να είναι σκοτεινή). Ο καθένας είναι μια ηλιαχτίδα που προσφέρει τη δική του θερμότητα. Όλοι έχουν κάτι ίσως απροσδιόριστα φωτεινό μερικές φορές. Αλλά η λάμψη είναι λάμψη, και δεν παύει.. ούτε μέσα στη νύχτα.
Ηλιαχτίδες λοιπόν, γιατί αυτό που καταθέτουν από την ενεργεία τους είναι αναντικατάστατο.

Όταν μας έπλασε ο Θεός

2008-03-18T01:24:00.002+02:00

...Όταν μας έπλασε ο Θεός λέει, μας άφησε τελευταίους ως το πιο αγαπημενό του δημιούργημα. Οκ μέχρι εδώ. Το 'κανε ο καλός Θεούλης. Που να ήξερε τι γαϊδούρια πρόκειται να γινόμασταν. Χμμμ.. όχι όχι γιατί και τα γαϊδουράκια έχουν πιο φιλότιμο από εμάς. Άντε ας πάρουμε και την άλλη εκδοχή, κι ας τα βάλουμε με τους πιθήκους τώρα. Γιατί γλυκό μου ζωάκι εξελίχθηκες και μας έβγαλες? Δεν ήταν όλα καλά και όμορφα πριν να πατήσουμε εμείς εδώ? Ή νόμιζες κι εσύ πως ήμασταν η 'ολοκλήρωση'?χαχα Πλάνη πλάνη που την είχαν όλοι τελικά.
Που να ήξεραν πως το ανθρώπινο ον θα εξελλισόνταν σε κάτι εντελώς απάνθρωπο. Θα ξεπούλουσε πατρίδες , θρησκείες και κάθε είδους ιδανικά. Που να ήξεραν ότι το 'τελειότερο δημιούργημα' θα γινόταν το πιο ευτελές τελικά και πως το μόνο που ακόμα το κάνει ισχυρό είναι ίσως η ψυχή του και κάπου κάπου οι λόγοι της ύπαρξής του.
Και τώρα θα μπορούσε να μου πει κάποιος "άντε κοριτσάκι μου στο κρεβάτι σου που στις 1 τη νύχτα μας αναπτύσσεις θεωρίες λες και δεν τις ξέρουμε ήδη." Σωστά. Σωστά και πάλι. Απλώς μου βγαίνει από όλα αύτα που ακούμε τις τελευταίες μέρες... Και ίσως αυτή η ώρα είναι από τις λίγες που έχω πλήρη ησυχία.
Άντε καλά.. πάω να ονειρευτώ κατιτίς.. ελπίζω καλό και όμορφο , κι αν το θυμάμε , θα έρθω αύριο να σας πω τι ήταν.
Ωστόσο οι λίγοι εναπομείναντες 'μη γαϊδαροι' - επιτρέψτε μου να συμπεριλάβω το τομάρι μου στη λίστα - ας προσπάθησουμε για ότι καλύτερο μπορούμε. Ναι ναι ξέρω .. για τους ευατούς μας πρώτα.. έτσι ώστε να μπορέσουμε να δώσουμε και στους 'απ'έξω' μετά. Οκ γνωστή η θεωρία , αλλά έστω κι αυτό ας το κάνουμε. Τουλάχιστον είναι καλύτερο απο το τίποτα και δίνει κι έναν τόνο ηδονικού 'εγώ' στην ύπαρξή μας. Άσε που προσδίδει και εκείνο το ψηλομύτικο ύφος ότι κάτι κάνουμε τελικά lol.
Εντάξει καμάρια μου, κατά έναν περίεργο τρόπο -όχι δεν τίθεται θέμα ομίχλης μυαλού λόγω νύστας, αλήθεια σας λώς - όταν γράφω εδώ νιώθω πολύ καλά. Έχω διαβάσει πολλά blog ανθρώπων που δεν ξέρω και δεν με ξέρουν. Και κατά έναν άλλον περίεργο τρόπο νιώθω τόσο οικεία λες και τους ξέρω όλους.
Ίσως επειδή βλέπω παντού κομμάτια του δικού μου είναι. Έστω κι αν δεν απαραίτητα απολύτα ταυτισμένα. Μ'αρέσει , μ'αρέσει... Σας αγαπάω ξέρετε και το περίεργο είναι πως το εννοώ.
Καλή σας νύχτα... αα και σοκολατοdreams!

Μια φορά κι έναν καιρό

2008-03-14T15:53:00.002+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό, στη γηραιά ήπειρο της γης που λέγεται Ευρώπη, γεννήθηκε μια πολύ όμορφη χώρα, η Ελλάδα μας. Όμως, όπως κάθετι όμορφο, τη ζήλεψαν για την ομορφιά της και την ιστορία της, για την προσφορά της στο πολιτισμό, για τις αξίες και τις ομορφιές της και όλοι ήθελαν ή να πάρουν ένα κομμάτι της , ή να την κάνουν δική τους.
Έτσι λοιπόν μια ωραία ηλιόλουστη μέρα, εκεί που οι τιτάνες έστειναν πανυγήρι με τους Θεούς του Ολύμπου, εμφανίστηκαν κάτι μικρά μαυριδερά ανθρωπάκια -αυτό ήταν το έσω τους , που έβγαινε έξω τους, τι να πει κανείς για το χρώμα της αλληνής... - και αποφάσισαν να πάρουν έστω κι ένα κομμάτακι της για να το εντάξουν στη δική τους χώρα, χρησιμοποιώντας κάθε είδος πολέμου που θα ήταν δυνατόν να γίνει.
Η καυμένη η Ελλάδα μας είχε την ευτυχία να κυβερνηθεί από αληθινούς Έλληνες , και εννοώ αυτούς που στα παλιά τα χρόνια την αγαπούσαν. Δυστυχώς όμως όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν όπως όλοι γνωρίζετε. Κι έτσι κάποιοι από τα μαύρα ανθρωπάκια που προανάφερα, βάφτηκαν με λίγο μπεζ, μη ξέροντας πως το μαύρο θα φανεί αργά ή γρήγορα, κι ήρθαν να κυβερνήσουν κι αυτά. Στην αρχή ήταν τόσο χαρούμενα, ό,τι ήθελαν το πέτυχαν. Ό,τι δρομολόγησαν να κάνουν το έκαναν. Κι από εκδίκηση για την πρώην των Ελλήνων άρνηση την κατακρεούργησαν, την κομμάτιασαν, και τη μοίρασαν, σύμφωνα με τα θέλω τους.
Οι Έλληνες πάλι άλλες φορές προσπάθησαν να την κρατήσουν , κι άλλες φορές έκανα κι αυτοί τα λάθη τους, όταν τους έπιανε η έπαρση και ο εθνικισμός τους. Αλήθεια όμως... είχαν κάπου και το δίκιο τους. Για φαντάσου μια Ελλάδα με ιστορία χιλιάδων ετών, μια Ελλάδα που προσφέρε αυτά που σήμερα οι άλλοι θεωρούν κεκτημμένα τους, μια Ελλάδα που μπόρεσε και στάθηκε μέσα στους αιώνες , στους πολέμους και στα δεινά να μετατρέπεται ξαφνικά σε ένα μηδαμινό σημαδάκι άνευ ιδιαίτερης σημασίας - αυτό ήταν που ήθελαν να μας κάνουνε να πίστεψουμε πως είμαστε-. Μια Ελλάδα να εκθρονίζετε , και καλά αυτό, αλλά να της παίρνουν και την καρέκλα? Ε αυτό πάει πολύ!
Η Ελλάδα όμως παιδιά μου συνέχισε να υπάρχει. Συνέχισε σε πείσμα όλων να στέκετε , κάποιες φορές να γονατίζει ίσως. Όμως όπως το ρητό λέει "Ηττα δεν είναι να πέσεις κάτω, ήττα είναι το να παραμείνεις κάτω" , έτσι και η Ελλάδα συνέχισε να κινείτε , να σηκώνετε και να δείχνει τα ματωμένα γόνατά της όχι για να δείξει την αδυναμία μα τη δύναμή της.
Το παραμύθι δεν ξέρω πότε θα τελειώσει όπως δεν ξέρω και το τέλος του. Ένα ξέρω μόνο και μπορώ να το πω , και να το φωνάξω. Πως οι Έλληνες, για ότι μα ότι κι αν μας προσάπτουν, είμαστε ένα έθνος με βαθιές ρίζες , με γενναία παραδείγματα μέσα στην ιστορία. Είμαστε ΕΜΕΙΣ που προσφέραμε τόσα πολλά σε όλα τα υπόλοιπα έθνη. ΕΜΕΙΣ που σταθήκαμε μέσα στους αιώνες, ΕΜΕΙΣ που δώσαμε γνώση , δημοκρατία , πολιτισμό!
Σέβομε απεριόριστα οποιοδήποτε άλλο έθνος προσέφερε έστω και ένα κλωναράκι στην ανθρωπότητα. Σέβομε το ότι δεν είμαστε οι μόνοι που έδωσαν σ'αυτή τη γη πράγματα και αξίες. Αλλά, το ίδιο πρέπει να μας σεβόνται και να μας υπολογίζουν. Και δεν πρέπει απλά να το ζητάμε, αλλά να το απαιτούμε!
Και ναι, γι' αυτά τα "μαύρα ανθρωπάκια" μιλάω, αυτά που θέλουν να φουντώσουν τον εθνικισμό μας τελικά από ότι δείχνουν οι κινήσεις τους, και ίσως θέλουν να άκουσουν άλλη μια φορά το "ΠΑΣ ΜΗ ΕΛΛΗΝ ΒΑΡΒΑΡΟΣ" που το θεωρώ ακραίο.
Μακάρι όλοι εμείς να νοιαζόμασταν περισσότερο, μακάρι να έκαιγε μέσα μας πιο πολύ η φλόγα όχι για μια Ελλάδα μεγάλη - όπως οι γείτονες μας απαιτούν για την χώρα τους ο καθένας- αλλά για μια Ελλάδα δυνατή μια Ελλάδα υπολογίσιμη. Την Ελλάδα του ήλιου και της θάλασσας. Την Ελλάδα των 1000 νησιών της , την Ελλάδα του πολιτισμού. Την Ελλάδα που θα έπρεπε να είναι το πρώτο πετράδι του στέμματος.
Κι εδώ να κλείσω αυτό το θέμα πρωτού σας κουράσω παραπάνω, να τονίσω απλά πως μιλάς πέρα από κομματικές πλευρές , για να είμαι ακριβής είμαι αδιάφορη και τους έχω βαρεθεί όλους γιατί μόνο λόγια και μισολόγα είναι. Θα χρησιμοποιήσω μόνο την φράση που είχε πει η Μελίνα Μερκούρη. ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΕΛΛΗΝΙΔΑ!

Μια χαρούμενη στιγμή

2008-03-13T18:32:00.002+02:00

Είναι μερικές στιγμές όπως αυτή εδώ, που νιώθω τη χαρά. Μια χαρά που μου έδωσε ένα μηδαμινό ίσως πράγμα. Ανοίκω χρόνια στον κυβερνοχώρο που λέγετε internet, ίσως και να είμαι addicted σε αυτό. Κάποιες φορές το βαριέμαι ελεινά και κάποιες άλλες είναι πραγματικά η παρέα μου, εκεί που ηρεμώ και εκφράζομε. Τώρα αν διαβάσεις κανείς ίσως να σκεφτεί και να πει "get a life girl" χεχε.. θα απαντήσω πως έχω ήδη :D ευχαριστώ lol.
Όπως λοιπόν τα ανθρώπινα όντα σε αυτόν τον πλανήτη - ή σχεδόν όλα- έχω κι εγώ τη δική μου ζωή με τα καλά της και τα κακά της. Αλλά θέλω κι εγώ τον δικό μου χρόνο, τη δική μου ηρεμία, τη δική μου κάτα κάποιο τρόπο ελεύθερη ώρα, μιας και όλη μέρα ασχολούμε (εκτός από κάτι πρωινά καφεδάκια με φίλες) με ότι αγαπώ περισσότερο στη ζωή μου ,τους γιους μου.
Έτσι λοιπόν στα 35 μου νομίζω πως εκτός από μαμά, είμαι ακόμη ένας νέος άνθρωπος που σφύζει από ζωή και ζωντάνια, και δικαιούμε να έχω κι εγώ τον δικό μου χρόνο. Το δικό μου τρόπο έκφρασης , όπως και όποτε το νιώθω. Και παρ'όλα τις "σφαλιάρες" που έχω φάει και με έχουν ταρακούνησει μέχρι τώρα, πιστεύω στη φιλία , στα ιδανικά των ανθρώπων , στα ανθρώπινα δικαιωμάτα... σε κάθετι αποδεκτό ή μη.
Πιστεύω πως η ζωή είναι γεμάτη αντιφάσεις. Και ίσως ακουστεί περίεργο, αλλά αυτό ακριβώς είναι που μου αρέσει.
Χαίρομε λοιπόν που είμαι εδώ για να προσθέτω κι εγώ το δικό μου μικρό 'κάτι' σε σχόλια, προβλήματα, σκέψεις , διαφωνίες... Χαίρομε να μοιραστώ , να γράψω , να συζητήσω , να φωνάξω.. να συμβουλέψω (αν είμαι σε θέση να το κάνω) και επίσης να δέχτω συμβουλές και διορθώσεις αν χρειαστεί.
Πάμε λοιπόν, ξεκινάμε , γιατί όσο στεκόμαστε η σκόνη αυξάνετε και τα καλώς λεγόμενα πανάκια (για να μη το πω αλλιώς :D) ακριβαίνουν!
Φιλιά σε όλους!

Απλά γιατί μ'αρέσει το χρώμα

2008-03-11T16:01:00.001+02:00

MySpace Graphics & MySpace Codes

Aloha

2008-03-11T15:05:00.000+02:00

Γειά σας γειά σας γειά σας.. κτλ. Το πρώτο μου post και ελπίζω να πάει καλά δλδ.. Γιατί όταν γράφεις τα εσωψυχά σου σε οποιοδήποτε τομέα κι αν είναι αυτός, κάποιοι ενοχλούντε για κάποιους άλλους είναι βαρετό, και σε κάποιους άλλους αρέσει. Για να είμαι ειλικρινής... δεν με νοιάζει και πολύ και sorry αν αυτό ακούγεται εγωϊστικό. Απλώς δεν γεννήθηκα για να αρέσω σε όλους, ούτε περιμένω όλοι να με αγαπήσουν και να με παινέσουν (για τα καλούδια μου) :D όπως θα έλεγε και μια γιαγιά. Ο ουρανός είναι μεγάλος, ευτυχώς, κι έχει χώρο για όλους.
Εγώ είμαι εδώ για να γράφω όταν έχω όρεξη, για να κάνω φίλους αν αυτό είναι δυνατόν, και για να μοιράζομε , σκέψεις , συναισθήματα, όνειρα, καλές και κακές στιγμές.. και πάνω απ' όλα να μπορώ να καπνίσω το τσιγαρακί μου με τα παρεακιά μου.
Εκ των προτέρων ευχαριστώ όλους που θα κάνουν τον κόπο να μπουν εδώ και να αφιερώσουν τον χρόνο τους στο blog μου.
Άντε καλωσήρθα.. καλώς σας βρήκα , και φιλιά πολλά.